Philips is geen Kraftwerk meer

Blauw was ie. Mijn eerste platenspeler die ik voor mijn negende of tiende verjaardag kreeg. Met ingebouwde luidspreker. Mono. Wat was ik daar blij mee. Van mijn eerste zakgeld kocht ik singeltjes die niet meer in de Top 40 stonden. Die waren goedkoper. En ik kreeg van een oom de Autobahn-lp van Kraftwerk, op het Philipslabel uitgebracht. Ik draaide ze allemaal grijs op mijn Philipsblauwe wonder der techniek. Natuurlijk was het een Philips. Alles bij ons in huis was van Philips en zo niet dan toch. Gekocht in de personeelswinkel. Daar kreeg je minimaal 30% korting op de adviesprijs. Moest je wel een personeelskaart hebben. Volgens mij was dat toen een kartonnen kaartje waar je aankopen met een pen op werden bijgeschreven. En uiteraard had mijn vader zo’n kaart. Hij zou bijna 45 jaar voor de N.V. werken. Met plezier en trots. Alles in de omgeving waarin ik opgroeide ademde Philips. De buurman werkte er, de buurman van de buurman ook. De meeste vrienden van mijn vader waren collega’s of ex-collega’s. Elke twee weken plofte de Philipskoerier op de mat. Op elk apparaat in huis stond Philips. In de zomer was er een soort doeland, volgens mij heette het wonderland, in het Philips Ontspannings Centrum. We  gingen geregeld naar het Evoluon, een Philips techniekmuseum. Later toen ik studeerde kreeg ik een bijdrage van het Philips-Van der Willigenfonds en ik kom al ruim 35 jaar in het Philips Stadion. ‘Op een tv staat Philips’ was een gevleugelde uitspraak van mijn vader. En ondanks dat hijzelf een saloncommunist was moest je niet aan Frits Philips komen. ‘Dè is unne goeie!’ Het hoogtepunt in mijn Philipsbeleving vond plaats in mijn puberjaren. Krantenwijken lopen en als je dan een paar honderd gulden had naar de Personeelswinkel in Eindhoven (waar nu het TAC zit) fietsen, in de kneuzenhoek die felbegeerde digitale tuner of versterker kopen en hem dan thuis installeren bij de rest van je apparatuur. Slechts mijn cassettedeck was van een ander merk, altijd een schandvlek geweest eigenlijk. En dat laatste is vreemd. Dat je je bijna schaamde als je een ander merk in huis had. Zo sterk was de band met het merk. Zo sterk was de trots. Ik was trots om op de culturele dag op school een tv-toestel van Philips te demonstreren dat een ingebouwde teletekstprinter had, ik was trots dat Philips de cd had uitgevonden en trots dat op mijn Kraftwerk-lp het Philipslogo prijkte. Trots toonde ik ook later mijn PSV-shirt met daarop de zeven letters van de gloeilampenfabriek uit het zuiden des lands. Trots vertelde ik ook over dat bedrijf aan wie het ook maar horen wilde. Ik had zelfs een Philipswalkman wat uitermate niet stoer was! Het was niet alleen trots maar ook kwaliteit dat mij aantrok. En diepe verbondenheid. Toen ik dan ook in het begin van deze eeuw ergens mijn eerste iPod kocht en niet koos voor de Philipsvariant deed dat nog pijn. Maar het design, de kwaliteit en de vooruitstrevendheid lieten mij voor Apple kiezen. Toen ik echter jaren later mijn kantoor op Strijp-S inrichtte, stond er op mijn presentatie-tv nog steeds Philips. Iets anders was vier jaar geleden nog ondenkbaar. Veel op de oude fabrieksterreinen doet ook nog denken aan de tijden van weleer. Het ademt nog een beetje Philips. En toen zag ik opeens dit jaar op Twitter de mededeling voorbijkomen dat Philips stopte als hoofdsponsor van mijn club. Een andere naam op het mooie shirt. En dat deed me……Niets! Niets als in niets. Een soort van zakelijke mededeling. We stoppen met de een en er zal wel een ander komen. Prima. Over tot de orde van de dag. Maar zo simpel ligt het niet. Ik probeer er al maanden achter te komen waarom het me niets doet. Maar ook waarom ik nooit meer in de personeelswinkel kom, laat staan een Philipsproduct koop. Waarom ik bij onze nieuwe keuken niet aanstuurde op...

Mijn oranje gevoel Jun29

Mijn oranje gevoel

      Zondag vroegavond 7 juli 1974. Onze huiskamer zat vol. Mensen kwamen bij ons de WK-finale kijken omdat wij al een kleurentelevisie hadden. Ik was zes jaar oud en vergeet nooit meer dat een kennis, met zijn bord friet in zijn hand, op zijn knieën, keihard ’de Nees, de Nees.’ riep. Ik was al geschokt dat we voor het eerst voor de tv mochten eten maar dat er hard geschreeuwd werd was ik al helemaal niet gewend. Dat mocht ook helemaal niet. Ik vond het maar raar, dat voetbal. Vier jaar later liep ik met een zelfgekrijt bord daags na de finale door onze buurt. ’PSV wint Europacup.’ Het kan verkeren. Weer tien jaar later reed ik in mijn Simca 1000 met vrienden naar Duitsland. Ik zag in Düsseldorf en in Gelsenkirchen Nederland winnen van respectievelijk Engeland en Ierland. Door een inschattingsfout van mijn moeder was ik er in Hamburg niet bij toen Van Basten op aangeven van Wouters de 2-1 tegen Duitsland naar binnen veegde. Ik was wel in Nijmegen waar ik met heel veel studenten een soort bevrijdingsfeest vierde. Onvergetelijke vreugde was dat. Dat moment in de Nederlandse geschiedenis moet misschien niet onderschat worden. We wonnen eindelijk op een belangrijk moment van de Duitsers. Jarenlange opgekropte frustratie uitte zich nu in feestvreugde. Mooi was dat. Ikzelf heb overigens nooit die frustratie gevoeld. Sterker nog; ik ben al sinds mijn prille jeugd Duitsland-fan. Dat begon met ’Die Sendung mit der Maus en de Mainzelmännchen en ging via Tatort en Derrick naar Berlijn en bijna een keuze voor ‘Duitslandstudies.’ Ik koos ook bewust in 4-vwo voor Duits als examenvak. Ik hou van de taal en hoewel ik in vele opzichten niet aan het beeld van de prototype Duitser voldoe hou ik ook...

Ficus senior; eindbaas Apr28

Ficus senior; eindbaas...

  Een ode aan mijn Ficus Benjamina   Wij leerden elkaar kennen ergens in 1987. Of misschien al wel eerder.   Je bent een plant. Een ordinaire ficus. Een ‘stukje groengebeuren’ in mijn studentenkamer. Je hebt veel meegemaakt. Was stille getuige van vette feestjes, verhitte discussies en dito vrijpartijen. Je was er toen ik mijn eerste pc kreeg, mijn eerste pak aantrok en mijn eerste militaire uniform aandeed. Je kreeg diverse niet nader te noemen vloeistoffen te verwerken in je pootaarde. Ik verstopte ooit 50 gulden in je stam als appeltje voor de dorst. Je verhuisde zeker 10 keer met me mee naar weer een nieuwe plek.   Nu sta je alweer ruim zes jaar in Stratum. Planten kunnen niet praten. Planten kun je niet aaien. Planten brengen je niet de krant en zijn niet blij als je binnenkomt. Toch heb ik een speciale band met je. En zolang je niet, zoals de plant van Hans Teeuwen, mijn huissleutels vervangt, blijf je staan waar je staat en geef je een beetje wortel aan mijn...

Spangas in de jaren tachtig. Mar23

Spangas in de jaren tachtig....

Als het even kan kijk ik elke dag met mijn dochters naar Spangas. Een tv-serie over jongeren op een middelbare school. De jongste dochter haakt vaak al snel af omdat de serie eigenlijk bedoeld is voor wat oudere kinderen.   Zoals ik.   Ik vind het heerlijk om elke dag even te zwelgen in nostalgie. De beelden van Spangas transformeren me weer terug in de tijd. Mijn middelbareschooltijd. De periode die me het meest gevormd heeft in mijn leven. In de jaren tachtig zat ik op het Hertog Jancollege.   Het eerste jaar was turbulent. Ik kwam als jongen met slechts één fout in de CITO-toets als veelbelovende jongeman naar de Merendreef. Na twee trimesters was het advies mavo/havo en dat alleen op basis van mijn basisschool achtergrond. Met ‘hoogbegaafden’ kon men toen op de lagere school niet omgaan en daardoor had ik nooit geleerd wat ‘ergens je best voor doen’ was.   Ik schrok. Mede omdat mijn moeder zei ‘als je het dan niet kunt dan ga je toch gewoon naar de mavo?’ Maar ik wilde heel graag op het HJC blijven en besloot tot een inhaalrace die zijn weerga in mijn leven niet kende. Van een toto-rapport naar bijna allemaal voldoendes in drie maanden. In de laatste vergadering mocht ik over naar 2-vwo.   Dat heeft me gevormd. Ik kwam er voor het eerst achter dat dingen niet zomaar vanzelf gingen en dat hard werken loont. En daarna snoof ik alles op wat deze, zeer actieve, school te bieden had.   Ik was lid van de leerlingenraad en secretaris van de medezeggenschapsraad. Ik was speler en later coach tijdens de vijflandenontmoetingen. Elk jaar in mei werd er in een ander land drie dagen gesport en natuurlijk gefeest. Alleen al de geur van...

Berceuse presque nègre...

  In tegenstelling tot deze titel zijn de gedichten van Paul van Ostaijen van een heerlijke simpelheid. Ik lees ze mijn kinderen graag voor. De sjimpansee en  ‘Marc groet ‘s morgens de dingen.’ Die raakten me vroeger al. Nee, ze maken me vrolijk. De klanken, de vorm, de simpelheid, de vanzelfsprekendheid, het dadaïstische. Of het gewone. Gewoon simpel gelukkig. Heerlijk! Berceuse presque nègre De sjimpansee doet niet mee Waarom doet de sjimpansee niet mee De sjimpansee is ziek van de zee Er gaat zoveel water in de zee Meent de sjimpansee Marc groet ‘s morgens de dingen Dag ventje met de fiets op de vaas met de bloem ploem ploem dag stoel naast de tafel dag brood op de tafel dag visserke-vis met de pijp en dag visserke-vis met de pet pet en pijp van het visserke-vis goeiendag Daa-ag vis dag lieve vis dag klein visselijn mijn  ...

Bucket List: Volkswagen T-Bus als concept...

  Deze bus der bussen staat al jaren op mijn Bucket List. Ik heb verschillende modellen al in huis. Van lego, plastic en als Dinky Toy.  En nu kun je hem ook als tent krijgen. Maar ik wil natuurlijk het echte werk. Met het luchtgekoelde motorgeluid op weg naar Zuid-Frankrijk. Het is er op en of andere manier nog niet van gekomen. Waarom ik specifiek op deze bus verliefd ben geworden weet ik niet meer. Mijn liefde voor Berlijn en Duitsland zou er iets mee te maken kunnen hebben. Maar ik denk eerder dat de bus staat voor een gevoel van vrijheid. Van doen wat je wilt doen en van happy life en anders denken. En terwijl ik dit schrijf doemt er een zakelijk idee op. Nee, een heus concept. Waardoor ik een vinkje kan zetten en menig bedrijf kan tonen hoe modern het is. Hoe verkoop je eigenlijk een concept? Gewoon een mailtje sturen. Of zelf...