Tags
Related Posts
Share This
Nostalgie
1936 Bron: http://www.eindhoven-in-beeld.nl/
1976 Bron: http://www.eindhoven-in-beeld.nl/
Ik zag vanmiddag deze foto’s en toen overviel het me weer. Nostalgie. Een vreemd gevoel. Ik ben van de vooruitgang, van nieuwe dingen, van early adopten, van modernisme en vooral van deze tijd. Nostalgie is niets van dat. Nostalgie is een gevoel. Een buikgevoel. Soms prettig, maar vaak ook van een onbeantwoord verlangen, een horizon die achter je ligt terwijl je vooruit wordt geblazen. Je kunt erin zwelgen en dat doe ik dan ook af en toe. Maar nostalgie blijft onbestemd. Je zwelgt een eind heen maar komt nooit uit op het punt dat je ooit, bijna altijd onbewust, hebt achtergelaten.
Als achtjarig jongetje passeerde ik niet de poort van het oude St. Josephziekenhuis om te bedenken dat dit een stukje nostalgie to be zou worden. Mijn neusamandelen, waar ik trouwens niet met weemoed aan terugdenk, moesten eruit. Punt. Maar nu bekijk ik deze foto en loop ik in gedachten met mijn moeder over het binnenterrein. Bewonder het hoge bakstenen gebouw en hoor mezelf zeuren om een koek. Ik verfoei de mensen die besloten om het af te breken en zou wensen dat het weer in volle glorie te bewonderen was aan de Aalsterweg. Die hang naar vroeger zit altijd weer even in mijn systeem. Ik vraag me dan ineens weer af wat hoe de bewoners van ons huis tijdens de oorlog leefden, hoe mijn vader over diezelfde Aalsterweg fietste in pak-hem-beet 1973.
Gelukkig blijf ik er niet in hangen. Morgenvroeg schreeuwt een van mijn dochters me weer 2011 in. Toch sta ik sterk achter de gedachte “niet slopen, tenzij.” Een echt gebouw zegt meer dan 1000 foto’s, al zijn er die gelukkig nog! En tsja, als er dan toch gesloopt wordt is de nostalgie des te heviger. En ergens is dat onbestemde gevoel soms best wel lekker…
In ons gezin rouleren nog steeds borden uit het oude Sint Joep. Die zijn fijn plat om de door mijn moeder gebakken appeltaarten met verjaardagen op te serveren. En niet kapot te krijgen. Tja. Taart eten met nostalgische gevoelens. Je bent welkom.
Misschien is dat wel de beste remedie. Taart van een Josephbord. Ik kom snel langs. Enne rechts op de bovenste foto. De kerktorens van Zesgehuchten en Geldrop!
Ver voor mijn tijd en zeker ver voor mijn Eindhovense tijd. Dit gebouw herken ik dan ook niet, maar we hebben bij de CKE ook het een en ander aan foto’s van het oude Eindhoven bekeken en dat was toch wel heel super om te zien!
Lekker zwelgen dus
Stond aan de Aalsterweg. Is in 1990 afgebroken. Kan je de site eindhoven-in-beeld aanraden!
Zwelgje!
Wat een schande dat dit prachtige bouwwerk is afgebroken en plaats heeft moeten maken voor een wanstaltig gebeuren dat waarschijnlijk ‘staete’ of zoiets heet.
Gelukkig is het vergelijkbare oude st. Ignatiusziekenhuis aan de singels in Breda ternauwernood gespaard gebleven en getransformeerd tot een prachtig schoolgebouw…
Ignatius was in een later tijdperk. Eind jaren 80 was er het inzicht nog niet dat je dit fantastisch kunt verbouwen of een andere bestemming kan geven.
Ben daar tijdens mijn eerste Eindhovense periode nog eens in vliegende vaart naar toegereden. Weet alleen niet meer waar aan de Aalsterweg hetvheeft gestaan.
Hier: http://bit.ly/h6QLE4
Op Eindhoven-in-beeld vond ik een plaatje dat het toch net iets verderop plaatst.waar nu het Florapark is.
http://www.eindhoven-in-beeld.nl/picture/number9835.asp
Nostalgie is ook niet meer wat het geweest is.
Alles is verleden tijd.
@Paul Scholte. Dat klopt exact. De hoofdingang lag precies aan de Aalsterweg. En het Florapark waren de afdelingen.
Dat gevoel van nostalgie heb ik zowel met Eindhoven, als met Rotterdam als met Kisecik (in Turkije) en Karaman (in Turkije)..
mooi verwoord Marc.
Tnx. En mooi dat het gevoel universeel is.
Ik ben hier zelf volgens mij nog nooit binnen geweest. Al durf ik dat niet met zekerheid te zeggen, wie weet ben ik er wel ooit geweest en piste ik toen nog in mijn luier. Weet nog wel dat we er vroeger langs reden en dat ons moeder zei dat hier vroeger het ziekenhuis zat. Tot welk jaar is dit ziekenhuis open geweest?
Open weet ik niet, maar het is in 1990 afgebroken!
Ik kan me de gangen nog herinneren, de vloeren en de geur van ontsmetting. Prachtig onpraktisch gebouw