Beyond Berlin, de hut van oom Tom

Mensen vragen vaak aan mij waarom ik ‘alweer naar Berlijn ga.’ Ik antwoord dan meestal dat ik er blij van word. Blij van de metropool, blij van de diversiteit, blij van de mensen, blij van de onontdekte plekjes. Want die zijn er nog genoeg. Dat is dan ook direct het mooie van zo’n grote stad. Je raakt nooit uitgekeken en als je er, zoals ik, erg vaak komt is er toch steeds wel weer iets nieuws.

Vandaag heb ik twee ‘Siedlungen’ bezocht. Allebei in 2008 genomineerd om op de UNESCO werelderfgoedlijst te komen. De eerste heeft het gehaald, de tweede niet. Allebei de moeite waard als je een keer ‘beyond Berlin’ wilt gaan.

HUFEISENSIEDLUNG

IMG_5646Na een fietstocht van mijn Kiez in Prenzlauer Berg naar Neukölln (sowieso een aanrader om over de Hermannplatz en Karl Marx Strasse te fietsen, multiculti Berlijn op zijn best) kwam ik in het ortsteil Britz, specifiek bij de ‘Hufeisensiedlung.’ Een van de eerste sociale woningbouwprojecten in Berlijn en dus deel van de UNESCO werelderfgoedlijst. Berlijn had in de jaren twintig te kampen met enorme woningnood en mensen woonden dan ook vaak met heel veel in hele kleine woningen. Bruno Taut kreeg de opdracht voor een ontwerp om deze nood enigszins te ledigen, hij tekende voor het bijzondere ontwerp. Taut was deel van de beweging ‘des Neunen Bauens’ die met nieuwe efficiënte  methoden en inzichten bouwden. ‘Hufeisen’ betekent hoefijzer en het hoofdgebouw van de ‘Siedlung’ heeft precies die vorm. Zie hier een luchtfoto. De rest van de wijk is kleurrijk en lommerrijk, je gelooft niet dat je in een Grossstadt bent laat staan in Neukölln. De huizen eromheen hebben allemaal een tuin en zijn enkele jaren geleden allemaal verkocht. Het hoefijzer zelf is nog steeds in handen van de woningbouw. Filmpje: IMG_5654

ONKEL TOMS HüTTE

De U3 loopt van Nollendorfplatz naar Krumme Lanke. Die laatste naam fascineerde me al behoorlijk maar vooral het een-na-laatste station móest ik bezoeken deze trip. Dat heet dus echt ‘Onkel Toms Hütte’ en is toevalligerwijs ook een ‘Siedlung’ onder architectuur van Bruno Taut. Gebouwd eind jaren twintig in het chique Zehlendorf kenmerkt deze wijk zich door de vele felle kleuren en kleurverschillen. Het ruikt er ook nog eens heerlijk door de vele volwassen naaldbomen die er staan. Ik wandelde een uur door de wijk en werd er blij van. De kleuren, de rust, de afwisseling. En die kleuren zijn niet eens willekeurig gekozen want wat lees ik op de wiki: ‘ Die Nord-Süd-Reihen erhielten an der Westseite einen warmen, rotbraunen Ton, wohingegen die Ostseiten grau-grün gestrichen wurden, eine den unterschiedlichen Sonnenständen angepasste Farbgebung. Fenster und Türrahmen stehen in farbigem Wechselspiel mit der Fassade. ‘ Maar waarom heet de wijk nu ‘Onkel Toms Hütte?’ Die naam heeft het, naar overlevering, omdat Thomas, de eigenaar van een herberg in 1885 enkele schuilhutten in zijn tuin had die hij zo noemde.

EN DAN RELAXEN IN KRUMME LANKE

Één station verder ligt het eindpunt van de U3. Als je rechtsaf slaat en een kleine kilometer doorloopt kom je bij twee fantastische meren. Rechts ‘Krumme Lanke’ en links de ‘Schlachtensee’ met de de ‘Fischerhütte‘ een restaurant met geweldige Biergarten, die uitkijkt over het meer. Daar sloot ik deze zonnige middag af met een biertje. Aanrader!