One down, one to consider, one to go...

In de tachtiger jaren had ik als scholier drie grote maatschappelijke dromen. Er hing op mijn kamertje thuis een poster van Solidarność aan de muur. Ik droomde met Lech Walesa grote dromen over meer democratie in het oostblok, over vrijheid van meningsuiting en was tegelijkertijd ook bang voor ‘de Russen’ en kernkoppen en zo. Op 9 november 1989 kwam voor mij een droom uit. Ik heb met kippenvel voor de tv gezeten, gehuild en gejuicht. Dit jaar ben ik in Berlijn bij de herdenking van, voor mij, het allerbelangrijkste politieke feit uit de 20e eeuw. Ik droomde ook van een groot Eindhoven. Waarbij randgemeenten opgingen in de vierde stad van Nederland. Schreef een kritisch verslag over de agglomeratieraad Eindhoven en was niet geliefd om mijn mening in Valkenswaard. Om bepaalde ambities waar te maken en voorbereid te zijn op een stedelijke toekomst geloof ik nog steeds in een groter Eindhoven. Toch maak ik me er niet meer zo druk over. Waar ik me wel druk over maak zijn de rechten van homo’s en lesbiennes. Mijn natuurkunde leraar Brink was homo en droeg elke dag een roze driehoek. Ik voerde met hem enkele goede gesprekken na schooltijd over het waarom van zijn kleine uiting. Liberaal was ik al maar sindsdien ook voorvechter van gelijke rechten. Dat werd droom drie. Ik vond het vreemd dat bepaalde zaken niet geregeld waren en dat sommige mensen homo’s raar vonden. Toch heb ik altijd gedacht dat ergens in 2014 een coming-outdag niet meer nodig zou zijn. Helaas is niets minder waar. Natuurlijk zijn er zaken verbeterd zoals het homo-huwelijk maar wereldwijd is het nog vaak heel slecht gesteld met rechten van gays of is het zelfs nog strafbaar om een bepaald mens te zijn. En ook in Nederland is het...

Social Design; zo mooi kan het zijn...

Florike begroet mij enthousiast als ik een ruimte onder het Strijps Bultje binnenstap. ‘Of ik wil horen wat hier te zien is.’ En dan blijkt al snel dat dit voor mij de trouvaille van de Dutch Design Week 2012 is. Niet Florike, hoewel haar enthousiasme en glimlach aanstekelijk zijn maar wel het Drents Dorp project van Woonbedrijf Eindhoven. Zij is overigens een van de drie Drents Dorp Angels. De ruimte past precies onder een deel van het viaduct en de kozijnen (dubbel glas, zie foto 😉 ) zijn aan elkaar getimmerd door niemand minder dan Piet Hein Eek. Florike vertelt me dat dit zeker vijf jaar de ‘uitbasis’ gaat zijn voor de bewoners van het Drents Dorp. Hier kunnen mensen een kopje koffie drinken, workshops volgen maar ook met zijn allen mooie dingen maken. Ik zag lampen, mooie schaaltjes, sleutelhangers en prachtige knuffelmuizen. Allemaal onder het DrentsDorpDesign label!   Als je nog gaat, hier vind je alle informatie!   Enne…deze muis staat binnenkort bij Sam op de kamer, mijn kersverse petekind.  ...

Vandaag is een feestdag!...

Vandaag is een feestdag. Lees in mijn column op Licht Op Eindhoven...

Blijven lachen

1986. Mijn kamertjes thuis. BBC World Service kraakte door de luidsprekers van mijn krantengeldinstallatie. De Russen deden er luchtig over maar ik wist al snel beter. Nieuwsverslaafd ben ik altijd geweest. En ik schakelde tussen alle radiozenders die ik kon vinden. Ik wilde alles weten. De onzekerheid was groot, mijn angst ook. Te weinig informatie. Ondanks de deskundigen die al snel over elkaar heen vielen om deze ramp te duiden. Wat als ‘de wolk’ kwam. Moest je jodium slikken? Mocht je nog wel sla eten? Moest ik vluchten? Overleven die mensen wel? Worden we allemaal verminkt? Wordt het leven ooit weer hetzelfde? Ik was 18, een VWO scholier en naast newsjunk toch eigenlijk gewoon als iedere andere gezonde jongen verslaafd aan meisjes, muziek en uitgaan. Maar precies 25 jaar geleden was ik even bang. Bang voor de toekomst. In een tijd zonder internet waren de nieuwsbronnen trager en schaarser. Mijn angst werd dus maar langzaam weggenomen. Toch ebt alles weg. Ook dit. Maar vandaag komt het weer even terug. En het leven gaat door. Ook voor deze vrouwen in Tsjernobyl. Zij wilden daar niet weg. Blijven...

De tientjesterugbrenger...

Ergens in oktober meldde een goede kennis van me op Twitter dat ze 20 Euro had gegeven aan een man die aan de deur kwam met een zielig verhaal. De man vertelde dat hij geld nodig had om een taxi te betalen om zijn zieke vrouw in Helmond te kunnen bezoeken. De reacties op haar vraag of ze er verstandig aan had gedaan waren overwegend negatief. Mensen verklaarden haar collectief voor gek. Er bleek in Eindhoven een tientjesoplichter actief die steevast hetzelfde verhaal ophing. Ik vond de actie juist getuigen van naastenliefde en bood direct aan dat als het om een oplichter ging ik de helft zou vergoeden. Helaas moest ik het tientje overmaken en deed zij aangifte van flessentrekkerij. De tientjesoplichter werd later gepakt. Case closed. Tot vanmorgen. Tot vanmorgen dezelfde man bij haar aan de deur stond en het geld terug kwam brengen. Hij had wat moeite gehad met de politie en de sociale dienst en maakte zijn excuses. Met ‘God bless you’ maakte hij zich weer uit de voeten. Ik ben echt gek op dit soort kleine lichtpuntjes in het leven. Cynici en zwartkijkers hebben gelukkig niet altijd...

Meer dan een halve eeuw…...

Gisteren was het open dag in het huis van mijn ouders. Ze hebben in dat huis samen veertig jaar en mijn moeder zelfs vijftig jaar gewoond. Ik ben er geboren en lief en leed is er gedeeld. Het was zomaar een idee om vrienden, familie en kennissen afscheid te laten nemen van het huis, de spulletjes en de plek. Mensen mochten ook een aandenken meenemen. We wisten dan ook niet wat we moesten verwachten. Maar wat was het een geslaagde dag! Heel veel mensen wilden graag nog een keer bij Mientje (en Cor) zijn. Nog een keer die geur opsnuiven, nog een keer in die vertrouwde omgeving zijn. We hebben ook veel mensen blij gemaakt met spullen. De een met spulletjes voor een kind dat op kamers ging, de ander met plantjes voor in de tuin. Weer een ander met Mientje’s sporttas of met een hangertje of schilderijtje. Geweldig om te zien, geweldig om mogelijk te maken. Maar ik zag ook verdriet. Vrienden en familie die al meer dan een halve eeuw bij mijn ouders kwamen en dat nu nooit meer zullen doen. Ik vergeet het beeld nooit meer van een vriend van mijn ouders die huilend afscheid nam. Beeldjes die mijn vader ooit zelf had gemaakt stevig in zijn handen. Alsof hij nog even wilde vasthouden aan wat eens was. Er is een tijdperk voorbij. Wij bouwen nu aan dezelfde vriendschappen. Ergens hoop je dat je ooit ook zo gemist wordt. Dan heb je het goed gedaan. Ik proost vanavond op...