Het marathon gevoel

Ik ben een hardloper. Dat mag ik denk ik na zo’n 10 jaar lopen wel zeggen. Ik hou ervan om door de straten van Eindhoven te lopen, of om in het buitenland een stad al rennend te verkennen. En al ben ik echt geen talent , 1 à 2 keer per jaar probeer ik wel een halve marathon te lopen. Eind maart die van Berlijn en de tweede zondag van oktober die in mijn geliefde Eindhoven. Dit jaar liep ik niet in Eindhoven omdat ik mocht werken voor de Stichting Marathon Eindhoven. Ik was mede naar aanleiding van een opmerking over vorig jaar dit jaar verantwoordelijk voor de opzet, uitbouw en invulling van de ‘socials’ van de Marathon. Zorgvuldig had ik de accounts het afgelopen halfjaar opgebouwd. Mensen aangemoedigd die vele trainingskilometers maakten, mensen opgepept en geprobeerd het gevoel van deze marathon over te brengen. Op de wedstrijddag zelf ontploften Twitter en Facebook bijna. Prachtig om mee te mogen maken. Maar nog indrukwekkender was de positiviteit van de vele opmerkingen en tweets. Hardlopen is soms afzien, vaak over grenzen heengaan, jezelf tegenkomen maar altijd weer super gaaf als je de finish of een ander doel hebt gehaald. Hardlopen is ook soms jong beginnen. En de mooie beelden van (groot)ouders met (klein)kinderen die de MiniMarathon of City Run volbrachten staan nog op mijn netvlies. Net als de geweldige inzet van honderden vrijwilligers, de klanken van de tientallen bandjes  en de warme aanmoedigingen van het vele publiek. Hardlopen is een gevoel dat je kunt delen en dat heb ik geweten. Na afloop stroomden de mooie verhalen en foto’s binnen. Op Twitter, Facebook, in de pers maar ook via diverse blogs. Noem me sentimenteel maar bij menig verhaal moest ik slikken. Ik ben van plan komend jaar...

Een ei hoort erbij Jul08

Een ei hoort erbij

    360 geklokte Runkeeper kilometers. 60km in de sportschool ‘bergop’ en nog wat losse kilometers her en der. Drie en een halve maand extra uitgebreide training. Dat alles om op 4 juli voor Eindhovense goede doelen 26 kilometer omhoog te lopen naar de top van de magische Mont Ventoux. Ik was er klaar voor en er klaar mee. Wilde lopen. Eindelijk voelen hoe dat was. Na behoorlijk wat halve marathons (waaronder ook een paar in de training ernaar toe) was dit de grootste loopuitdaging ooit. Nog een laatste training ter plekke. Een kleine col omhoog om te voelen hoe dat ook alweer was. In de Ardèche had ik al wat ervaring opgedaan ooit. Nu een leuk weggetje links, even van het pad af en toen ‘knak’ en ‘krak.’ AU! Vrij hard door mijn enkel. Pijn. Proberen door te lopen. Pijnscheuten. Ik vreesde het ergste. Met de auto me op laten halen en meteen met de voet in het ijs omhoog. Voet klopte en het ei tekende zich direct af. Optimistisch als ik ben dacht ik dat het in vijf dagen wel kon herstellen. De arts die ik toch maar even consulteerde om zeker te weten dat het niet gebroken was bevestigde het tegendeel. Na het zien van de röntgenfoto’s was het enige goede nieuws dat er niets gebroken was. De banden waren opgerekt en hardlopen zat er voorlopig niet in. Weg droom!   En dan kun je balen en hard vloeken. En dat heb ik ook 1x gedaan. Om daarna volledig alle anderen te steunen. De wielrenners die 3x omhoog gingen en de twee kanjers van lopers Helena en Wendy die het wél gepresteerd hebben. Als bijrijder heb ik vanaf 6 uur ‘s morgens iedereen gesteund. gefotografeerd en soms omhoog geschreeuwd. Het was...

I hartje running Apr29

I hartje running

Tot mijn studententijd sportte ik elke dag. Ik was het sportieve type. Dronk niet veel alcohol, at drie gezonde maaltijden per dag en kreeg 1x per week een zakje chips. Quetelet-index rond de 20. En toen ging ik studeren. In het eerste jaar in Nijmegen verorberde ik twee keer zoveel voedsel als thuis en dronk ik af en toe wel eens een biertje of twee. 😉  Ik kwam dan ook minstens 20 kilo aan in ruim één jaar. Toen mensen mij ‘fatso’ gingen noemen besefte ik pas echt dat mijn lichaam was gegroeid. Quetelet boven de 25. Ik besloot in een maand rigoureus af te vallen met een crashdieet. Daarna nam ik mij voor dit nooit meer te laten gebeuren. Toch kwam ik nog een keer, dit keer sluipend, behoorlijk wat kilo’s aan. Dat kwam vooral omdat ik niet meer sportte. Ik besloot te gaan hardlopen. Ik begon met 5 minuten en nam me voor de halve marathon in Eindhoven te gaan lopen. Dat is gelukt. Een mooie mijlpaal in mijn leven. Ondertussen vond ik hardlopen erg leuk en liep ik in mijn geliefde Berlijn ook al twee keer de halve marathon. Ik ben overigens geen talent. Mijn PR op de halve is iets van 2:05. Maar ik ben wel een liefhebber. Vind het heerlijk om door de straten van Eindhoven te lopen. Fantastisch om gejogd te hebben in Berlijn, Parijs, Milaan, Dublin, New York en Londen. Je hebt alleen een paar hardloopschoenen nodig en je ziet een stad anders dan anders. En door het hardlopen heb ik ook weer leuke mensen ontmoet. Via bijvoorbeeld de groep #040rent op Facebook. En nu hebben we een een nieuwe uitdaging. Geïnitieerd door de inspirerende Fleur Besters gaan we voor twee goede doelen de Mont Ventoux beklimmen. 10...

Zombies, Run!

(English translation below) Zombies, Run! Is een spel dat je speelt tijdens het hardlopen. Eind februari komt de iPhone app officieel uit  (in mei ook op Android). Omdat ik via Kickstarter 85 USD heb gesponsord kreeg ik gisteren al de beta-versie en ben ik vandaag gaan lopen. Je kunt het hier al uit de app-store halen maar je kunt nog geen missies spelen. Het werkt heel eenvoudig. Na het beginscherm kies je de missie en de muziek die je wilt horen en je gaat hardlopen. Eerst wordt de setting neergezet. Doel van het spel is om Abel Township te redden. De wereld is vergaan, slechts 36 zielen zijn over. Jij bent de enige die allerlei levensreddende zaken kunt brengen. Dat doe je door heel hard te rennen want de zombies zitten je op de hielen. Je loopt met je favoriete muziek op je hoofd. Ineens hoor je dat je een ‘battery pack’ hebt verzameld en daarna een t-shirt, vervolgens weer verband of eten. Dan ineens een waarschuwing. Zombies approaching! Je moet dan een minuut harder lopen dan je eerdere tempo. Doe je dat niet dan pakken de zombies items af. Je hoort door een piep die steeds sneller of langzamer gaat hoe ver de zombies weg zijn. Ook krijg je een indicatie in meters en hoor je bekende zombie geluiden. Ben je snel genoeg dan klinkt ‘zombies evaded’ als muziek in je oren. Als je klaar bent met lopen kun je in de app je verzamelde spullen in het dorp achter laten om zo levels te verzamelen. Zie de plaatjes. Het is nog maar de beta-versie maar ik vind het nu al leuk. Aangekondigd is dat de graphics beter worden, er veel meer levels komen en je je loopsnelheid hoort. Verder komt er waarschijnlijk lokale content...