Unesco werelderfgoed in Berlijn Apr30

Unesco werelderfgoed in Berlijn...

  Op de Unesco werelderfgoedlijst staan in Duitsland 37 cultuur- of natuurmonumenten die voor het wereldnageslacht behouden moeten blijven. In Nederland staan tien monumenten op die lijst. Waaronder de Amsterdamse grachtengordel en de Van Nellefabriek in Rotterdam. In Berlijn vermeldt de lijst naast de Museuminsel en de sloten (kastelen) en tuinen rondom Slot Sanssouci nog zes ‘Wohnsiedlungen’ van de modernen. Gisteren bezocht ik er vijf op één dag (eentje zag ik al eerder). De zes door de UNESCO uitgekozen woonwijken in Berlijn ontstonden tussen 1913 en 1934. Architecten van het klassieke modernisme, met name Bruno Taut, Hans Scharoun en Walter Gropius gaven op het hun eigen architectonisch niveau reactie op de woningnood na de Eerste Wereldoorlog. Ze maakten moderne, betaalbare woningen met een keuken, badkamer en vaak een balkon in huizen met licht, lucht en zon. In tegenstelling dus tot de vele ‘Mietskasernen’ die in die jaren uit de grond werden gestampt met vaak donkere achtertuinen en zijvleugels.  De hoogwaardige architectuur, de aparte bouwwijze, het werken met kleuren en de plattegronden waren een voorbeeld voor vele architecten in de 20e eeuw. 1.  Gartenstadt Falkenberg; Tuschkastensiedlung Dit is de oudste wijk van de zes en ontworpen door Bruno Taut. Zijn motto: ‘Farbe ist Lebensfreude’ komt in deze ‘verfdooswijk’ goed tot uiting. Het is een kleine fijne wijk net achter het S-Bahn station Grünau. Als je er, zoals ik, op een zonnige dag doorheen wandelt waan je je in een dorp maar dan wel een dorp waarvan je een glimlach op je gezicht krijgt. Waar in Berlijn: S-Bahn Grünau achteruitgang en borden volgen (500 meter lopen)   2. Britz: Hufeisensiedlung Bruno Taut tekende voor het bijzondere ontwerp. Taut was deel van de beweging ‘des Neunen Bauens’ die zoals gezegd met nieuwe efficiënte  methoden en inzichten bouwden. ‘Hufeisen’ betekent hoefijzer...

Was ik maar een kat, dan had ik er alvast negen…...

In de avondzon op een balkon. Ergens in Nijmegen op de 10e verdieping van een studentenflat. Ik drink een biertje. Het is zomaar een late donderdagmiddag en ik ben 6-vwo scholier. Mijn toenmalige vriendin studeert al in Nijmegen en ik ben op bezoek. Ik zit alleen en laat de zonnestralen mijn gezicht beschijnen. Ik ben onbeschrijfelijk gelukkig. Daar op dat moment voel ik een vrijheid die ik nooit eerder heb gevoeld. Dat ik dat gewoon doe. Een biertje drinken. Geen ouders in de buurt. Geen verplichtingen. Daar zitten en zijn. Vrij zijn. Man, wat is dat gaaf. Nooit meer heb ik dat zó gevoeld.  Een paar weken geleden fietste ik door de avondstraten van Tilburg. Langs hoge statige vooroorlogse huizen. Heel even voelde ik weer wat ik als beginnend student voelde. Een gevoel van stoerheid, van vrijheid. Daar fiets ik dan toch maar alleen in een vreemde stad. De geur van kachels, de neonverlichting en de hoge façades. De keuze van links of rechts. Of rechtdoor. De anonimiteit. Heel even had ik dat gevoel weer. Maar het verdween door mijn door de jaren heen gelouterde brein. Achtenveertig en geen achttien. Het échte eerste gevoel komt nooit meer.  En zo zal ik nooit voelen hoe het is om in een stad als Berlijn op te groeien. Duits als moedertaal te hebben en vreemd op te kijken tegen al die toeristen. Ik heb nooit de helft van mijn leven achter een muur gewoond. Noch in een enclave aan de andere kant. Ik zou dat gevoel wel willen hebben.  Maar dat kan niet. Omdat sommige dingen zich nu eenmaal afspelen in een bepaalde volgorde. Het leven voltrekt zich. het voltrekt zich, deels bepaald door het lot, deels door je omgeving, deels door jezelf. En er is een...

Tips Dutch Design Week 2015 ( DDW ) in gewoon Nederlands...

Als fan, vrijwilliger, blogger en liefhebber van de DDW wordt mij elk jaar gevraagd om tips. Sinds een aantal jaren schrijf ik zo snel mogelijk na de eerste dag een blog met wat tips en highlights. En dus doe ik dat ook graag in 2015. Dit blog wordt de hele week nog aangevuld Wat moet ik zien als ik…. …DDW maagd ben: Kazerne, Graduation, Veemgebouw, Klokgebouw, Piet Hein Eek (in die volgorde, op de fiets 😉 ) …van een fijne ongedwongen sfeer hou: Sectie-C, NRE-terrein, TAC …van conceptueel hou: Dutch Invertuals, Modebelofte, Designhuis …met kinderen vanaf 7 ben: Gemeentehuis, Ontdekfabriek, Circulaire Fabriek, Hyperspaces Sectie-C Mijn absolute favoriete locatie. Hier loop je nog tussen de machines en laptops die mooie dingen maken. En dat doen die apparaten niet zonder mensen. De (jonge) designers en artiesten tonen hun ateliers en producten op een niet pretentieuze manier. De sfeer op Sectie-C is altijd goed. Genoeg horeca, veel fijne vuurtjes en een chille sfeer. Loop er gewoon rond, duik links en rechts een atelier in, bekijk in de grote ruimtes de gezamenlijke initiatieven (‘Mickey must die’ is mijn favoriet) en ga daarna buiten zitten met een hapje de een drankje. En o ja, altijd even langs Maarten Coolen gaan. Niet alleen een goede fotograaf met een  interactieve tentoonstelling maar ook gewoon een leuke vent. Vanaf 4 uur is Sectie-C het meest wakker en op zijn leukst! Dutch Invertuals Op de Fuutlaan aan het Design Perron. Aan dat perron zijn links en rechts leuke dingen te zien maar mijn favoriete tentoonstelling is al jaren ‘Dutch Invertuals.’ Wendy Plomp cureert dit jaar wederom een pareltje. Het is high-end en je moet niet komen voor een vaas of kant en klaar product. Hier worden rondom het thema ‘no static’ (zie foto) zaken...

Philips is geen Kraftwerk meer

Blauw was ie. Mijn eerste platenspeler die ik voor mijn negende of tiende verjaardag kreeg. Met ingebouwde luidspreker. Mono. Wat was ik daar blij mee. Van mijn eerste zakgeld kocht ik singeltjes die niet meer in de Top 40 stonden. Die waren goedkoper. En ik kreeg van een oom de Autobahn-lp van Kraftwerk, op het Philipslabel uitgebracht. Ik draaide ze allemaal grijs op mijn Philipsblauwe wonder der techniek. Natuurlijk was het een Philips. Alles bij ons in huis was van Philips en zo niet dan toch. Gekocht in de personeelswinkel. Daar kreeg je minimaal 30% korting op de adviesprijs. Moest je wel een personeelskaart hebben. Volgens mij was dat toen een kartonnen kaartje waar je aankopen met een pen op werden bijgeschreven. En uiteraard had mijn vader zo’n kaart. Hij zou bijna 45 jaar voor de N.V. werken. Met plezier en trots. Alles in de omgeving waarin ik opgroeide ademde Philips. De buurman werkte er, de buurman van de buurman ook. De meeste vrienden van mijn vader waren collega’s of ex-collega’s. Elke twee weken plofte de Philipskoerier op de mat. Op elk apparaat in huis stond Philips. In de zomer was er een soort doeland, volgens mij heette het wonderland, in het Philips Ontspannings Centrum. We  gingen geregeld naar het Evoluon, een Philips techniekmuseum. Later toen ik studeerde kreeg ik een bijdrage van het Philips-Van der Willigenfonds en ik kom al ruim 35 jaar in het Philips Stadion. ‘Op een tv staat Philips’ was een gevleugelde uitspraak van mijn vader. En ondanks dat hijzelf een saloncommunist was moest je niet aan Frits Philips komen. ‘Dè is unne goeie!’ Het hoogtepunt in mijn Philipsbeleving vond plaats in mijn puberjaren. Krantenwijken lopen en als je dan een paar honderd gulden had naar de Personeelswinkel in Eindhoven (waar nu het TAC zit) fietsen, in de kneuzenhoek die felbegeerde digitale tuner of versterker kopen en hem dan thuis installeren bij de rest van je apparatuur. Slechts mijn cassettedeck was van een ander merk, altijd een schandvlek geweest eigenlijk. En dat laatste is vreemd. Dat je je bijna schaamde als je een ander merk in huis had. Zo sterk was de band met het merk. Zo sterk was de trots. Ik was trots om op de culturele dag op school een tv-toestel van Philips te demonstreren dat een ingebouwde teletekstprinter had, ik was trots dat Philips de cd had uitgevonden en trots dat op mijn Kraftwerk-lp het Philipslogo prijkte. Trots toonde ik ook later mijn PSV-shirt met daarop de zeven letters van de gloeilampenfabriek uit het zuiden des lands. Trots vertelde ik ook over dat bedrijf aan wie het ook maar horen wilde. Ik had zelfs een Philipswalkman wat uitermate niet stoer was! Het was niet alleen trots maar ook kwaliteit dat mij aantrok. En diepe verbondenheid. Toen ik dan ook in het begin van deze eeuw ergens mijn eerste iPod kocht en niet koos voor de Philipsvariant deed dat nog pijn. Maar het design, de kwaliteit en de vooruitstrevendheid lieten mij voor Apple kiezen. Toen ik echter jaren later mijn kantoor op Strijp-S inrichtte, stond er op mijn presentatie-tv nog steeds Philips. Iets anders was vier jaar geleden nog ondenkbaar. Veel op de oude fabrieksterreinen doet ook nog denken aan de tijden van weleer. Het ademt nog een beetje Philips. En toen zag ik opeens dit jaar op Twitter de mededeling voorbijkomen dat Philips stopte als hoofdsponsor van mijn club. Een andere naam op het mooie shirt. En dat deed me……Niets! Niets als in niets. Een soort van zakelijke mededeling. We stoppen met de een en er zal wel een ander komen. Prima. Over tot de orde van de dag. Maar zo simpel ligt het niet. Ik probeer er al maanden achter te komen waarom het me niets doet. Maar ook waarom ik nooit meer in de personeelswinkel kom, laat staan een Philipsproduct koop. Waarom ik bij onze nieuwe keuken niet aanstuurde op...

Wat een fijn jaar was dat! Jul17

Wat een fijn jaar was dat!...

Eens per jaar blikt Angelique van de Wiel terug op haar zakelijke hoogtepunten. Ik bedenk me al jaren dat ik dat ook moet doen. Even terugkijken om weer met frisse blik in de toekomst te kijken. Komt ie: Het begon na de zomervakantie van 2014 met een aantal Master Classes en het vervolg van het Dutch Design Week Project waarbij ik de medewerkers van mijn favoriete week wat meer ‘Social savvy’ heb gemaakt. Meteen ook begon het rondleidingseizoen. Van de TU tot Griekse studenten en van lokale bedrijven tot de kunstclub Vught, ik heb ze allemaal met plezier in Eindhoven en Strijp-S rondgeleid. Het najaar bestond uit het geven van LinkedIn Trainingen voor CZ, de uitloop van Social Media Strategie voor Vitras en nog een staartje Facebook curriculum voor Woonbedrijf Eindhoven. Ondertussen fotografeerde ik 50 dagen voor Het Parktheater, gaf ik het Muziekgebouw training en maakt ik MU wat wijzer op het gebied van online en cultuur. De marathon Eindhoven werd weer een feestje omdat ik de social activatie van DLL mocht doen. Ondertussen nog een Instagram opdracht voor het Eindhovens Dagblad en een live blog verzorgen voor Adecco. Daarnaast weer een aantal dagen met veel plezier taxi gereden in de DDW-cab. Het mede-bedenken en natuurlijk meedoen met ‘verstoppertje voor volwassenen’ in het Parktheater was ge-wel-dig!  Daarna volgde de Lumens Groep waar ik help bij het ontwikkelen van een social media strategie. En in december deed ik nog een korte opdracht op de High Tech Campus. In januari begon ik voor vijf maanden als interim marketing manager bij Het Muziekgebouw. Een leerzame en intensieve periode volgde. Er wordt daar Champions League gespeeld.  Op 9 februari werd ik ook nog eens officieel docent. 16 uur per week verzorg ik lessen, begeleid ik afstudeerders en maak ik toetsen voor de Fontys...

Solidarnosc May31

Solidarnosc

Naast afbeeldingen van Doris D and the pins, The Police en Joy Division kon je op mijn puberkamer  een hele andere, zeer prominente poster vinden. Die van Solidarność. Ik was, op zijn zachtst gezegd, een nogal politiek geëngageerde jongere en wist van de neergeslagen opstand van 1970, van de staking en oprichting van toen de enige vakbond in de communistische wereld in 1980, van de demonstraties bij de Lenin-werf in Gdańsk en van de staat van beleg van Generaal Jaruzelski en het opsluiten van de leiders van Solidarność in 1981. En daarom hing die poster daar. Omdat ik wel zag dat dit heel bijzonder was geweest en ik ze met dit kleine gebaar wilde steunen. Steunen in een strijd voor vrijheid van meningsuiting, in een grote wens voor democratie. Het zou tot vlak voor de val van de muur duren voordat Solidarność weer legaal was. Dat deze vakbond een heel belangrijke rol heeft gespeeld bij het vallen van het ijzeren gordijn is duidelijk. Het beeld van Lech Wałęsa voor een menigte bij poort twee van de Lenin-werf. Dat beeld staat in mijn geheugen gegrift. Door een uitzending van ‘3 op reis’ kwam ineens alles weer naar boven. Ik wilde erheen. Even op die historische plek zijn. En wat bleek? Whizz-air vliegt vanaf Eindhoven op Gdańsk. En zo liep ik dus vandaag onder die poort door. Gaaf! De werf erachter is grotendeels verdwenen maar achter het imposante monument voor de slachtoffers van de opstand van 1970 is een prachtig museum gebouwd. In het Europejskie Centrum Solidarności kun je de hele geschiedenis zien en meebeleven. Vanaf 1970 tot aan 1989 alles wat er op die historische plek en de rest van Polen gebeurd is wordt er verteld en gevisualiseerd. Prachtig! Ik hou van kleine verhalen tijdens grote gebeurtenissen. Van verrassende kanten...

Beyond Berlin, de hut van oom Tom May04

Beyond Berlin, de hut van oom Tom...

Mensen vragen vaak aan mij waarom ik ‘alweer naar Berlijn ga.’ Ik antwoord dan meestal dat ik er blij van word. Blij van de metropool, blij van de diversiteit, blij van de mensen, blij van de onontdekte plekjes. Want die zijn er nog genoeg. Dat is dan ook direct het mooie van zo’n grote stad. Je raakt nooit uitgekeken en als je er, zoals ik, erg vaak komt is er toch steeds wel weer iets nieuws. Vandaag heb ik twee ‘Siedlungen’ bezocht. Allebei in 2008 genomineerd om op de UNESCO werelderfgoedlijst te komen. De eerste heeft het gehaald, de tweede niet. Allebei de moeite waard als je een keer ‘beyond Berlin’ wilt gaan. HUFEISENSIEDLUNG Na een fietstocht van mijn Kiez in Prenzlauer Berg naar Neukölln (sowieso een aanrader om over de Hermannplatz en Karl Marx Strasse te fietsen, multiculti Berlijn op zijn best) kwam ik in het ortsteil Britz, specifiek bij de ‘Hufeisensiedlung.’ Een van de eerste sociale woningbouwprojecten in Berlijn en dus deel van de UNESCO werelderfgoedlijst. Berlijn had in de jaren twintig te kampen met enorme woningnood en mensen woonden dan ook vaak met heel veel in hele kleine woningen. Bruno Taut kreeg de opdracht voor een ontwerp om deze nood enigszins te ledigen, hij tekende voor het bijzondere ontwerp. Taut was deel van de beweging ‘des Neunen Bauens’ die met nieuwe efficiënte  methoden en inzichten bouwden. ‘Hufeisen’ betekent hoefijzer en het hoofdgebouw van de ‘Siedlung’ heeft precies die vorm. Zie hier een luchtfoto. De rest van de wijk is kleurrijk en lommerrijk, je gelooft niet dat je in een Grossstadt bent laat staan in Neukölln. De huizen eromheen hebben allemaal een tuin en zijn enkele jaren geleden allemaal verkocht. Het hoefijzer zelf is nog steeds in handen van de woningbouw. Filmpje: IMG_5654 ONKEL...

Mijn PSV DNA Apr19

Mijn PSV DNA

Gefascineerd en gebiologeerd was ik toen ik achterop de fiets bij mijn vader voor het eerst de oude hoofdtribune aan de Frederiklaan zag met zijn gebogen roodwitte banen. Ergens in de seventies was dat. Hij fietste weg en in de schaduw van zijn rug keek ik nog een keer om en wist dat mijn hart verpand was aan deze club. Ergens moet een liefde beginnen en bij mij was dat bij de grootsheid van het stadion. Inmiddels zijn we 16 kampioenschappen verder, die ik allemaal bewust heb meegemaakt. En natuurlijk zeggen de jongens van nu mij minder dan vroeger een Van der Kuijlen, een Van Aerle een Nilis of een Van der Doelen. Tijden veranderen, mensen veranderen, ik verander en Bjorn van der Doelen is ook veranderd. Één ding blijft. Want dat zit nu eenmaal in mijn DNA. Door mijn vader onbewust erin gestopt op een zomerse dag ergens in de jaren zeventig. Één ding blijft. Mijn liefde voor PSV.   En mam, deze is dan eindelijk voor...

Fijn Moment 2014 Dec31

Fijn Moment 2014

Een traan biggelt over de wang van een oude man.  Het is 9 november en ik sta bij een van de  laatste restanten van de muur. De ballonnen zitten nog in hun houders. We voelen allemaal een bepaalde spanning. Straks gaan ze omhoog. Ik ken de muur nog van de tijd dat hij mensen kooide. Veel mensen die hier staan woonden aan deze kant. Mochten niet over de Spree. Je voelt haarfijn dat het mensen iets doet. Ik las veel verhalen over de muur, de val en de tijd erna. Maar dit is echt, voelbaar. En dan gaan de ballonnen één voor één omhoog. Het zindert. ‘Es geht los!’ Met duizenden mensen beleef ik een ingetogen moment. En als dan ‘onze’ ballonnen omhoog gaan klinkt er gejuich. Mensen vallen elkaar in de armen. Het is de impact van het moment. We beseffen allemaal hoe belangrijk Günter Schabowski’s woorden precies vijfentwintig jaar geleden waren. “Sofort, unverzüglich“ mochten DDR-burgers naar het westen reizen. Er kwam een einde aan jarenlange onvrijheid. Duitsland veranderde daarna, Europa werd anders. En wij herdachten dat daar nogmaals. Op een bijna serene manier. Tot de ballonnen omhoog gingen. De vrije hemel tegemoet. Toen juichten we. Ik denk weer aan de oude man, zoek hem in de menigte maar zie hem niet meer. Hij symboliseert voor mij het verdriet en de vreugde. Ik zie wel een andere oude man. Die neemt achterop zijn fiets een ballonhouder mee. Ook dat is een vorm van...

50 jaar, 50 dagen, 50 Insta’s van het Parktheater Eindhoven...

The day after the fifty days before. Zo voelt het. Wat een feest was het om elke dag in het Parktheater Eindhoven te zijn. Wat een feest om met iedereen daar te spreken en elk hoekje aan gaatje te zien. En wat een feest om de gastfotografes Miriam en Claudia prachtige foto’s te zien schieten. En tenslotte wat een feest om gisteren tijdens 24u vonkt de foto’s te mogen laten zien en een warme hand van het Parktheater te ontvangen. ‘Wat vind je zelf nu de mooiste? Het werd me gisteren en door anderen vaak gevraagd. Gisteren koos ik Dag 27 maar ik vind nu toch Dag 3 én Dag 20 (zie boven) van Miriam de mooiste. Maar mensen, het was een feest! Afkicken nu! En hierrrrrrrrrrrrr vindt u alle foto’s op een rij!...

Tips Dutch Design Week 2014 #DDW14...

TIps  2015  DDW staan hier: Tips 2015 Vorig jaar gaf ik op mijn site een aantal tips voor mjn favoriete event. Dat was meteen een van de best bekeken berichten ever. Dit jaar werd er zelfs gevraagd of ik weer wat tips op mijn site wilde zetten. Maar natuurlijk wil ik dat! Parkeertip bij Strijp-T. MIJN TIPS:         SECTIE-C Ver weg maar absoluut de moeite waard. Zeker bij mooi weer. En de Design Rides brengen je er gratis heen. Check doordeweeks wel even of ze ‘s middags open zijn. Het programma draait hier ‘s avonds vaak wel helemaal door. Sectie-C zit vol met kleine en grote projecten, barst van de designers en je ruikt in de ateliers het hout en metaal. Hier wordt vaak hard gewerkt en dat zie je ook.  Ik licht er een paar dingen uit. Helemaal achterin links de “Dee-Dee-Wee-Doom-Pa-Di-Dee” tentoonstelling die zeker de moeite waard is. Toegang 1 Euro maar daarvoor mag je wel een balletje uit een automaat halen en daarmee stemmen op de projecten. Trek je een zilveren bal dan win je zelfs een meet and greet met een heuse designer. In een grote hal zijn leuke dingen te zien rondom het thema ‘channel.’ Het fietspompkanon is leuk voor jong en oud! Kijk ook even achterin de hal bij de ‘Stop Motion studio’ van Niels Hoebers. Prachtige miniatuurwerelden, echt handwerk! En loop even binnen bij de ateliers. Ik zag een spaarpotsok, een propellorklok en even verderop bij Maarten Coolen schitterend bewerkte zwart-wit foto’s. Eten kun je o.a. bij de frietfiets (echt fantastisch lekkere bio-friet die overigens wordt geschild tijdens het fietsen), het aanschuifrestaurant en dan blus je af met echte Eindhovense koffie van de boys van DENF. Adres Sectie-C voor navi: Daalakkersweg 2 Ik ben een beetje...

One down, one to consider, one to go...

In de tachtiger jaren had ik als scholier drie grote maatschappelijke dromen. Er hing op mijn kamertje thuis een poster van Solidarność aan de muur. Ik droomde met Lech Walesa grote dromen over meer democratie in het oostblok, over vrijheid van meningsuiting en was tegelijkertijd ook bang voor ‘de Russen’ en kernkoppen en zo. Op 9 november 1989 kwam voor mij een droom uit. Ik heb met kippenvel voor de tv gezeten, gehuild en gejuicht. Dit jaar ben ik in Berlijn bij de herdenking van, voor mij, het allerbelangrijkste politieke feit uit de 20e eeuw. Ik droomde ook van een groot Eindhoven. Waarbij randgemeenten opgingen in de vierde stad van Nederland. Schreef een kritisch verslag over de agglomeratieraad Eindhoven en was niet geliefd om mijn mening in Valkenswaard. Om bepaalde ambities waar te maken en voorbereid te zijn op een stedelijke toekomst geloof ik nog steeds in een groter Eindhoven. Toch maak ik me er niet meer zo druk over. Waar ik me wel druk over maak zijn de rechten van homo’s en lesbiennes. Mijn natuurkunde leraar Brink was homo en droeg elke dag een roze driehoek. Ik voerde met hem enkele goede gesprekken na schooltijd over het waarom van zijn kleine uiting. Liberaal was ik al maar sindsdien ook voorvechter van gelijke rechten. Dat werd droom drie. Ik vond het vreemd dat bepaalde zaken niet geregeld waren en dat sommige mensen homo’s raar vonden. Toch heb ik altijd gedacht dat ergens in 2014 een coming-outdag niet meer nodig zou zijn. Helaas is niets minder waar. Natuurlijk zijn er zaken verbeterd zoals het homo-huwelijk maar wereldwijd is het nog vaak heel slecht gesteld met rechten van gays of is het zelfs nog strafbaar om een bepaald mens te zijn. En ook in Nederland is het...