Een dikke twintig jaar online

Ergens eind jaren tachtig stond ik voor een muur. Een paar kilometer achter die muur stond Christiane. Nota bene bij de Weltzeituhr te wachten op mij. Ik kreeg geen visum en kon haar niet ontmoeten. Ik kon haar niet even mobiel bellen, laat staan dat ik haar een mailtje of Twitterbericht kon sturen. Ik kon alleen schreeuwen tegen een blinde muur. Een inspirerende frustratie.

Iets later ontdekte ik in mijn studentenkamer de wondere wereld van het internet. Volgens mij waren wij via een kabelsysteem aangesloten op SURFnet. Een universitair initiatief dat in 1985 was gestart om wereldwijd verbindingen tussen uni’s te leggen. Probleem was wel dat je, zoals ik het me herinner, een dikke pil met programmeertaal moest doorwroeten om daadwerkelijk ergens anders contact te leggen. Gelukkig woonde er ook een briljante informaticus in spé in de flat. En zo zaten twee hyperende communicatiewetenschappers achter een gestreste computerman in een klein kamertje in Nijmegen toen de eerste verbinding met de wereld tot stand kwam. Vanaf Nijmegen-Oost contact met iemand uit IJsland en een figuur uit Chicago. Volgens mij speelden we een spelletje schaak. Foto’s versturen ging nog niet maar je kon wel een printje op de uni laten maken. De volgende dag wist je dan met wie je gesproken had. Mijn hart klopte sneller. We beseften daar met zijn drieën heel goed dat we aan het begin van een revolutie zaten. We wisten alleen nog niet hoe die opstand er uit zou zien.

Een tijdje klooiden we wat aan. Maar het was machtig om met onbekenden over de hele wereld contact te hebben zonder dat je moest bellen. Nee, dat was magisch, dat was nieuw en wij voelden ons experimenterende koningen in een wereld van onwetenden. Eind 1994 streek ik weer in Eindhoven neer en nam vrijwel meteen daarna een abonnement op Internet Access Eindhoven. Via een modem kon je dan het internet op en ze verstrekten e-mail adressen. Op mijn werk hadden ze een Bulletin Board en daarmee kwam ik op IRC terecht. Via mIRC of Ircle je favoriete Channel in. In Nederland was dat #cafeetje. IRC maakte het makkelijk om te chatten met mensen over allerlei onderwerpen. Het was simpel en gereguleerd door Channel Operators en Computer Bots. Je ontmoette er interessante mensen, je kon er flirten en ook toen al werden er meetings georganiseerd. Daarna kwam ICQ, de voorloper van MSN. Helaas heb ik mijn eerste ICQ nummer niet meer. Is gekoppeld aan mijn iae-adres. Zou dat nog te achterhalen zijn? En ik was een van de eerste leden van het PSV Netwerk. In 1999 al een bron van informatie en geouwehoer over mijn favoriete club. Allemaal 2.0 dingen avant la lettre.

Anyway. Ik maakte vanaf het begin volop gebruik van internet. Zorgde dat mijn bedrijf en ikzelf een website hadden en zette de eerste e-commerce stappen. Google kwam en daarna LinkedIn en Facebook en Twitter. Ik vond en vind het magisch wat er allemaal gebeurt. Ik ben altijd iemand geweest die er vroeg bij wilde zijn. Gewoon omdat ik nieuwsgierig ben en toekomstgericht. Nieuwe communicatiemiddelen maakten mij extra gretig om deze wereld te omarmen. Ruim twintig jaar online is achteraf gezien een ware revolutie geweest. Eentje die langzaam kwam en nooit meer weggaat. Het heeft mij meer kennis en begrip gebracht maar ook verrassende vriendschappen, internationale contacten, spannende dates, interessante meetings en diverse banen. Maar het mooiste is misschien nog wel dat ik, nadat ik haar uit het oog was verloren, Christiane via deze blog heb teruggevonden.

Online roeleert bigtime! Als het een vrouw was dan kuste ik haar nu.