Tags
Related Posts
Share This
Stemmen voor een grens?
Vroeger verklapte je niet zo snel wat je had gestemd. De generatie van mijn ouders is opgegroeid met het adagium ‘stemmen is geheim.’ En nog is het zo dat je individueel stemt en niemand hoeft te weten wat je politieke voorkeur is. Gelukkig vertellen veel mensen welke politieke kleur ze hebben en in een democratie is dat maar goed ook. Het mag ook. Vrijheid van meningsuiting is een groot goed. Ik vind het doorgaans prettig als ik weet welk vakje iemand rood heeft gekleurd. Net zoals ik het prettig vind als ik weet wat iemands achtergrond qua beroep, gezin en opleiding is. Het praat wat makkelijker als je al iets weet van elkaar. Social Media helpen daar tegenwoordig bij.
Ik heb het nog nooit negatief ervaren als ik van te voren wist wat iemand heeft gestemd. Soms is het dus handig in andere gevallen maakt het geen verschil. Mijn brood van de bakker smaakt niet anders als ik weet wat hij of zij heeft gestemd. Ook perceptie van een diagnose van een arts zal niet verschillen. Bij sommige beroepen is er echter wel een verschil. Een daarvan is het edele beroep van journalist. Ik vroeg mij op Twitter hardop af waarom veel journalisten zo terughoudend waren in het publiekelijk melden van hun partijvoorkeur. De antwoorden (van journalisten) luidden: ‘het is niet interessant wat ik stem’ ‘dit wordt mij nog jarenlang nagedragen’ ‘het publiek heeft daar geen baat bij.’
Interessante antwoorden. Ik denk daar anders over. Ik meldde al eerder dat het wel een verschil maakt of ik weet wat een journalist heeft gestemd. Ik zie dat positief. Voor mij maakt dat de duiding wat iemand schrijft makkelijker. Stemmen is een momentopname en op dat moment stem je op wat voor jou de beste manier is om de publieke toekomst in te gaan. Ook kun je tactisch stemmen, niet stemmen, blanco stemmen of proteststemmen. Wat je ook doet het zegt weer iets meer over de persoon achter de journalist. Net zoals de gezinssituatie iets zegt of de sociaal maatschappelijk achtergrond. Journalisten zijn op Twitter daar heel open over maar als het op stemmen aankomt gaat het slot op de mond.
Daar moet een reden voor zijn. Zijn er voorbeelden van journalisten die wel open zijn over hun politieke voorkeur en daar onevenredig nadeel van hebben gehad? Kun je niet meer ‘onafhankelijk’ schrijven als je bekend hebt gemaakt wat je hebt gestemd en hoe onafhankelijk ben je als je dat niet doet? Oftewel, je schrijft ook met de bagage die je nu hebt. Voor een groot deel is die bagage te zien, maar voor wat betreft stemmen blijft het vaak in de kluis. Waarom is dat toch? Kun je als je openlijk PvdA hebt gestemd geen interview meer afnemen met een VVD’er en als je je voorkeur geheim houdt wel? Of zijn journalisten net mensen en zijn er genoeg die wel bekend maken wat ze stemmen en zijn er ook die het gewoon voor zichzelf willen houden?
Meer vragen dan antwoorden en ik vraag dan ook nadrukkelijk journalisten te reageren. Ik vind dat in een open democratie als de onze dit geen taboe zou moeten zijn. Maar misschien ben ik naïef! Ik hoor het graag!
Ik ben geen journalist, dus misschien is dit niet de reactie waar je op hoopte, maar ik kan wel 1 vraag voor je beantwoorden: Journalisten zijn mensen. En dat eenvoudige gegeven maakt dat niemand ‘onafhankelijk’ is. Iedereen, dus ook een journalist, redeneert en interpreteert vanuit een eigen kader. Als dat wordt ontkend, liegt men of is men zich er niet van bewust. Iemands umfeld heeft nu eenmaal invloed op welke vraag je wel of juist niet stelt. Welk antwoord als waardevol wordt bestempeld of bekritiseerd. Hoeveel aandacht en spreektijd de een krijgt ten opzichte van de ander. Dat geldt voor mensen en dus ook voor instituten en organisaties die zijn samengesteld door dat gekke fenomeen; mensen.
Ik ben het met je eens. Ik vind dat umfeld erg interessant om te weten. Maar misschien is dat wel niet goed. Dat zou ik dus graag horen!
Ik mag me nog geen journalist noemen, maar ik kan me wel voorstellen dat een journalist “afgerekend” kan worden op zijn politieke voorkeur. En misschien zijn geloofwaardigheid kan verliezen. Is niet de tekortkoming van de journalist, maar de tekortkoming van de desbetreffende lezer. Ook behoort een journalist ten alle tijde objectief te blijven, en niemand te beïnvloeden.
We kennen allemaal het voorbeeld van commentatoren bij voetbalwedstrijden waarvan we weten dat ze voor club x of y zijn. Ongeacht hoe objectief ze de wedstrijd verslaan, toch zullen ze altijd te horen krijgen dat ze de andere partij negatief belichten. Natuurlijk is het zo dat een journalist een eigen referentiekader heeft, maar als het goed is, moet hij dat uit kunnen schakelen in zijn werk. Een journalist is in principe de katalysator van het doorgeven van de boodschap en dus is zijn mening totaal niet relevant. We hebben de kritiek op Ferry Mingelen gezien na het politiek debat waarin hij heel even een mening ventileerde. Het wordt verwacht van een journalist dat hij objectief en betrouwbaar is, net zoals we van een agent niet willen horen dat hij ook wel eens te snel rijdt of een biertje teveel drinkt.
Ik zal daarom als nieuwslezer tv nooit laten merken tijdens interviews uit welk ‘huis’ ik kom.