Meer dan een halve eeuw…

Onze berk

Gisteren was het open dag in het huis van mijn ouders. Ze hebben in dat huis samen veertig jaar en mijn moeder zelfs vijftig jaar gewoond. Ik ben er geboren en lief en leed is er gedeeld. Het was zomaar een idee om vrienden, familie en kennissen afscheid te laten nemen van het huis, de spulletjes en de plek. Mensen mochten ook een aandenken meenemen. We wisten dan ook niet wat we moesten verwachten.

Maar wat was het een geslaagde dag!

Heel veel mensen wilden graag nog een keer bij Mientje (en Cor) zijn. Nog een keer die geur opsnuiven, nog een keer in die vertrouwde omgeving zijn. We hebben ook veel mensen blij gemaakt met spullen. De een met spulletjes voor een kind dat op kamers ging, de ander met plantjes voor in de tuin. Weer een ander met Mientje’s sporttas of met een hangertje of schilderijtje. Geweldig om te zien, geweldig om mogelijk te maken.

Maar ik zag ook verdriet. Vrienden en familie die al meer dan een halve eeuw bij mijn ouders kwamen en dat nu nooit meer zullen doen. Ik vergeet het beeld nooit meer van een vriend van mijn ouders die huilend afscheid nam. Beeldjes die mijn vader ooit zelf had gemaakt stevig in zijn handen. Alsof hij nog even wilde vasthouden aan wat eens was.

Er is een tijdperk voorbij. Wij bouwen nu aan dezelfde vriendschappen. Ergens hoop je dat je ooit ook zo gemist wordt. Dan heb je het goed gedaan. Ik proost vanavond op vriendschap!