Philips is geen Kraftwerk meer

Blauw was ie. Mijn eerste platenspeler die ik voor mijn negende of tiende verjaardag kreeg. Met ingebouwde luidspreker. Mono. Wat was ik daar blij mee. Van mijn eerste zakgeld kocht ik singeltjes die niet meer in de Top 40 stonden. Die waren goedkoper. En ik kreeg van een oom de Autobahn-lp van Kraftwerk, op het Philipslabel uitgebracht. Ik draaide ze allemaal grijs op mijn Philipsblauwe wonder der techniek. Natuurlijk was het een Philips. Alles bij ons in huis was van Philips en zo niet dan toch. Gekocht in de personeelswinkel. Daar kreeg je minimaal 30% korting op de adviesprijs. Moest je wel een personeelskaart hebben. Volgens mij was dat toen een kartonnen kaartje waar je aankopen met een pen op werden bijgeschreven. En uiteraard had mijn vader zo’n kaart. Hij zou bijna 45 jaar voor de N.V. werken. Met plezier en trots. Alles in de omgeving waarin ik opgroeide ademde Philips. De buurman werkte er, de buurman van de buurman ook. De meeste vrienden van mijn vader waren collega’s of ex-collega’s. Elke twee weken plofte de Philipskoerier op de mat. Op elk apparaat in huis stond Philips. In de zomer was er een soort doeland, volgens mij heette het wonderland, in het Philips Ontspannings Centrum. We  gingen geregeld naar het Evoluon, een Philips techniekmuseum. Later toen ik studeerde kreeg ik een bijdrage van het Philips-Van der Willigenfonds en ik kom al ruim 35 jaar in het Philips Stadion. ‘Op een tv staat Philips’ was een gevleugelde uitspraak van mijn vader. En ondanks dat hijzelf een saloncommunist was moest je niet aan Frits Philips komen. ‘Dè is unne goeie!’ Het hoogtepunt in mijn Philipsbeleving vond plaats in mijn puberjaren. Krantenwijken lopen en als je dan een paar honderd gulden had naar de Personeelswinkel in Eindhoven (waar nu het TAC zit) fietsen, in de kneuzenhoek die felbegeerde digitale tuner of versterker kopen en hem dan thuis installeren bij de rest van je apparatuur. Slechts mijn cassettedeck was van een ander merk, altijd een schandvlek geweest eigenlijk. En dat laatste is vreemd. Dat je je bijna schaamde als je een ander merk in huis had. Zo sterk was de band met het merk. Zo sterk was de trots. Ik was trots om op de culturele dag op school een tv-toestel van Philips te demonstreren dat een ingebouwde teletekstprinter had, ik was trots dat Philips de cd had uitgevonden en trots dat op mijn Kraftwerk-lp het Philipslogo prijkte. Trots toonde ik ook later mijn PSV-shirt met daarop de zeven letters van de gloeilampenfabriek uit het zuiden des lands. Trots vertelde ik ook over dat bedrijf aan wie het ook maar horen wilde. Ik had zelfs een Philipswalkman wat uitermate niet stoer was! Het was niet alleen trots maar ook kwaliteit dat mij aantrok. En diepe verbondenheid. Toen ik dan ook in het begin van deze eeuw ergens mijn eerste iPod kocht en niet koos voor de Philipsvariant deed dat nog pijn. Maar het design, de kwaliteit en de vooruitstrevendheid lieten mij voor Apple kiezen. Toen ik echter jaren later mijn kantoor op Strijp-S inrichtte, stond er op mijn presentatie-tv nog steeds Philips. Iets anders was vier jaar geleden nog ondenkbaar. Veel op de oude fabrieksterreinen doet ook nog denken aan de tijden van weleer. Het ademt nog een beetje Philips. En toen zag ik opeens dit jaar op Twitter de mededeling voorbijkomen dat Philips stopte als hoofdsponsor van mijn club. Een andere naam op het mooie shirt. En dat deed me……Niets! Niets als in niets. Een soort van zakelijke mededeling. We stoppen met de een en er zal wel een ander komen. Prima. Over tot de orde van de dag. Maar zo simpel ligt het niet. Ik probeer er al maanden achter te komen waarom het me niets doet. Maar ook waarom ik nooit meer in de personeelswinkel kom, laat staan een Philipsproduct koop. Waarom ik bij onze nieuwe keuken niet aanstuurde op...

50 jaar, 50 dagen, 50 Insta’s van het Parktheater Eindhoven...

The day after the fifty days before. Zo voelt het. Wat een feest was het om elke dag in het Parktheater Eindhoven te zijn. Wat een feest om met iedereen daar te spreken en elk hoekje aan gaatje te zien. En wat een feest om de gastfotografes Miriam en Claudia prachtige foto’s te zien schieten. En tenslotte wat een feest om gisteren tijdens 24u vonkt de foto’s te mogen laten zien en een warme hand van het Parktheater te ontvangen. ‘Wat vind je zelf nu de mooiste? Het werd me gisteren en door anderen vaak gevraagd. Gisteren koos ik Dag 27 maar ik vind nu toch Dag 3 én Dag 20 (zie boven) van Miriam de mooiste. Maar mensen, het was een feest! Afkicken nu! En hierrrrrrrrrrrrr vindt u alle foto’s op een rij!...

Tips Dutch Design Week 2014 #DDW14...

TIps  2015  DDW staan hier: Tips 2015 Vorig jaar gaf ik op mijn site een aantal tips voor mjn favoriete event. Dat was meteen een van de best bekeken berichten ever. Dit jaar werd er zelfs gevraagd of ik weer wat tips op mijn site wilde zetten. Maar natuurlijk wil ik dat! Parkeertip bij Strijp-T. MIJN TIPS:         SECTIE-C Ver weg maar absoluut de moeite waard. Zeker bij mooi weer. En de Design Rides brengen je er gratis heen. Check doordeweeks wel even of ze ‘s middags open zijn. Het programma draait hier ‘s avonds vaak wel helemaal door. Sectie-C zit vol met kleine en grote projecten, barst van de designers en je ruikt in de ateliers het hout en metaal. Hier wordt vaak hard gewerkt en dat zie je ook.  Ik licht er een paar dingen uit. Helemaal achterin links de “Dee-Dee-Wee-Doom-Pa-Di-Dee” tentoonstelling die zeker de moeite waard is. Toegang 1 Euro maar daarvoor mag je wel een balletje uit een automaat halen en daarmee stemmen op de projecten. Trek je een zilveren bal dan win je zelfs een meet and greet met een heuse designer. In een grote hal zijn leuke dingen te zien rondom het thema ‘channel.’ Het fietspompkanon is leuk voor jong en oud! Kijk ook even achterin de hal bij de ‘Stop Motion studio’ van Niels Hoebers. Prachtige miniatuurwerelden, echt handwerk! En loop even binnen bij de ateliers. Ik zag een spaarpotsok, een propellorklok en even verderop bij Maarten Coolen schitterend bewerkte zwart-wit foto’s. Eten kun je o.a. bij de frietfiets (echt fantastisch lekkere bio-friet die overigens wordt geschild tijdens het fietsen), het aanschuifrestaurant en dan blus je af met echte Eindhovense koffie van de boys van DENF. Adres Sectie-C voor navi: Daalakkersweg 2 Ik ben een beetje...

50 jaar Parktheater in 50 Instagram foto’s...

Het Parktheater, of vroeger de Stadsschouwburg is een begrip in Eindhoven en een begrip bij mij. Ik werd er voor het eerst geraakt in 1981, schat ik. Met 2 vwo naar een voorstelling geweest met publieksparticipatie. Ik vond het gaaf en stoer en destijds ook een beetje chic. Als een rode draad strengelt dit theater om mijn leven heen. Daar heb ik mijn dansliefde ontwikkeld (het kijken naar dan hè?), daar ging ik heen met een van mijn eerste liefdes, daar lachte ik om Hans Teeuwen, daar raakte ik gefascineerd door een toneelstuk van Kafka, daar breng ik mijn kinderen nu al mijn liefde voor theater bij. Daar. Die plek. Ik hou d’r van. En toen Marleen van datzelfde theater mij vroeg of ik ‘iets met fotografie’ wilde doen in de 50 dagen Plein Publiek (het Parktheater opent 50 dagen lang de deuren en mensen kunnen er van alles doen, heb je een idee, geef je op!) hoefde ik niet lang na te denken. Ik ga 50 dagen lang, elke dag, één Instagram-foto maken. Van iets wat mij opvalt, kleine dingen, grote dingen, achter de coulissen, op het podium, naast het gebouw. Gewoon iets dat me raakt. En dat 50 dagen lang. Met een klein stukje tekst erbij.  #50jaar50fotos. Op Instagram....

De belangrijkste bijzaak...

Vanavond mag ik weer naar het stadion. Gratis met mijn seizoenkaart. Voor het 33e jaar op rij of daaromtrent. Ik fietste net langs het stadion en besefte dat dit nog de enige plek is waar ik sinds mijn tienerjaren regelmatig kom. Het ouderlijk huis is door een ander bewoond, een stamkroeg heb ik niet meer en bij de Ram Bam kom ik zelden meer 😉 Sinds ik eind jaren zeventig, achter op de fiets bij mijn vader, gebiologeerd opkeek tegen de gebogen rood-witte banen van de hoofdtribune aan de Frederiklaan heb ik een onbestemd verlangen om elke thuiswedstrijd aanwezig te zijn. Vroeger nog met herkenbare spelers die in een Opel Manta reden. Daarna met vedetten waar je tegenop keek en tegenwoordig met vaak ongrijpbare, zielloze spelers. En toch blijft dat kleine lapje grond, grenzend aan Philipsdorp, trekken.   Ik groeide er op. Liep in mijn bomberjack mee tussen de harde kern. Heb veel successen beleefd en ook een paar teleurstellingen. Liet op de L-side lauwe pis over me uitstrooien en was daar vaak uren van te voren al te vinden omdat je anders geen goeie plek had. Ik klom stiekem van de jeugdtribune naar de hoofdtribune en werd vaker dan me lief was teruggejaagd. Ik heb Thoresen zien scoren, het Kaiserslautern incident meegemaakt, de bloedstollende halve finale tegen Real Madrid, kreeg kippenvel in mijn hoofd van de treffer van Park tegen Milan en was erbij tijdens het wonder van 29 april 2007. PSV maar vooral ook het stadion en die specifieke plek zijn een belangrijk deel van mijn leven. Mijn tienerjaren liggen er, toen ik student was kwam ik er en ook nu, als vader van twee kinderen, sla ik zelden een wedstrijd over. Het is de belangrijkste bijzaak in mijn leven. De plannen om het...

Student. Das war einmal Feb19

Student. Das war einmal...

Misschien wel het leukste festival van Eindhoven. Het Stukafest. Op een winterse avond in februari op de fiets langs diverse studentenvertrekken om te genieten van optredens van bekende en minder bekende artiesten. Samen met Rob Buddingh’ beleefde ik gisteren een bijzondere avond. Ronde 1. Lijsterlaan. Gaststudent: Alice. Optreden van Marike Jager Typisch zo’n pand waarvan je denkt: ’daar zou ik zelf wel willen wonen maar dan zonder al die studenten.’ Midden in het Villapark worden we ontvangen met gastvrije blik en Schultenbräu voor 0,50 cent per flesje. Marike Jager kan best een beetje zingen en krijgt de 25 aanwezigen meteen stil. Mooi, klein, sereen. Het past allemaal precies. De intieme sfeer voelt fijn. Ze vertelt wat persoonlijk verhalen en maakt ook muziek met een zelfgemaakt instrument gebaseerd op een groentesnijder. Prima ingrediënten voor een prachtig mini-concert. Over ingrediënten gesproken. Een huisgenoot blust dit hele verhaal af. Hij passeerde ons met een magnetronmaaltijd die hij in de keuken lekker op ging warmen. Je zag hem kijken: ’Stukafesten prima maar er moet ook nog gewoon gegeten worden.’     Ronde 2. Piuslaan. Gaststudent: Jeroen. Optreden van Propria Cures Live Jeroen blijkt een geboren host. In een net jasje en met veel egards worden we welkom geheten. Het huis en de gastheer zien er bijna te gelikt uit. Tot ik in de keuken kom en zie dat daar de macaroni en saus van vandaag (gisteren?) nog gewoon op het fornuis bacteriën staan te vangen. Gelukkig! Want zo hoort het ook met Stukafest natuurlijk. De was die hangt te drogen in de slaapkamer waar we onze jassen mogen neerleggen maakt het verhaal toch weer compleet.   De huidige redactie van het vermaarde Amsterdamse studentenblad Propria Cures zit achter een tafel en wij mogen live een half uur het...