Ik heb een klein kantoortje op Strijp-S. Vroeger een verboden stad vol met Philips fabrieken nu langzamerhand de creatieve hotspot van Nederland. Ik hou van de urbane sfeer net buiten de stad. Ik hou van de mensen die er werken en binnenkort wonen. Veel mensen die toekomstgericht zijn. Creatief en soms een tikje anders. Veel mensen die willen samenwerken aan iets moois. Ik ben trots dat ik nu werk aan online strategieën en verbindingen waar mijn vader vroeger werkte aan de elektrische verbindingen. Strijp-S is cool! Een foto-impressie.

I have a small office at Strijp-S. Formerly a Philips corporate city full of factories. By now the creative hotspot of the Netherlands. I love the urban atmosphere just outside the city. I love the people who work and live here. Many people who are futureoriented. Creative and sometimes a little different. Many people who want to collaborate on something beautiful. I am proud that I work on online strategies and connections where, years ago, my late father used to work on the electrical connections. Strijp-S is cool! A photographic impression.

Tot mijn studententijd sportte ik elke dag. Ik was het sportieve type. Dronk niet veel alcohol, at drie gezonde maaltijden per dag en kreeg 1x per week een zakje chips. Quetelet-index rond de 20. En toen ging ik studeren. In het eerste jaar in Nijmegen verorberde ik twee keer zoveel voedsel als thuis en dronk ik af en toe wel eens een biertje of twee.  Ik kwam dan ook minstens 20 kilo aan in ruim één jaar. Toen mensen mij ‘fatso’ gingen noemen besefte ik pas echt dat mijn lichaam was gegroeid. Quetelet boven de 25. Ik besloot in een maand rigoureus af te vallen met een crashdieet. Daarna nam ik mij voor dit nooit meer te laten gebeuren. Toch kwam ik nog een keer, dit keer sluipend, behoorlijk wat kilo’s aan. Dat kwam vooral omdat ik niet meer sportte. Ik besloot te gaan hardlopen.

Ik begon met 5 minuten en nam me voor de halve marathon in Eindhoven te gaan lopen. Dat is gelukt. Een mooie mijlpaal in mijn leven. Ondertussen vond ik hardlopen erg leuk en liep ik in mijn geliefde Berlijn ook al twee keer de halve marathon. Ik ben overigens geen talent. Mijn PR op de halve is iets van 2:05. Maar ik ben wel een liefhebber. Vind het heerlijk om door de straten van Eindhoven te lopen. Fantastisch om gejogd te hebben in Berlijn, Parijs, Milaan, Dublin, New York en Londen. Je hebt alleen een paar hardloopschoenen nodig en je ziet een stad anders dan anders. En door het hardlopen heb ik ook weer leuke mensen ontmoet. Via bijvoorbeeld de groep #040rent op Facebook.

En nu hebben we een een nieuwe uitdaging. Geïnitieerd door de inspirerende Fleur Besters gaan we voor twee goede doelen de Mont Ventoux beklimmen. 10 fietsers doen dat drie keer op één dag en drie hardlopers, waaronder Wendy en ik, gaan 1x omhoog. Bijna 26 kilometer. Wat een uitdaging! 4 juli is het zover en tot die tijd kun je mijn trainingsarbeid hier volgen. Doneren voor de goede doelen kan ook. Lees op de site waarvoor en waarom we omhoog gaan.

En voor de mensen die twijfelen om te gaan hardlopen. Niet doen! Just do it! I love it!

Vandaag beleef ik mijn achtste bekerfinale met PSV. Ik moest het opzoeken want de beker heeft nooit echt bij mij geleefd. Terwijl het zo mooi begon. Op Hemelvaartsdag, 12 mei 1988 zat ik aan de lange zijde op het Gemeentelijk Sportpark in Tilburg. De eerste bekerfinale voor mij en de eerste bekerfinale in 12 jaar voor PSV. We wonnen van Roda JC. Omdat we dat seizoen alles wonnen. Weliswaar pas na verlenging en met twee! doelpunten van Eric Gerets maar we wonnen. De beker met de kleine oren hadden we alvast, die met de grote oren zou 25 mei volgen.

Wat me verder bijbleef van deze wedstrijd is een beschonken man. Hij zat op een van de eerste rijen en direct na het eerst fluitsignaal draaide hij zich om en riep om ‘Henk.’ Niet een keer, niet twee keer maar de godganselijke wedstrijd. Terugroepen dat je Henk was had geen zin. Hij repliceerde meteen met ‘gij bent Henk nie!’ en diegene die het waagde om twee keer te zeggen dat hij Henk was kreeg ‘moek komme!’ om zijn oren. De verlenging veranderde niets aan zijn wanhopige zoektocht. Henk bleef onvindbaar.

Ik had toen als eerstejaars politicologie-student natuurlijk moeten weten dat Henk er niet was. Die was met Ingrid hele andere dingen aan het doen op deze vrije dag. ‘Dronken mensen en kinderen spreken de waarheid.’ De zoektocht naar Henk en Ingrid begon daar en ik zag het niet! Maar goed dat ik een andere keuze voor mijn doctoraal heb gemaakt.

In tegenstelling tot deze titel zijn de gedichten van Paul van Ostaijen van een heerlijke simpelheid. Ik lees ze mijn kinderen graag voor. De sjimpansee en  ’Marc groet ‘s morgens de dingen.’ Die raakten me vroeger al. Nee, ze maken me vrolijk. De klanken, de vorm, de simpelheid, de vanzelfsprekendheid, het dadaïstische. Of het gewone. Gewoon simpel gelukkig. Heerlijk!

Berceuse presque nègre

De sjimpansee doet niet mee
Waarom doet de sjimpansee niet mee
                     De sjimpansee
                                is
                   ziek van de zee
Er gaat zoveel water in de zee
Meent de sjimpansee

Marc groet ‘s morgens de dingen

Dag ventje met de fiets op de vaas met de bloem
ploem ploem
dag stoel naast de tafel
dag brood op de tafel
dag visserke-vis met de pijp
en
dag visserke-vis met de pet
pet en pijp
van het visserke-vis
goeiendag

Daa-ag vis

dag lieve vis
dag klein visselijn mijn

Deze blog is geen veroordeling van mensen die anders denken. Het is een worsteling die ik al jaren doormaak. Ik kan heel goed aan mensen uitleggen hoe online werkt. Ik kan mijn enthousiasme overbrengen. Ik ben daar best goed in eigenlijk. Ook aan mensen die niet willen. En toch houdt die laatste groep mij bezig. Vandaar deze blog. Een open brief aan mezelf.

 

Ze zat naast me en vroeg wat Twitter is want dat kende ze niet. Plaats van handelen had een kroeg in 2008 kunnen zijn maar het was het podium van de bibliotheek in 2012. Op haar briefje staat: ‘een kort interview met de ‘online strateeg.’

 

Dat was ik. Ik krijg deze vraag wel vaker. Of de opmerking dat iemand ‘niet hoeft te weten of iemand op de wc zit.’ Meestal is het onwetendheid. Ik verdenk de gesprekleider ervan dat ze haar gebrek aan kennis cultiveert. En ik zie dat vaker met Social Media. ‘Ik ben conservatief en blijf dat.’

 

Na afloop vroeg mijn vakbroeder Edwin van Enck of ik daar niet moe van werd. Ik antwoordde hem dat het went. Toch zette zijn vraag mij aan het denken.

 

Volgens de wet van de dialectiek zouden zij en ik iets moois voortbrengen. En is haar terughoudendheid net zo belangrijk als mijn vooruitstrevendheid. Maar helaas hadden Hegel c.s. het met hun theorie ook niet altijd bij het rechte eind en belangrijker nog; dan zou ik gaan fungeren als een evangelist. En als ik nu als atheïst een ding niet wil zijn is het dat.

 

Even bedacht ik me dat ik mijn enthousiasme over social media en online marketing ook cultiveer. Maar in al mijn presentaties benadruk ik ook de nadelen en merk ik op dat het niet het zoveelste wereldwonder is. Ik denk en hoop dus van niet.

 

Wat nu? Zij mag denken wat ze wil. En ik mag zeggen wat ik wil. Toch houdt het me meer bezig dan ik had gedacht. Is het van mijn kant een drang naar absolute erkenning? Dat de online wereld niet alleen bestaat maar ook heel veel moois brengt? Zowel zakelijk als privé ? Dat ik het zonde vind als mensen dat missen? En is dat laatste al niet iets van preken? Of is het van haar kant angst? Het calvinisme dat diep geworteld zit in sommige mensen en zulke ‘ledigheid’ verbiedt. Of gewoon een interview-techniek?

 

Het laat me niet los. Zal ik haar eens ouderwets bellen voor een goed gesprek?

Pinterest is niets nieuws en toch is het hot. Pinterest is internet-bookmarking zoals Delicious en bijvoorbeeld StumbleUpon maar dan veel visueler en socialer. Een vriendin van mij, @Lian_O begon er ergens vorig jaar mee en ik was niet meteen enthousiast. Maar omdat ik haar hoog heb zitten en ze positief bleef en ik al die mooie moodboards zag was ik ook ‘om.’

Ik ben nog steeds geen heavy user ( wel een heavy kijker ) maar gebruik het zelf steeds meer om leuke design zaken te delen met mijn volgers. Onder en naast elkaar wordt dat een vrolijke kijk op design. En dat is nu precies wat Pinterest zo leuk maakt. De boards die ik tegenkom zijn erg divers. Modetrends, classic cars, steden, dieren, noem maar op. Je zou zelfs de truien van Mart Smeets bij elkaar kunnen pinnen. Pinterest is veel minder ‘wat ben ik leuk en goed’ maar veel meer ‘dit vind ik leuk en goed.’ Daarom heeft het m.i. toegevoegde waarde.

In Amerika worden al vele Pinterest Events georganiseerd. Is het een idee om hier in Nederland ook een Pinterest ‘Event’ op te zetten? Een dagdeel uitleg wat Pinterest is, wat je ermee kunt, voorbeelden van inspirerende boards en kansen voor het bedrijfsleven determineren. Wellicht een beroemd pinster uitnodigen? Gewoon met een groep enthousiastelingen en belangstellenden de wereld van het pinnen verder ontdekken. Een Instagramwalk maar dan anders.

Is dat wat? Of is er al iemand mee bezig? Is het te vroeg? Is het onderwerp te beperkt? Lijkt het teveel op de huishoudbeurs? Laat hier of elders eens weten wat jullie ervan vinden. Als er animo is dan wil ik dat, met hulp!, graag opzetten in Nederland. En anders pinnen we vrolijk verder…

Geef je mening op mijn Facebook!

Deze bus der bussen staat al jaren op mijn Bucket List. Ik heb verschillende modellen al in huis. Van lego, plastic en als Dinky Toy.  En nu kun je hem ook als tent krijgen. Maar ik wil natuurlijk het echte werk. Met het luchtgekoelde motorgeluid op weg naar Zuid-Frankrijk. Het is er op en of andere manier nog niet van gekomen.

Waarom ik specifiek op deze bus verliefd ben geworden weet ik niet meer. Mijn liefde voor Berlijn en Duitsland zou er iets mee te maken kunnen hebben. Maar ik denk eerder dat de bus staat voor een gevoel van vrijheid.

Van doen wat je wilt doen en van happy life en anders denken.

En terwijl ik dit schrijf doemt er een zakelijk idee op. Nee, een heus concept. Waardoor ik een vinkje kan zetten en menig bedrijf kan tonen hoe modern het is. Hoe verkoop je eigenlijk een concept? Gewoon een mailtje sturen. Of zelf uitvoeren?

(English translation below)

Zombies, Run! Is een spel dat je speelt tijdens het hardlopen. Eind februari komt de iPhone app officieel uit  (in mei ook op Android). Omdat ik via Kickstarter 85 USD heb gesponsord kreeg ik gisteren al de beta-versie en ben ik vandaag gaan lopen. Je kunt het hier al uit de app-store halen maar je kunt nog geen missies spelen.

Het werkt heel eenvoudig. Na het beginscherm kies je de missie en de muziek die je wilt horen en je gaat hardlopen. Eerst wordt de setting neergezet. Doel van het spel is om Abel Township te redden. De wereld is vergaan, slechts 36 zielen zijn over. Jij bent de enige die allerlei levensreddende zaken kunt brengen. Dat doe je door heel hard te rennen want de zombies zitten je op de hielen.

Je loopt met je favoriete muziek op je hoofd. Ineens hoor je dat je een ‘battery pack’ hebt verzameld en daarna een t-shirt, vervolgens weer verband of eten. Dan ineens een waarschuwing. Zombies approaching! Je moet dan een minuut harder lopen dan je eerdere tempo. Doe je dat niet dan pakken de zombies items af. Je hoort door een piep die steeds sneller of langzamer gaat hoe ver de zombies weg zijn. Ook krijg je een indicatie in meters en hoor je bekende zombie geluiden. Ben je snel genoeg dan klinkt ‘zombies evaded’ als muziek in je oren. Als je klaar bent met lopen kun je in de app je verzamelde spullen in het dorp achter laten om zo levels te verzamelen. Zie de plaatjes.

Het is nog maar de beta-versie maar ik vind het nu al leuk. Aangekondigd is dat de graphics beter worden, er veel meer levels komen en je je loopsnelheid hoort. Verder komt er waarschijnlijk lokale content en ze denken na over multiplay. Hoe gaaf zou het zijn om andere lopers tot zombies te promoveren? Dat laatste is een wens van mij. Bijkomend voordeel is dat je gedwongen wordt tot intervallen. Je wilt je verzamelde spulletjes natuurlijk niet kwijtraken aan zo’n stuk vreten!

Ik zie nog heel veel mogelijkheden voor dit spel. Het delen met je vrienden op Social Media bijvoorbeeld. ZombieRun loopwedstrijden, het neerleggen van kortingsbonnen voor bv Zalando, etc. Eerste maar eens de eerste versie afwachten.

Ik krijg trouwens ook nog een naar mij vernoemd plein in het spel. Heb voor ‘Eindhoven-square’ gekozen. Benieuwd wanneer we dat zien.

Kan niet wachten tot de echte app klaar is. Leuk! Goed werk van het Zombies, Run! team. Kudos!

In English:

Zombies, Run! Is a game that you play while running. In late February, the iPhone app will be officially released (in May also on Android), Because I pledged 85 USD at Kickstarter I got the beta yesterday and today I ran my first mission. You can already get the app from the store but you can not play missions.

It is very simple. After the initial screen, choose the mission and the music you want to hear while running. First your here the setting. The aim of the game is to rescue Abel Township.The world is gone, there are about 36 souls left. You’re the only one who can bring all sorts of life-saving stuff. You do this by running very fast because the zombies are in close pursuit.

You walk with your favorite music on your head. Suddenly you hear that you collected a “battery pack” and then a t-shirt or some other things. Then suddenly a warning. Approaching zombies! You have to outrun them one minute in a faster pace. If you fail than the zombies grab items, or you virtually drop them. You hear a beep that goes faster or slower depending on how far away the zombies are. You also get an indication in meters and hear ‘familiar’ zombie sounds. If  you are fast enough the ‘zombies evaded’ phrase sounds as a relieve. When you are done you can give your accumulated stuff to the township to reach certain levels. See the pictures.

It is only the beta version but it was really fun! They already announced that the graphics will be much better, there are many more levels coming up and you will hear your running speed. Furthermore, there will probably be local content, and they reflect on multiplay. How cool would it be to promote other runners to zombies?  The latter is a wish of mine. ;-) Another advantage is that you are forced into intervals. You want to collect things of course an not lose it to those poor excuses of a human being.

I see many other possibilities for this game. Sharing with your friends on social media for example. ZombieRun running competitions, coupons as extra gifts, etc. But let’s first wait for the official release of version 1.0!

I do indeed have a square named for me in the game. I chose ‘Eindhoven-square’ Wonder when we see it.

Can’t wait to run and play more. Well done Zombies, run! team!

Ik lees mijn kinderen altijd ‘verhaaltjes met de mond’ voor. Een daarvan is ‘De Regenkever.’ En waarom zou ik dat niet met jullie delen? Vinden jullie het wat? Ik wil De Regenkever nog meer avonturen laten beleven. Goed idee? en misschien een uitgever geïnteresseerd? In ieder geval veel plezier!

 Tekening van Annabelle (6)

De regenkever

De regenkever is gek op nattigheid.

Niet zoals jij in de douche of in het zwembad

Nee, de regenkever houdt van plensbuien

Het liefst wordt hij zo nat mogelijk

De regenkever kijkt de hele dag op buienradar

Als hij ziet dat het gaat regenen dan

sprint hij naar buiten en gaat op een open plek staan

De druppels tikketakken dan op zijn schild

De regenkever is dan super blij

Vind jij het ook fijn als je in je bedje ligt en je hoort de regen op het dak vallen?

De regenkever heeft geen dak nodig. Hij zit lekker droog onder zijn schild

Als de bui over is zijn er gelukkig nog de plassen

Het liefst loopt hij met zes pootjes tegelijk te plenzen

Zonder regenlaarzen, gewoon met zijn blote poten door de plas

En als de plassen weg zijn kruipt de regenkever het liefst weg in een regenton

Daar kruipt hij in een holletje om te zien of er niet weer een bui komt

Want er kan geen water genoeg zijn, denkt de regenkever

De regenkever houdt niet van de zon en ook niet van paraplu’s

Droog blijven vindt de regenkever maar niks

Hou jij ook van de regen of juist niet?

Dit jaar begon met de thuiskomst van mijn moeder. Nadat ze de kerstdagen en de jaarwisseling met tegenzin in het ziekenhuis had moeten vieren was dit haar en mijn moment van 2011. Ze werd op een brancard binnengebracht en glunderde van oor tot oor. Thuis. Al meer dan vijftig jaar haar thuis. De plek waar haar jongste zoon was geboren. De plek waarvandaan haar man zijn laatste rit maakte. De plek waar ze haar kinderen uitzwaaide naar nieuwe horizonten. Waar ze genoot van haar tuin en waar ze donderdags speelde met haar jongste kleinkinderen, vaak al rollebollend over de vloer. Thuis was ze omringd met haar eigen spulletjes en de mensen die ze liefhad.

Ze stierf op 1 maart. Thuis.

En toen was ik wees en verdween ook mijn thuis. Onwillekeurig zet je dan alles op een rij. Het gemis en het verdriet omzetten in iets wat beklijft. Iets nieuws. Iets wat mijn moeder waarschijnlijk nooit had gedaan. Maar wel iets waar ze trots op zou zijn. 2012 wordt dan ook het jaar dat ik ‘voor mezelf begin.’ Vanuit het creatieve hart van Nederland ga ik mooie dingen doen voor bedrijven en zzp’ers. Ze wegwijs maken in de online jungle. En als ik dan blijgemoed en vrij van tak tot tak slinger blijf ik denken aan de geweldige basis die ik thuis heb meegekregen.

Thuis is Eindhoven. Thuis is mijn gezin. Thuis zijn mijn vrienden en bekenden in heel de wereld. Thuis is belangrijk.

Maar ik vlieg wel uit. Helpen jullie me af en toe koers te houden?

X en alle goeds voor 2012!

Marc