New York en Berlijn aan de Dommel

 

Het is zaterdagmorgen. Ik zit op een terrasje op de Kollwitzplatz in Prenzlauer Berg. Ik lees de Berliner Zeitung. Daarna loop ik nog even over de biomarkt en fiets dan naar mijn appartement aan de Knaackstraße. Daar pik ik mijn kinderen op die naar de schauspielschule moeten. ‘s Avonds eten mijn vrouw en ik bij het top vegetarisch restaurant Cookies Cream (gave site!).  Ik spreek vloeiend Duits.

Het is zaterdagmorgen. Ik zit op een terrasje op Union Square in Manhattan. Ik lees de New York Times. Daarna loop ik over the greenmarket en fiets dan naar mijn appartement in East Village. Daar pik ik mijn kinderen op die naar Art School moeten. ‘s Avonds eten mijn vrouw en ik bij het top vegetarisch restaurant Angelica Kitchen. Ik spreek vloeiend Amerikaans-Engels.

Soms zou je wel drie levens willen leiden. Ik wil van alles beleven en mijn favoriete steden als inwoner leren kennen. Dat kan niet. Daarom droom ik er maar regelmatig over. Het mooie is dat in Eindhoven wonen ook altijd een droom is geweest. Dat klinkt misschien vreemd, naast deze wereldsteden, maar ik voel me hier prima. Net groot en dynamisch genoeg om mij het broodnodige stadsgevoel te geven.

En zo zit ik op zaterdagmorgen het ED te lezen op de Kleine Berg in de binnenstad. Ik lees het Eindhovens Dagblad. Daarna loop ik over de biomarkt op het Wilhelminaplein en fiets dan naar mijn huis in Stratum. Daar pik ik mijn kinderen op die naar dansles gaan. ‘s Avonds eten mijn vrouw en ik bij het enige vegetarische restaurant dat Eindhoven rijk is: Iris. Ik spreek vloeiend Brabants.

En dat is ook mooi, euh skon!


Life is about sharing! Tnx!