Thuiskomen, oftewel Het Floraplein

  De vakanties zijn weer bijna voorbij. Ook wij waren een paar weken in het buitenland. Met de auto. En als ik dan terugrijd heb ik naast ons huis in Stratum nog een doel voor ogen: Het Floraplein en de fontein. Want dat is pas echt thuiskomen. Als je vanaf Leenderheide in de verte de mooie statige huizen ziet begint mijn hart sneller te kloppen. Mijn kinderen kijken me wat meewarig aan als ik hardop roep: ‘Kijk! de fontein, we zijn weer thuis, fijn he?.’ Indoctrinatie heet dat. Ook zij mogen best weten dat thuiskomen pas echt thuiskomen is als je de fontein op het Floraplein hebt gezien. In dat kader doe ik hier een bekentenis. Ook als ik van een vliegreis terugkom rij ik altijd om via het Floraplein....

De laatste bomen op de Aalsterweg...

  Mijn vader was een aimabele, rustige, weldenkende en lieve man. Altijd aan het blauwhelmen voor de goede vrede. Toch sloeg hij ooit letterlijk zijn bed in tweeën en werd hij verbaal agressief als een bepaalde naam viel. Mijn vader is een Indië-veteraan. Hij werd in 1948 weggerukt uit een vredig Brabants bestaan en een scheepsreis en zes weken later gedropt in de jungle. Hospik was hij. Oftewel ziekenbroeder. Hij moet daar de meest gruwelijke zaken gezien hebben. Nooit vertelde hij erover. Toen de mannen uit Indië terugkwamen kregen ze een vetleren medaille, een oorkonde en de jaren erna bleek dat ze deel uit hadden gemaakt van een zogenaamd ‘foute oorlog.’ Het welbekende trauma van de Amerikaan die in Vietnam gediend had, maar dan zonder enige hulp. Mijn vader had misschien wel wat ze nu een posttraumatische stress-stoornis noemen. Het knappe en bewonderenswaardige is dat hij dat zelf oploste. Door er niet over te praten, door het weg te stoppen. Maar wij wisten het uiteraard wel. Ik probeerde af en toe met hem erover te praten. Er kwam niet veel los. Hij ging ook niet naar reünies. Toch was hij gek op Indonesië. Over dat land kon hij euforisch raken. Over de mensen die hij bevochten had en die hij door zijn specifieke beroep gehaat moet hebben, geen woord. Gisteren zag ik een documentaire over dit onderwerp. Het kwam weer naar boven. Mijn worsteling. Ik ben voor zelfbeschikkingsrecht en het is logisch dat een volk vecht voor eigen recht. Maar die jongens die daar vochten ‘voor de goede zaak’ deden dat onwetend van internationale rechten. Zij werden weggerukt uit een, naar huidige begrippen, informatieloze samenleving. Zij moesten. Zij waren zelfs trots dat ze voor onze vrijheid streden. Zij maakten van alles mee wat jongens...

>3000 Gedachten

Mijn vader is op 21 april 2001 overleden. Precies 10 jaar geleden. In dat decennium heb ik bijna elke dag wel een keer aan hem gedacht. Meer dan 3000 gedachten. De meeste positief. Vanavond drinken mijn broer en ik een trappistje op je! Proost jongen! [youtube=http://www.youtube.com/watch?v=8wxVTIB6qE4] Ik ben trots dat ik soms op je...

Meer dan een halve eeuw…...

Gisteren was het open dag in het huis van mijn ouders. Ze hebben in dat huis samen veertig jaar en mijn moeder zelfs vijftig jaar gewoond. Ik ben er geboren en lief en leed is er gedeeld. Het was zomaar een idee om vrienden, familie en kennissen afscheid te laten nemen van het huis, de spulletjes en de plek. Mensen mochten ook een aandenken meenemen. We wisten dan ook niet wat we moesten verwachten. Maar wat was het een geslaagde dag! Heel veel mensen wilden graag nog een keer bij Mientje (en Cor) zijn. Nog een keer die geur opsnuiven, nog een keer in die vertrouwde omgeving zijn. We hebben ook veel mensen blij gemaakt met spullen. De een met spulletjes voor een kind dat op kamers ging, de ander met plantjes voor in de tuin. Weer een ander met Mientje’s sporttas of met een hangertje of schilderijtje. Geweldig om te zien, geweldig om mogelijk te maken. Maar ik zag ook verdriet. Vrienden en familie die al meer dan een halve eeuw bij mijn ouders kwamen en dat nu nooit meer zullen doen. Ik vergeet het beeld nooit meer van een vriend van mijn ouders die huilend afscheid nam. Beeldjes die mijn vader ooit zelf had gemaakt stevig in zijn handen. Alsof hij nog even wilde vasthouden aan wat eens was. Er is een tijdperk voorbij. Wij bouwen nu aan dezelfde vriendschappen. Ergens hoop je dat je ooit ook zo gemist wordt. Dan heb je het goed gedaan. Ik proost vanavond op...

Een mooie dag voor de dood Mar07

Een mooie dag voor de dood...

De zon scheen vandaag volop. Op dagen als deze zat mijn moeder graag buiten op haar bankje. De eerste zonnestralen van het nieuw jaar meepakkend. Vandaag was haar crematie. En vandaag was bijzonder, waardevol, lief en warm. Vandaag was zonnig. Vandaag vergeet ik nooit meer. Net zoals ik nooit meer vergeet hoe medelevend iedereen was. Als mensen zeggen ‘het waren er teveel om te bedanken’ vond ik dat altijd een beetje overdreven maar ik heb de afgelopen dagen gemerkt dat dit echt waar kan zijn. Overweldigend en mooi hoe mensen reageren. Van mailtjes van vage bekenden tot condoleance-kaarten van dierbare familie, vrienden en bekenden. Van Twitter tot Facebook en van LinkedIn tot deze blog. Van bossen bloemen van Tweeps die al veel meer zijn dan dat tot warme belangstelling van oude en nieuwe collega’s. Van mensen die ik in jaren niet meer gezien heb tot bezoek van mijn beste vrienden. Het waren er dus echt teveel om persoonlijk te bedanken dus: MENSEN, ALLEMAAL ONTZETTEND BEDANKT! WAT VOELT DAT GOED. Drie mensen wil ik hier wel graag noemen. Mijn schoonzus Betsy en mijn broer Franc, die mijn moeder zo geweldig hebben verzorgd en het onderste uit de liefdeskan hebben gehaald. Dat is niet te beschrijven, dat is groots! Love you! En natuurlijk mijn lieve Wendy die precies begreep wat er wel en niet nodig was en die heel veel van mijn moeder hield. Mijn speech van vandaag: Eigenlijk mocht ik hier van mijn moeder niet staan. ‘En als het dan toch moet hou het dan kort,’ zei ze me nog maar twee weken geleden. Ik zei toen al dat ik een klein beetje zou luisteren. Ze had een hekel aan begrafenissen waar de overledene werd opgehemeld. Laat ik dan maar beginnen met een minder leuk...

Twee tranen… Mar01

Twee tranen…

Nog even in de zon gezet. De eerste dag van de lentemaand. De warme stralen nog even op je huid. Tot het gouden oog de huiskamer niet meer haalt en jouw mooie blauwe ogen sluiten. Twee laatste tranen en dan is het voorbij. Moeder ik hou van je. Mientje Dubach-Verhagen...