Hoera! Vijf jaar DOK040!...

              Het lustrum van DOK040 Op de dag af vijf jaar geleden startte ik met DOK040, online strategie en advies, marketing en communicatie. Ik gaf destijds al veel workshops en presentaties maar deed dat ‘erbij’ maar vond het zo leuk dat ik dat wel ‘voor mezelf’ wilde doen. En dat was een grote misvatting. Want ik doe het zeker niet alleen voor mezelf maar voor al die mooie en fijne opdrachtgevers die ik gehad heb en vooruit heb kunnen helpen in de online jungle. Omdat ik niemand tekort wil doen hier een fijn overzicht: http://dok040.nl/wat-deed-ik Het waren vijf fijne jaren in vrijheid. Ik werkte overal. En vooral ook in mijn fijne kantoortje op Strijp-S. Niet alleen mijn opdrachtgevers maar iedereen in mijn omgeving zeer bedankt! En nu weer vooruit kijken. De foto werd genomen in Doel. Waar de tijd lijkt te hebben stilgestaan. Juist daar bedacht ik nieuwe doelen. Nieuwe horizonten. Op naar de 10! Samen met...

Tips Dutch Design Week 2016 ( DDW ) in gewoon Nederlands...

Als fan van het eerste uur, vrijwilliger, blogger, adviseur en liefhebber van de DDW (Dutch Design Week) wordt mij elk jaar gevraagd om tips. Sinds een aantal jaren schrijf ik zo snel mogelijk na de eerste dag een blog met wat tips en highlights. Ik fiets dan de hele dag als een dolle door de stad maar dat is met de DDW-vibe alsof je op wolken rijdt. En dus maak ik ook graag in 2016 deze blog. Deze blog wordt de hele week nog aangevuld.   Wat moet ik zien als ik…. …DDW maagd ben: Kazerne, VDMA, Graduation, Veemgebouw, Klokgebouw, Piet Hein Eek (in die volgorde, op de fiets 😉 ) …van een fijne ongedwongen sfeer hou: Sectie-C, NRE-terrein, TAC, Ketelhuisplein, Hallenweg. …van conceptueel hou: Dutch Invertuals, Modebelofte, Kiki & Joost (dat is nog veel meer maar het moest ergens onder vallen 😉 )  en een beetje Manifestations …met kinderen vanaf 7 ben:  Ontdekfabriek, verdieping 7 Veemgebouw, schommelen op Ketelhuisplein en ik denk dat ze Maarten Baas ook leuk vinden! Sectie-C Nog steeds mijn absolute favoriete locatie. Ook al betaal je per dag 2 Euro extra (weektarief 5 Euro). Hier loop je nog tussen de machines en laptops die mooie dingen maken. En dat doen die apparaten niet zonder mensen. De (jonge) designers en artiesten tonen hun ateliers en producten op een niet pretentieuze manier. De sfeer op Sectie-C is altijd goed. Genoeg horeca, (Claire kookt heerlijk) veel fijne vuurtjes en een chille sfeer. Loop er gewoon rond, duik links en rechts een atelier in, bekijk in de grote ruimtes de gezamenlijke initiatieven en ga daarna buiten zitten met een hapje en een drankje. Sla vooral in het tweede grote gebouw rechts de Nacho Carbonell expositie niet over. Hij heeft verderop zijn atelier. Ik was bij Juul. Een Utrechtste ontwerpster...

Een uiltje knappen…...

Deze week verscheen mijn column in het eerste nummer van de Strijp-S koerier. In mijn kantoor op de zevende etage van de Apparatenfabriek ligt een grote grijze zitzak. Ik knap daar wel eens een uiltje. Even tussen de middag een powernap. Maar nooit zonder een klein schuldgevoel. Mijn vader werkte ruim veertig jaar voor de NV en knapte nooit uiltjes op Strijp-S. Ik denk dat hij van een afstand niet eens veel verschil zou zien. De gebouwen staan er grotendeels nog en de klok op het Klok-gebouw tikt nog steeds de minuten rond. Dichterbij gekomen zou hij zich verbazen over de transitie. Over de horeca, de andere bedrijvigheid en vast ook over de loze leidingen boven zijn hoofd. Want wat heb je daar nu weer aan? Ik zou een arm om hem heen slaan (het is immers best bijzonder dat hij weer terug is) en we zouden denk ik samen op een bankje in de zon gaan zitten. Op de Torenallee. Ik zou hem laten vertellen over zijn werkzame leven bij Philips. Hoe dat ging toen. En tegelijkertijd zou ik vertellen over het nieuwe werken. Dat ík nu ook op Strijp-S werk. Maar niet voor die gloeilampenfabriek. Dat heel veel jonge en oude mensen heel veel verschillende gave dingen doen hier. Dat er geen prikklokken meer zijn. Dat je je bammetjes niet hoeft mee te nemen. Er überhaupt geen officiële pauze is. Dat je hier kunt sporten en naar de film kunt. En dat je zomaar, als je wilt, een uiltje kunt knappen. En dan hoor ik hem gewoon zeggen: ‘Wa un gekkigheid, uiltjes knappen doede moar in oew eige tijd.’ En precies dát is het. Mijn eigen tijd. 2016 op Strijp-S en ik geniet er met volle teugen van.  ...

Tips Dutch Design Week 2015 ( DDW ) in gewoon Nederlands...

Als fan, vrijwilliger, blogger en liefhebber van de DDW (Dutch Design Week) wordt mij elk jaar gevraagd om tips. Sinds een aantal jaren schrijf ik zo snel mogelijk na de eerste dag een blog met wat tips en highlights. En dus doe ik dat ook graag in 2015. Dit blog wordt de hele week nog aangevuld. EDIT: Zaterdag 22 oktober ergens ‘s avonds volgt de blog voor Dutch Design Week tips 2016. Bijna alle locaties en een beetje de tips gelden ook voor 2016.  Wat moet ik zien als ik…. …DDW maagd ben: Kazerne, Graduation, Veemgebouw, Klokgebouw, Piet Hein Eek (in die volgorde, op de fiets 😉 ) …van een fijne ongedwongen sfeer hou: Sectie-C, NRE-terrein, TAC …van conceptueel hou: Dutch Invertuals, Modebelofte, Designhuis …met kinderen vanaf 7 ben: Gemeentehuis, Ontdekfabriek, Circulaire Fabriek, Hyperspaces Sectie-C Mijn absolute favoriete locatie. Hier loop je nog tussen de machines en laptops die mooie dingen maken. En dat doen die apparaten niet zonder mensen. De (jonge) designers en artiesten tonen hun ateliers en producten op een niet pretentieuze manier. De sfeer op Sectie-C is altijd goed. Genoeg horeca, veel fijne vuurtjes en een chille sfeer. Loop er gewoon rond, duik links en rechts een atelier in, bekijk in de grote ruimtes de gezamenlijke initiatieven (‘Mickey must die’ is mijn favoriet) en ga daarna buiten zitten met een hapje de een drankje. En o ja, altijd even langs Maarten Coolen gaan. Niet alleen een goede fotograaf met een  interactieve tentoonstelling maar ook gewoon een leuke vent. Vanaf 4 uur is Sectie-C het meest wakker en op zijn leukst! Dutch Invertuals Op de Fuutlaan aan het Design Perron. Aan dat perron zijn links en rechts leuke dingen te zien maar mijn favoriete tentoonstelling is al jaren ‘Dutch Invertuals.’ Wendy Plomp cureert...

Philips is geen Kraftwerk meer

Blauw was ie. Mijn eerste platenspeler die ik voor mijn negende of tiende verjaardag kreeg. Met ingebouwde luidspreker. Mono. Wat was ik daar blij mee. Van mijn eerste zakgeld kocht ik singeltjes die niet meer in de Top 40 stonden. Die waren goedkoper. En ik kreeg van een oom de Autobahn-lp van Kraftwerk, op het Philipslabel uitgebracht. Ik draaide ze allemaal grijs op mijn Philipsblauwe wonder der techniek. Natuurlijk was het een Philips. Alles bij ons in huis was van Philips en zo niet dan toch. Gekocht in de personeelswinkel. Daar kreeg je minimaal 30% korting op de adviesprijs. Moest je wel een personeelskaart hebben. Volgens mij was dat toen een kartonnen kaartje waar je aankopen met een pen op werden bijgeschreven. En uiteraard had mijn vader zo’n kaart. Hij zou bijna 45 jaar voor de N.V. werken. Met plezier en trots. Alles in de omgeving waarin ik opgroeide ademde Philips. De buurman werkte er, de buurman van de buurman ook. De meeste vrienden van mijn vader waren collega’s of ex-collega’s. Elke twee weken plofte de Philipskoerier op de mat. Op elk apparaat in huis stond Philips. In de zomer was er een soort doeland, volgens mij heette het wonderland, in het Philips Ontspannings Centrum. We  gingen geregeld naar het Evoluon, een Philips techniekmuseum. Later toen ik studeerde kreeg ik een bijdrage van het Philips-Van der Willigenfonds en ik kom al ruim 35 jaar in het Philips Stadion. ‘Op een tv staat Philips’ was een gevleugelde uitspraak van mijn vader. En ondanks dat hijzelf een saloncommunist was moest je niet aan Frits Philips komen. ‘Dè is unne goeie!’ Het hoogtepunt in mijn Philipsbeleving vond plaats in mijn puberjaren. Krantenwijken lopen en als je dan een paar honderd gulden had naar de Personeelswinkel in Eindhoven (waar nu het TAC zit) fietsen, in de kneuzenhoek die felbegeerde digitale tuner of versterker kopen en hem dan thuis installeren bij de rest van je apparatuur. Slechts mijn cassettedeck was van een ander merk, altijd een schandvlek geweest eigenlijk. En dat laatste is vreemd. Dat je je bijna schaamde als je een ander merk in huis had. Zo sterk was de band met het merk. Zo sterk was de trots. Ik was trots om op de culturele dag op school een tv-toestel van Philips te demonstreren dat een ingebouwde teletekstprinter had, ik was trots dat Philips de cd had uitgevonden en trots dat op mijn Kraftwerk-lp het Philipslogo prijkte. Trots toonde ik ook later mijn PSV-shirt met daarop de zeven letters van de gloeilampenfabriek uit het zuiden des lands. Trots vertelde ik ook over dat bedrijf aan wie het ook maar horen wilde. Ik had zelfs een Philipswalkman wat uitermate niet stoer was! Het was niet alleen trots maar ook kwaliteit dat mij aantrok. En diepe verbondenheid. Toen ik dan ook in het begin van deze eeuw ergens mijn eerste iPod kocht en niet koos voor de Philipsvariant deed dat nog pijn. Maar het design, de kwaliteit en de vooruitstrevendheid lieten mij voor Apple kiezen. Toen ik echter jaren later mijn kantoor op Strijp-S inrichtte, stond er op mijn presentatie-tv nog steeds Philips. Iets anders was vier jaar geleden nog ondenkbaar. Veel op de oude fabrieksterreinen doet ook nog denken aan de tijden van weleer. Het ademt nog een beetje Philips. En toen zag ik opeens dit jaar op Twitter de mededeling voorbijkomen dat Philips stopte als hoofdsponsor van mijn club. Een andere naam op het mooie shirt. En dat deed me……Niets! Niets als in niets. Een soort van zakelijke mededeling. We stoppen met de een en er zal wel een ander komen. Prima. Over tot de orde van de dag. Maar zo simpel ligt het niet. Ik probeer er al maanden achter te komen waarom het me niets doet. Maar ook waarom ik nooit meer in de personeelswinkel kom, laat staan een Philipsproduct koop. Waarom ik bij onze nieuwe keuken niet aanstuurde op...

50 jaar, 50 dagen, 50 Insta’s van het Parktheater Eindhoven...

The day after the fifty days before. Zo voelt het. Wat een feest was het om elke dag in het Parktheater Eindhoven te zijn. Wat een feest om met iedereen daar te spreken en elk hoekje aan gaatje te zien. En wat een feest om de gastfotografes Miriam en Claudia prachtige foto’s te zien schieten. En tenslotte wat een feest om gisteren tijdens 24u vonkt de foto’s te mogen laten zien en een warme hand van het Parktheater te ontvangen. ‘Wat vind je zelf nu de mooiste? Het werd me gisteren en door anderen vaak gevraagd. Gisteren koos ik Dag 27 maar ik vind nu toch Dag 3 én Dag 20 (zie boven) van Miriam de mooiste. Maar mensen, het was een feest! Afkicken nu! En hierrrrrrrrrrrrr vindt u alle foto’s op een rij!...