Opwaaiende zomerjurkjes...

‘Bij dertig graden en een rokjesweek heb je als man niet te klagen’. Aldus een collega van mij tijdens de lunchpauze. Natuurlijk kijk ik ook graag naar weinig verhullende niemendalletjes en bruingetinte damesbenen. Maar toch verlang ik, qua dameskleding, in deze tijden altijd weer naar de herfst. De wintercollectie verhult vaak wat niet tevoorschijn moet komen en laat alles over aan de fantasie. Bijkomend voordeel is dat de vaak onappetijtelijke tenen en hielen weer omhuld worden door (liefst gepoetst) leer met een leuke hak. Om maar te zwijgen van het topless zonnen. Voor mij geldt het aloude adagium: ‘bloot slaat dood’. Dit is overigens geen pleidooi voor de burka. Dat is dan weer te donker en net iets te spannend voor mij. Of denk ik te moeilijk? En is het zoals een oud collega-postbode altijd zei met dit weer: ‘vrouwen laat de rok maar waaien, de wind ken oe toch nie...

Hoge hakken

De zomer komt eraan en dan wordt het vaak nog erger. De slippers, sneakers en ‘flatjes’ komen uit de kast en hooguit voor een chique diner op een zwoele zomeravond komen er nog elegante schoenen uit de vrouwenkast. In de winter is het trouwens niet heel erg veel beter maar dan bieden laarzen vaak nog uitkomst voor types als ik. Ik vind vrouwen namelijk nog aantrekkelijker als ze schoenen met een mooie hoge hak dragen. Het is m.i. de ultieme vorm van vrouwelijke kleding en een wat langere vrouw die strak in de kuiten staat doet mijn hart sneller kloppen. In de jaren vijftig van de vorige eeuw droeg nog elke huisvrouw kokette hakjes als ze luiers verschoonde en stond ze met haar pumps vrolijk de ramen te wassen. Ergens in de jaren zestig is het denk ik mis gegaan. De vrouw rukte zich los uit het keurslijf en maakte daarbij de verkeerde inschatting om ook haar heels deel uit te laten maken van het af te werpen juk van jarenlange mannenonderwerping. Immers, het ging hier over gelijkwaardigheid en hoe makkelijk is het dan om je gesprekspartner min of meer recht in de ogen te kunnen kijken. Lengte help dan natuurlijk! En de evolutie heeft de vrouw niet voor niets wat kleiner gemaakt, de voortgangsarchitect was vast een man! Gelukkig werden vreemde uitwassen van de emancipatiegolf in de loop der tijd vanzelf afgevlakt en soms uitgewist. De tuinbroek wordt alleen nog bij het wieden gebruikt en de vrouw mocht langzaam weer gewoon vrouwelijk zijn. Toch is het niet meer wat het geweest is. Buiten allerlei andere argumenten als prijs, diversificatie en mode hoor ik als argument om ze niet te dragen toch steeds maar weer: ‘je kunt er nauwelijks op lopen en doe het zelf maar eens.’...