TIPS DDW (Dutch Design Week) 2017 in gewoon Nederlands...

Goed. Kun je in één dag álle locaties van de Dutch Design Week zien? Dat kan niet. Maar ik heb vandaag wel een poging gedaan. Zoals elk jaar eigenlijk. En elk jaar wordt het moeilijker. Ik beschrijf in dit artikel elke locatie kort en laat wat foto’s zien. Ook geef ik aan of het geschikt is voor de relatieve beginner, de wat gevorderde bezoeker en of het geschikt is voor kinderen. Om met die laatste categorie te beginnen: op Strijp-S is De Ontdekfabriek open en dat is altijd een hit. Ik begin met mijn top 5, oftewel ook eigenlijk wel de must-sees, daarna een ‘Geheimtipp’ en drie verborgen pareltjes en daaronder weer een korte impressie per locatie en per area. Veel plezier op de #DDW17 Eerst nog even twee routes: Voor beginners: Piet Hein Eek, Klokgebouw, Graduation, Modebelofte, Kazerne. Met (jonge) kinderen: Enversed, Ontdekfabriek, Modebelofte (maar dan de robots die daar staan en die je zelf kunt bouwen), Woonbedrijf, Gemeentehuis en op Sectie-C is er bij de ingang een speurtocht voor kinderen te krijgen voor 2 Euro. Super leuk om zo design en kunst te ontdekken! Ik krijg veel vragen over openingstijden. Bijna alle locaties zijn open van 11-18. Na 18 zijn open: Graduation Show (op donderdag, vrijdag en zaterdag tot 20), Dutch Invertuals (tot 20) en Sectie-C (tot minimaal 20). Bij Piet Hein Eek en Kazerne is iig horeca zeker ook tot later open.  1. Sectie-C Hoewel minder rauw dan jaren geleden is dit nog steeds dé plek om met het hele gezin ‘design’ te ontdekken. Van conceptueel tot kant en klaar product. Alles is er te zien in een ongedwongen sfeer en je loopt ook zó de ateliers nog binnen. Sommige exposities zijn wat meer gecureerd dan vroeger maar de sfeer met houtvuurtjes (op de Burning Barrel 😉 ) is er nog steeds te vinden. Ook de ingang en uitgang zijn tegenwoordig gereguleerd dus je moet nóg verder fietsen! Maar dat is het waard dus laat je daarna verrassen en kruip en sluip overal door. TIP: Plan Sectie-C het liefst op het einde van je DDW-dag, dan is het het leukst en gaat de zon ook nog eens prachtig onder over de ‘hoofdstraat.’ 2. Design Academy/Graduation/Witte Dame Waarom? Daarom! Omdat het nog steeds het hart is van de Design Week. Hier presenteren jonge mensen hun kijk op de toekomst. Hun vindingrijkheid en hun zinnige en misschien op het eerste gezicht onzinnige oplossingen. Neem nu Timothy Liang Chun Liu die in het kader van zijn ‘social design’ afstudeerproject nadacht over onze verhouding t.o.v. mobiele telefoons. Hij verzon een telefoon die het beter doet als je hem op een afstand houdt. Om zo een welkome afstand tot de gebruiker te kweken en de gebruiker innovatieve oplossingen (zoals een ballon) laat verzinnen om bijvoorbeeld toch snel te kunnen downloaden. Staaltje conceptueel denken waar ik van houd. Tip: Ga als het kan doordeweeks. Dan is het stukken rustiger. Wel tref je dan doorgaans minder studenten die hun werk kunnen toelichten. Doodskist met begroeiing 3. Dutch Invertuals/Design Perron Ik zeg het maar eerlijk. Ik ben verliefd op Wendy Plomp als curator en ook verliefd op deze expositie. Elk jaar kijk ik weer uit naar een nieuwe ontmoeting en nooit word ik teleurgesteld. Let op! Dit is wel voor mensen die van conceptueel design houden. Dit jaar is er een soort ode aan alle kunstenaars van dit collectief. Op een grote ronde schijf liggen belangrijke attributen uit hun ateliers en in de buitenring concrete producten die ze maken. Ik vind het weer prachtig! En het kan aan mij liggen maar het ruikt daar ook nog eens altijd lekker! Tip: Even verderop aan het designperron nog een tweede expositie o.l.v. Dutch Invertuals samen met Luxaflex. ‘Enlighten’ laat zien hoe designers naar raamdecoratie kunnen kijken. 4. Manifestations/Veemgebouw 8e en 9e etage Veelal jonge kunstenaars laten op twee verdiepingen zien welk plaats ons lichaam inneemt tussen de...

Bauhaus Dessau

BAUHAUS Je zult als student maar les krijgen van Klee, Kandinsky, Moholy-Nagy of Gropius. In de jaren twintig kon dat bij Bauhaus in Dessau. Een bezoek aan dit UNESCO werelderfgoed stond al heel lang op mijn lijstje. Vandaag toog ik dan eindelijk naar Dessau om het woonwerkgebouw van Gropius met eigen ogen te zien. Ik was vooral ook benieuwd naar de Meisterhäuser. Om 8:07 weg uit Berlijn om maar net op tijd te zijn voor de rondleiding van 11:00 (werkzaamheden, normaal kost het je een dikke twee uur). Ik ben fan van Bauhaus. Prachtige strakke lijnen. Veel wit en grijs en zo modernistisch als de neten. Ik hou daar zo van! Toen revolutionair en nu tijdloos mooi. Studenten woonden in het complex. De school was daar ook en de werkplaats was het hart van het gebouw. En Gropius zelf had een evenzo stijlvol kantoor. Alles zoveel mogelijk open zodat je kon zien wat er gemaakt werd. Ruimte om te experimenteren met materialen. Wat moet je je als student heerlijk hebben gevoeld hier. Beïnvloed door De Stijl en Mondriaan schiep Gropius hier iets wat zijn tijd ver vooruit was. Strak. Functioneel en vooral ook industrieel. Eenvoud en stijl gaan prima samen. Oordeel zelf maar hoe gaaf! Bauhaus Dessau Bauhaus Dessau Bauhaus Dessau Bauhaus Dessau   MEISTERHÄUSER Even verderop in de straat staan de vier woningen van de directie en leraren. De directeuren Gropius, toen Meyer en daarna Mies van der Rohe woonden in de eerste villa (met garage!). De andere villa’s waren tweekappers die door vooraanstaande leraren werden bezet. Ze moesten toen bijna de helft van hun salaris betalen aan huur maar ik zou dat zo ook doen. Wat een gave huizen! De villa van Gropius is in WO2 bijna in zijn gehele platgebombardeerd. Alleen...

Hoera! Vijf jaar DOK040!...

              Het lustrum van DOK040 Op de dag af vijf jaar geleden startte ik met DOK040, online strategie en advies, marketing en communicatie. Ik gaf destijds al veel workshops en presentaties maar deed dat ‘erbij’ maar vond het zo leuk dat ik dat wel ‘voor mezelf’ wilde doen. En dat was een grote misvatting. Want ik doe het zeker niet alleen voor mezelf maar voor al die mooie en fijne opdrachtgevers die ik gehad heb en vooruit heb kunnen helpen in de online jungle. Omdat ik niemand tekort wil doen hier een fijn overzicht: http://dok040.nl/wat-deed-ik Het waren vijf fijne jaren in vrijheid. Ik werkte overal. En vooral ook in mijn fijne kantoortje op Strijp-S. Niet alleen mijn opdrachtgevers maar iedereen in mijn omgeving zeer bedankt! En nu weer vooruit kijken. De foto werd genomen in Doel. Waar de tijd lijkt te hebben stilgestaan. Juist daar bedacht ik nieuwe doelen. Nieuwe horizonten. Op naar de 10! Samen met...

Tips Dutch Design Week 2016 (2017 volgt zaterdag) ( DDW ) in gewoon Nederlands...

EDIT 2017: VANAF ZATERDAGAVOND WEER NIEUWE TIPS VOOR 2017. Ik vind het belangrijk dat ik het eerst zelf beleefd en gezien heb. Vandaar geen tips vooraf maar wel zo snel als het maar kan. Als fan van het eerste uur, vrijwilliger, blogger, adviseur en liefhebber van de DDW (Dutch Design Week) wordt mij elk jaar gevraagd om tips. Sinds een aantal jaren schrijf ik zo snel mogelijk na de eerste dag een blog met wat tips en highlights. Ik fiets dan de hele dag als een dolle door de stad maar dat is met de DDW-vibe alsof je op wolken rijdt. En dus maak ik ook graag in 2016 deze blog. Deze blog wordt de hele week nog aangevuld.   Wat moet ik zien als ik…. …DDW maagd ben: Kazerne, VDMA, Graduation, Veemgebouw, Klokgebouw, Piet Hein Eek (in die volgorde, op de fiets 😉 ) …van een fijne ongedwongen sfeer hou: Sectie-C, NRE-terrein, TAC, Ketelhuisplein, Hallenweg. …van conceptueel hou: Dutch Invertuals, Modebelofte, Kiki & Joost (dat is nog veel meer maar het moest ergens onder vallen 😉 )  en een beetje Manifestations …met kinderen vanaf 7 ben:  Ontdekfabriek, verdieping 7 Veemgebouw, schommelen op Ketelhuisplein en ik denk dat ze Maarten Baas ook leuk vinden! Sectie-C Nog steeds mijn absolute favoriete locatie. Ook al betaal je per dag 2 Euro extra (weektarief 5 Euro). Hier loop je nog tussen de machines en laptops die mooie dingen maken. En dat doen die apparaten niet zonder mensen. De (jonge) designers en artiesten tonen hun ateliers en producten op een niet pretentieuze manier. De sfeer op Sectie-C is altijd goed. Genoeg horeca, (Claire kookt heerlijk) veel fijne vuurtjes en een chille sfeer. Loop er gewoon rond, duik links en rechts een atelier in, bekijk in de grote ruimtes de gezamenlijke initiatieven en ga daarna...

Een uiltje knappen…...

Deze week verscheen mijn column in het eerste nummer van de Strijp-S koerier. In mijn kantoor op de zevende etage van de Apparatenfabriek ligt een grote grijze zitzak. Ik knap daar wel eens een uiltje. Even tussen de middag een powernap. Maar nooit zonder een klein schuldgevoel. Mijn vader werkte ruim veertig jaar voor de NV en knapte nooit uiltjes op Strijp-S. Ik denk dat hij van een afstand niet eens veel verschil zou zien. De gebouwen staan er grotendeels nog en de klok op het Klok-gebouw tikt nog steeds de minuten rond. Dichterbij gekomen zou hij zich verbazen over de transitie. Over de horeca, de andere bedrijvigheid en vast ook over de loze leidingen boven zijn hoofd. Want wat heb je daar nu weer aan? Ik zou een arm om hem heen slaan (het is immers best bijzonder dat hij weer terug is) en we zouden denk ik samen op een bankje in de zon gaan zitten. Op de Torenallee. Ik zou hem laten vertellen over zijn werkzame leven bij Philips. Hoe dat ging toen. En tegelijkertijd zou ik vertellen over het nieuwe werken. Dat ík nu ook op Strijp-S werk. Maar niet voor die gloeilampenfabriek. Dat heel veel jonge en oude mensen heel veel verschillende gave dingen doen hier. Dat er geen prikklokken meer zijn. Dat je je bammetjes niet hoeft mee te nemen. Er überhaupt geen officiële pauze is. Dat je hier kunt sporten en naar de film kunt. En dat je zomaar, als je wilt, een uiltje kunt knappen. En dan hoor ik hem gewoon zeggen: ‘Wa un gekkigheid, uiltjes knappen doede moar in oew eige tijd.’ En precies dát is het. Mijn eigen tijd. 2016 op Strijp-S en ik geniet er met volle teugen van.  ...

Unesco werelderfgoed in Berlijn Apr30

Unesco werelderfgoed in Berlijn...

  Op de Unesco werelderfgoedlijst staan in Duitsland 37 cultuur- of natuurmonumenten die voor het wereldnageslacht behouden moeten blijven. In Nederland staan tien monumenten op die lijst. Waaronder de Amsterdamse grachtengordel en de Van Nellefabriek in Rotterdam. In Berlijn vermeldt de lijst naast de Museuminsel en de sloten (kastelen) en tuinen rondom Slot Sanssouci nog zes ‘Wohnsiedlungen’ van de modernen. Gisteren bezocht ik er vijf op één dag (eentje zag ik al eerder). De zes door de UNESCO uitgekozen woonwijken in Berlijn ontstonden tussen 1913 en 1934. Architecten van het klassieke modernisme, met name Bruno Taut, Hans Scharoun en Walter Gropius gaven op het hun eigen architectonisch niveau reactie op de woningnood na de Eerste Wereldoorlog. Ze maakten moderne, betaalbare woningen met een keuken, badkamer en vaak een balkon in huizen met licht, lucht en zon. In tegenstelling dus tot de vele ‘Mietskasernen’ die in die jaren uit de grond werden gestampt met vaak donkere achtertuinen en zijvleugels.  De hoogwaardige architectuur, de aparte bouwwijze, het werken met kleuren en de plattegronden waren een voorbeeld voor vele architecten in de 20e eeuw. 1.  Gartenstadt Falkenberg; Tuschkastensiedlung Dit is de oudste wijk van de zes en ontworpen door Bruno Taut. Zijn motto: ‘Farbe ist Lebensfreude’ komt in deze ‘verfdooswijk’ goed tot uiting. Het is een kleine fijne wijk net achter het S-Bahn station Grünau. Als je er, zoals ik, op een zonnige dag doorheen wandelt waan je je in een dorp maar dan wel een dorp waarvan je een glimlach op je gezicht krijgt. Waar in Berlijn: S-Bahn Grünau achteruitgang en borden volgen (500 meter lopen)   2. Britz: Hufeisensiedlung Bruno Taut tekende voor het bijzondere ontwerp. Taut was deel van de beweging ‘des Neunen Bauens’ die zoals gezegd met nieuwe efficiënte  methoden en inzichten bouwden. ‘Hufeisen’ betekent hoefijzer...

Was ik maar een kat, dan had ik er alvast negen…...

In de avondzon op een balkon. Ergens in Nijmegen op de 10e verdieping van een studentenflat. Ik drink een biertje. Het is zomaar een late donderdagmiddag en ik ben 6-vwo scholier. Mijn toenmalige vriendin studeert al in Nijmegen en ik ben op bezoek. Ik zit alleen en laat de zonnestralen mijn gezicht beschijnen. Ik ben onbeschrijfelijk gelukkig. Daar op dat moment voel ik een vrijheid die ik nooit eerder heb gevoeld. Dat ik dat gewoon doe. Een biertje drinken. Geen ouders in de buurt. Geen verplichtingen. Daar zitten en zijn. Vrij zijn. Man, wat is dat gaaf. Nooit meer heb ik dat zó gevoeld.  Een paar weken geleden fietste ik door de avondstraten van Tilburg. Langs hoge statige vooroorlogse huizen. Heel even voelde ik weer wat ik als beginnend student voelde. Een gevoel van stoerheid, van vrijheid. Daar fiets ik dan toch maar alleen in een vreemde stad. De geur van kachels, de neonverlichting en de hoge façades. De keuze van links of rechts. Of rechtdoor. De anonimiteit. Heel even had ik dat gevoel weer. Maar het verdween door mijn door de jaren heen gelouterde brein. Achtenveertig en geen achttien. Het échte eerste gevoel komt nooit meer.  En zo zal ik nooit voelen hoe het is om in een stad als Berlijn op te groeien. Duits als moedertaal te hebben en vreemd op te kijken tegen al die toeristen. Ik heb nooit de helft van mijn leven achter een muur gewoond. Noch in een enclave aan de andere kant. Ik zou dat gevoel wel willen hebben.  Maar dat kan niet. Omdat sommige dingen zich nu eenmaal afspelen in een bepaalde volgorde. Het leven voltrekt zich. het voltrekt zich, deels bepaald door het lot, deels door je omgeving, deels door jezelf. En er is een...

Tips Dutch Design Week 2015 ( DDW ) in gewoon Nederlands...

Als fan, vrijwilliger, blogger en liefhebber van de DDW (Dutch Design Week) wordt mij elk jaar gevraagd om tips. Sinds een aantal jaren schrijf ik zo snel mogelijk na de eerste dag een blog met wat tips en highlights. En dus doe ik dat ook graag in 2015. Dit blog wordt de hele week nog aangevuld. EDIT: Zaterdag 22 oktober ergens ‘s avonds volgt de blog voor Dutch Design Week tips 2016. Bijna alle locaties en een beetje de tips gelden ook voor 2016.  Wat moet ik zien als ik…. …DDW maagd ben: Kazerne, Graduation, Veemgebouw, Klokgebouw, Piet Hein Eek (in die volgorde, op de fiets 😉 ) …van een fijne ongedwongen sfeer hou: Sectie-C, NRE-terrein, TAC …van conceptueel hou: Dutch Invertuals, Modebelofte, Designhuis …met kinderen vanaf 7 ben: Gemeentehuis, Ontdekfabriek, Circulaire Fabriek, Hyperspaces Sectie-C Mijn absolute favoriete locatie. Hier loop je nog tussen de machines en laptops die mooie dingen maken. En dat doen die apparaten niet zonder mensen. De (jonge) designers en artiesten tonen hun ateliers en producten op een niet pretentieuze manier. De sfeer op Sectie-C is altijd goed. Genoeg horeca, veel fijne vuurtjes en een chille sfeer. Loop er gewoon rond, duik links en rechts een atelier in, bekijk in de grote ruimtes de gezamenlijke initiatieven (‘Mickey must die’ is mijn favoriet) en ga daarna buiten zitten met een hapje de een drankje. En o ja, altijd even langs Maarten Coolen gaan. Niet alleen een goede fotograaf met een  interactieve tentoonstelling maar ook gewoon een leuke vent. Vanaf 4 uur is Sectie-C het meest wakker en op zijn leukst! Dutch Invertuals Op de Fuutlaan aan het Design Perron. Aan dat perron zijn links en rechts leuke dingen te zien maar mijn favoriete tentoonstelling is al jaren ‘Dutch Invertuals.’ Wendy Plomp cureert...

Philips is geen Kraftwerk meer

Blauw was ie. Mijn eerste platenspeler die ik voor mijn negende of tiende verjaardag kreeg. Met ingebouwde luidspreker. Mono. Wat was ik daar blij mee. Van mijn eerste zakgeld kocht ik singeltjes die niet meer in de Top 40 stonden. Die waren goedkoper. En ik kreeg van een oom de Autobahn-lp van Kraftwerk, op het Philipslabel uitgebracht. Ik draaide ze allemaal grijs op mijn Philipsblauwe wonder der techniek. Natuurlijk was het een Philips. Alles bij ons in huis was van Philips en zo niet dan toch. Gekocht in de personeelswinkel. Daar kreeg je minimaal 30% korting op de adviesprijs. Moest je wel een personeelskaart hebben. Volgens mij was dat toen een kartonnen kaartje waar je aankopen met een pen op werden bijgeschreven. En uiteraard had mijn vader zo’n kaart. Hij zou bijna 45 jaar voor de N.V. werken. Met plezier en trots. Alles in de omgeving waarin ik opgroeide ademde Philips. De buurman werkte er, de buurman van de buurman ook. De meeste vrienden van mijn vader waren collega’s of ex-collega’s. Elke twee weken plofte de Philipskoerier op de mat. Op elk apparaat in huis stond Philips. In de zomer was er een soort doeland, volgens mij heette het wonderland, in het Philips Ontspannings Centrum. We  gingen geregeld naar het Evoluon, een Philips techniekmuseum. Later toen ik studeerde kreeg ik een bijdrage van het Philips-Van der Willigenfonds en ik kom al ruim 35 jaar in het Philips Stadion. ‘Op een tv staat Philips’ was een gevleugelde uitspraak van mijn vader. En ondanks dat hijzelf een saloncommunist was moest je niet aan Frits Philips komen. ‘Dè is unne goeie!’ Het hoogtepunt in mijn Philipsbeleving vond plaats in mijn puberjaren. Krantenwijken lopen en als je dan een paar honderd gulden had naar de Personeelswinkel in Eindhoven (waar nu het TAC zit) fietsen, in de kneuzenhoek die felbegeerde digitale tuner of versterker kopen en hem dan thuis installeren bij de rest van je apparatuur. Slechts mijn cassettedeck was van een ander merk, altijd een schandvlek geweest eigenlijk. En dat laatste is vreemd. Dat je je bijna schaamde als je een ander merk in huis had. Zo sterk was de band met het merk. Zo sterk was de trots. Ik was trots om op de culturele dag op school een tv-toestel van Philips te demonstreren dat een ingebouwde teletekstprinter had, ik was trots dat Philips de cd had uitgevonden en trots dat op mijn Kraftwerk-lp het Philipslogo prijkte. Trots toonde ik ook later mijn PSV-shirt met daarop de zeven letters van de gloeilampenfabriek uit het zuiden des lands. Trots vertelde ik ook over dat bedrijf aan wie het ook maar horen wilde. Ik had zelfs een Philipswalkman wat uitermate niet stoer was! Het was niet alleen trots maar ook kwaliteit dat mij aantrok. En diepe verbondenheid. Toen ik dan ook in het begin van deze eeuw ergens mijn eerste iPod kocht en niet koos voor de Philipsvariant deed dat nog pijn. Maar het design, de kwaliteit en de vooruitstrevendheid lieten mij voor Apple kiezen. Toen ik echter jaren later mijn kantoor op Strijp-S inrichtte, stond er op mijn presentatie-tv nog steeds Philips. Iets anders was vier jaar geleden nog ondenkbaar. Veel op de oude fabrieksterreinen doet ook nog denken aan de tijden van weleer. Het ademt nog een beetje Philips. En toen zag ik opeens dit jaar op Twitter de mededeling voorbijkomen dat Philips stopte als hoofdsponsor van mijn club. Een andere naam op het mooie shirt. En dat deed me……Niets! Niets als in niets. Een soort van zakelijke mededeling. We stoppen met de een en er zal wel een ander komen. Prima. Over tot de orde van de dag. Maar zo simpel ligt het niet. Ik probeer er al maanden achter te komen waarom het me niets doet. Maar ook waarom ik nooit meer in de personeelswinkel kom, laat staan een Philipsproduct koop. Waarom ik bij onze nieuwe keuken niet aanstuurde op...

Wat een fijn jaar was dat! Jul17

Wat een fijn jaar was dat!...

Eens per jaar blikt Angelique van de Wiel terug op haar zakelijke hoogtepunten. Ik bedenk me al jaren dat ik dat ook moet doen. Even terugkijken om weer met frisse blik in de toekomst te kijken. Komt ie: Het begon na de zomervakantie van 2014 met een aantal Master Classes en het vervolg van het Dutch Design Week Project waarbij ik de medewerkers van mijn favoriete week wat meer ‘Social savvy’ heb gemaakt. Meteen ook begon het rondleidingseizoen. Van de TU tot Griekse studenten en van lokale bedrijven tot de kunstclub Vught, ik heb ze allemaal met plezier in Eindhoven en Strijp-S rondgeleid. Het najaar bestond uit het geven van LinkedIn Trainingen voor CZ, de uitloop van Social Media Strategie voor Vitras en nog een staartje Facebook curriculum voor Woonbedrijf Eindhoven. Ondertussen fotografeerde ik 50 dagen voor Het Parktheater, gaf ik het Muziekgebouw training en maakt ik MU wat wijzer op het gebied van online en cultuur. De marathon Eindhoven werd weer een feestje omdat ik de social activatie van DLL mocht doen. Ondertussen nog een Instagram opdracht voor het Eindhovens Dagblad en een live blog verzorgen voor Adecco. Daarnaast weer een aantal dagen met veel plezier taxi gereden in de DDW-cab. Het mede-bedenken en natuurlijk meedoen met ‘verstoppertje voor volwassenen’ in het Parktheater was ge-wel-dig!  Daarna volgde de Lumens Groep waar ik help bij het ontwikkelen van een social media strategie. En in december deed ik nog een korte opdracht op de High Tech Campus. In januari begon ik voor vijf maanden als interim marketing manager bij Het Muziekgebouw. Een leerzame en intensieve periode volgde. Er wordt daar Champions League gespeeld.  Op 9 februari werd ik ook nog eens officieel docent. 16 uur per week verzorg ik lessen, begeleid ik afstudeerders en maak ik toetsen voor de Fontys...

Solidarnosc May31

Solidarnosc

Naast afbeeldingen van Doris D and the pins, The Police en Joy Division kon je op mijn puberkamer  een hele andere, zeer prominente poster vinden. Die van Solidarność. Ik was, op zijn zachtst gezegd, een nogal politiek geëngageerde jongere en wist van de neergeslagen opstand van 1970, van de staking en oprichting van toen de enige vakbond in de communistische wereld in 1980, van de demonstraties bij de Lenin-werf in Gdańsk en van de staat van beleg van Generaal Jaruzelski en het opsluiten van de leiders van Solidarność in 1981. En daarom hing die poster daar. Omdat ik wel zag dat dit heel bijzonder was geweest en ik ze met dit kleine gebaar wilde steunen. Steunen in een strijd voor vrijheid van meningsuiting, in een grote wens voor democratie. Het zou tot vlak voor de val van de muur duren voordat Solidarność weer legaal was. Dat deze vakbond een heel belangrijke rol heeft gespeeld bij het vallen van het ijzeren gordijn is duidelijk. Het beeld van Lech Wałęsa voor een menigte bij poort twee van de Lenin-werf. Dat beeld staat in mijn geheugen gegrift. Door een uitzending van ‘3 op reis’ kwam ineens alles weer naar boven. Ik wilde erheen. Even op die historische plek zijn. En wat bleek? Whizz-air vliegt vanaf Eindhoven op Gdańsk. En zo liep ik dus vandaag onder die poort door. Gaaf! De werf erachter is grotendeels verdwenen maar achter het imposante monument voor de slachtoffers van de opstand van 1970 is een prachtig museum gebouwd. In het Europejskie Centrum Solidarności kun je de hele geschiedenis zien en meebeleven. Vanaf 1970 tot aan 1989 alles wat er op die historische plek en de rest van Polen gebeurd is wordt er verteld en gevisualiseerd. Prachtig! Ik hou van kleine verhalen tijdens grote gebeurtenissen. Van verrassende kanten...

Beyond Berlin, de hut van oom Tom May04

Beyond Berlin, de hut van oom Tom...

Mensen vragen vaak aan mij waarom ik ‘alweer naar Berlijn ga.’ Ik antwoord dan meestal dat ik er blij van word. Blij van de metropool, blij van de diversiteit, blij van de mensen, blij van de onontdekte plekjes. Want die zijn er nog genoeg. Dat is dan ook direct het mooie van zo’n grote stad. Je raakt nooit uitgekeken en als je er, zoals ik, erg vaak komt is er toch steeds wel weer iets nieuws. Vandaag heb ik twee ‘Siedlungen’ bezocht. Allebei in 2008 genomineerd om op de UNESCO werelderfgoedlijst te komen. De eerste heeft het gehaald, de tweede niet. Allebei de moeite waard als je een keer ‘beyond Berlin’ wilt gaan. HUFEISENSIEDLUNG Na een fietstocht van mijn Kiez in Prenzlauer Berg naar Neukölln (sowieso een aanrader om over de Hermannplatz en Karl Marx Strasse te fietsen, multiculti Berlijn op zijn best) kwam ik in het ortsteil Britz, specifiek bij de ‘Hufeisensiedlung.’ Een van de eerste sociale woningbouwprojecten in Berlijn en dus deel van de UNESCO werelderfgoedlijst. Berlijn had in de jaren twintig te kampen met enorme woningnood en mensen woonden dan ook vaak met heel veel in hele kleine woningen. Bruno Taut kreeg de opdracht voor een ontwerp om deze nood enigszins te ledigen, hij tekende voor het bijzondere ontwerp. Taut was deel van de beweging ‘des Neunen Bauens’ die met nieuwe efficiënte  methoden en inzichten bouwden. ‘Hufeisen’ betekent hoefijzer en het hoofdgebouw van de ‘Siedlung’ heeft precies die vorm. Zie hier een luchtfoto. De rest van de wijk is kleurrijk en lommerrijk, je gelooft niet dat je in een Grossstadt bent laat staan in Neukölln. De huizen eromheen hebben allemaal een tuin en zijn enkele jaren geleden allemaal verkocht. Het hoefijzer zelf is nog steeds in handen van de woningbouw. Filmpje: IMG_5654 ONKEL...