Avé

Groeten uit EindhovenVroeger, toen mannen nog hoeden bezaten was een simpele vingerbeweging genoeg om de ander te groeten. Vrijwel achteloos tikte men de wijsvinger tegen de hoedrand, keek de opponent even aan en liet het hoofddeksel weer zakken. Chapeau!

De hoed verdween en werd, heel modern, ingeruild voor een helm en de man kroop op een motorfiets. Het groeten bleef. Mannen zijn praktische wezens. Het besef kwam al snel dat het opheffen van een helm niet erg handig was en men besloot elkaar te groeten middels een armgebaar. Casque!

Ik bezit noch een hoed, noch een helm, laat staan een motor. Toch is mijn testosterongehalte hoog genoeg om die mannelijke oerdrift niet te kunnen negeren. Gelukkig loop ik regelmatig hard door het Eindhovense. Het is nu zondagmorgen en vooral op dit tijdstip doen veel mensen met mij mee. En of je nu op de Stratumse heide loopt, in de Genneper Parken, over een desolaat binnenweggetje of gewoon langs de Aalsterweg, bijna elke loper groet je. En natuurlijk groet ik enthousiast terug. Ik jog dus niet voor mijn conditie of om mijn lijf strak te houden, zelfs niet om jaarlijks toegejuicht te worden op het Stratumseind. Ik loop hard omdat simpelweg mijn mannelijke behoefte bevredigd moet worden.

Misschien is het daarom wel dat hardlopende vrouwen vrijwel nooit teruggroeten, het zal dan de onbevredigde blik in mijn ogen wel zijn…

Life is about sharing! Tnx!