Deze bus der bussen staat al jaren op mijn Bucket List. Ik heb verschillende modellen al in huis. Van lego, plastic en als Dinky Toy.  En nu kun je hem ook als tent krijgen. Maar ik wil natuurlijk het echte werk. Met het luchtgekoelde motorgeluid op weg naar Zuid-Frankrijk. Het is er op en of andere manier nog niet van gekomen.

Waarom ik specifiek op deze bus verliefd ben geworden weet ik niet meer. Mijn liefde voor Berlijn en Duitsland zou er iets mee te maken kunnen hebben. Maar ik denk eerder dat de bus staat voor een gevoel van vrijheid.

Van doen wat je wilt doen en van happy life en anders denken.

En terwijl ik dit schrijf doemt er een zakelijk idee op. Nee, een heus concept. Waardoor ik een vinkje kan zetten en menig bedrijf kan tonen hoe modern het is. Hoe verkoop je eigenlijk een concept? Gewoon een mailtje sturen. Of zelf uitvoeren?

(English translation below)

Zombies, Run! Is een spel dat je speelt tijdens het hardlopen. Eind februari komt de iPhone app officieel uit  (in mei ook op Android). Omdat ik via Kickstarter 85 USD heb gesponsord kreeg ik gisteren al de beta-versie en ben ik vandaag gaan lopen. Je kunt het hier al uit de app-store halen maar je kunt nog geen missies spelen.

Het werkt heel eenvoudig. Na het beginscherm kies je de missie en de muziek die je wilt horen en je gaat hardlopen. Eerst wordt de setting neergezet. Doel van het spel is om Abel Township te redden. De wereld is vergaan, slechts 36 zielen zijn over. Jij bent de enige die allerlei levensreddende zaken kunt brengen. Dat doe je door heel hard te rennen want de zombies zitten je op de hielen.

Je loopt met je favoriete muziek op je hoofd. Ineens hoor je dat je een ‘battery pack’ hebt verzameld en daarna een t-shirt, vervolgens weer verband of eten. Dan ineens een waarschuwing. Zombies approaching! Je moet dan een minuut harder lopen dan je eerdere tempo. Doe je dat niet dan pakken de zombies items af. Je hoort door een piep die steeds sneller of langzamer gaat hoe ver de zombies weg zijn. Ook krijg je een indicatie in meters en hoor je bekende zombie geluiden. Ben je snel genoeg dan klinkt ‘zombies evaded’ als muziek in je oren. Als je klaar bent met lopen kun je in de app je verzamelde spullen in het dorp achter laten om zo levels te verzamelen. Zie de plaatjes.

Het is nog maar de beta-versie maar ik vind het nu al leuk. Aangekondigd is dat de graphics beter worden, er veel meer levels komen en je je loopsnelheid hoort. Verder komt er waarschijnlijk lokale content en ze denken na over multiplay. Hoe gaaf zou het zijn om andere lopers tot zombies te promoveren? Dat laatste is een wens van mij. Bijkomend voordeel is dat je gedwongen wordt tot intervallen. Je wilt je verzamelde spulletjes natuurlijk niet kwijtraken aan zo’n stuk vreten!

Ik zie nog heel veel mogelijkheden voor dit spel. Het delen met je vrienden op Social Media bijvoorbeeld. ZombieRun loopwedstrijden, het neerleggen van kortingsbonnen voor bv Zalando, etc. Eerste maar eens de eerste versie afwachten.

Ik krijg trouwens ook nog een naar mij vernoemd plein in het spel. Heb voor ‘Eindhoven-square’ gekozen. Benieuwd wanneer we dat zien.

Kan niet wachten tot de echte app klaar is. Leuk! Goed werk van het Zombies, Run! team. Kudos!

In English:

Zombies, Run! Is a game that you play while running. In late February, the iPhone app will be officially released (in May also on Android), Because I pledged 85 USD at Kickstarter I got the beta yesterday and today I ran my first mission. You can already get the app from the store but you can not play missions.

It is very simple. After the initial screen, choose the mission and the music you want to hear while running. First your here the setting. The aim of the game is to rescue Abel Township.The world is gone, there are about 36 souls left. You’re the only one who can bring all sorts of life-saving stuff. You do this by running very fast because the zombies are in close pursuit.

You walk with your favorite music on your head. Suddenly you hear that you collected a “battery pack” and then a t-shirt or some other things. Then suddenly a warning. Approaching zombies! You have to outrun them one minute in a faster pace. If you fail than the zombies grab items, or you virtually drop them. You hear a beep that goes faster or slower depending on how far away the zombies are. You also get an indication in meters and hear ‘familiar’ zombie sounds. If  you are fast enough the ‘zombies evaded’ phrase sounds as a relieve. When you are done you can give your accumulated stuff to the township to reach certain levels. See the pictures.

It is only the beta version but it was really fun! They already announced that the graphics will be much better, there are many more levels coming up and you will hear your running speed. Furthermore, there will probably be local content, and they reflect on multiplay. How cool would it be to promote other runners to zombies?  The latter is a wish of mine. ;-) Another advantage is that you are forced into intervals. You want to collect things of course an not lose it to those poor excuses of a human being.

I see many other possibilities for this game. Sharing with your friends on social media for example. ZombieRun running competitions, coupons as extra gifts, etc. But let’s first wait for the official release of version 1.0!

I do indeed have a square named for me in the game. I chose ‘Eindhoven-square’ Wonder when we see it.

Can’t wait to run and play more. Well done Zombies, run! team!

Ik lees mijn kinderen altijd ‘verhaaltjes met de mond’ voor. Een daarvan is ‘De Regenkever.’ En waarom zou ik dat niet met jullie delen? Vinden jullie het wat? Ik wil De Regenkever nog meer avonturen laten beleven. Goed idee? en misschien een uitgever geïnteresseerd? In ieder geval veel plezier!

 Tekening van Annabelle (6)

De regenkever

De regenkever is gek op nattigheid.

Niet zoals jij in de douche of in het zwembad

Nee, de regenkever houdt van plensbuien

Het liefst wordt hij zo nat mogelijk

De regenkever kijkt de hele dag op buienradar

Als hij ziet dat het gaat regenen dan

sprint hij naar buiten en gaat op een open plek staan

De druppels tikketakken dan op zijn schild

De regenkever is dan super blij

Vind jij het ook fijn als je in je bedje ligt en je hoort de regen op het dak vallen?

De regenkever heeft geen dak nodig. Hij zit lekker droog onder zijn schild

Als de bui over is zijn er gelukkig nog de plassen

Het liefst loopt hij met zes pootjes tegelijk te plenzen

Zonder regenlaarzen, gewoon met zijn blote poten door de plas

En als de plassen weg zijn kruipt de regenkever het liefst weg in een regenton

Daar kruipt hij in een holletje om te zien of er niet weer een bui komt

Want er kan geen water genoeg zijn, denkt de regenkever

De regenkever houdt niet van de zon en ook niet van paraplu’s

Droog blijven vindt de regenkever maar niks

Hou jij ook van de regen of juist niet?

Dit jaar begon met de thuiskomst van mijn moeder. Nadat ze de kerstdagen en de jaarwisseling met tegenzin in het ziekenhuis had moeten vieren was dit haar en mijn moment van 2011. Ze werd op een brancard binnengebracht en glunderde van oor tot oor. Thuis. Al meer dan vijftig jaar haar thuis. De plek waar haar jongste zoon was geboren. De plek waarvandaan haar man zijn laatste rit maakte. De plek waar ze haar kinderen uitzwaaide naar nieuwe horizonten. Waar ze genoot van haar tuin en waar ze donderdags speelde met haar jongste kleinkinderen, vaak al rollebollend over de vloer. Thuis was ze omringd met haar eigen spulletjes en de mensen die ze liefhad.

Ze stierf op 1 maart. Thuis.

En toen was ik wees en verdween ook mijn thuis. Onwillekeurig zet je dan alles op een rij. Het gemis en het verdriet omzetten in iets wat beklijft. Iets nieuws. Iets wat mijn moeder waarschijnlijk nooit had gedaan. Maar wel iets waar ze trots op zou zijn. 2012 wordt dan ook het jaar dat ik ‘voor mezelf begin.’ Vanuit het creatieve hart van Nederland ga ik mooie dingen doen voor bedrijven en zzp’ers. Ze wegwijs maken in de online jungle. En als ik dan blijgemoed en vrij van tak tot tak slinger blijf ik denken aan de geweldige basis die ik thuis heb meegekregen.

Thuis is Eindhoven. Thuis is mijn gezin. Thuis zijn mijn vrienden en bekenden in heel de wereld. Thuis is belangrijk.

Maar ik vlieg wel uit. Helpen jullie me af en toe koers te houden?

X en alle goeds voor 2012!

Marc

Ergens eind jaren tachtig stond ik voor een muur. Een paar kilometer achter die muur stond Christiane. Nota bene bij de Weltzeituhr te wachten op mij. Ik kreeg geen visum en kon haar niet ontmoeten. Ik kon haar niet even mobiel bellen, laat staan dat ik haar een mailtje of Twitterbericht kon sturen. Ik kon alleen schreeuwen tegen een blinde muur. Een inspirerende frustratie.

Iets later ontdekte ik in mijn studentenkamer de wondere wereld van het internet. Volgens mij waren wij via een kabelsysteem aangesloten op SURFnet. Een universitair initiatief dat in 1985 was gestart om wereldwijd verbindingen tussen uni’s te leggen. Probleem was wel dat je, zoals ik het me herinner, een dikke pil met programmeertaal moest doorwroeten om daadwerkelijk ergens anders contact te leggen. Gelukkig woonde er ook een briljante informaticus in spé in de flat. En zo zaten twee hyperende communicatiewetenschappers achter een gestreste computerman in een klein kamertje in Nijmegen toen de eerste verbinding met de wereld tot stand kwam. Vanaf Nijmegen-Oost contact met iemand uit IJsland en een figuur uit Chicago. Volgens mij speelden we een spelletje schaak. Foto’s versturen ging nog niet maar je kon wel een printje op de uni laten maken. De volgende dag wist je dan met wie je gesproken had. Mijn hart klopte sneller. We beseften daar met zijn drieën heel goed dat we aan het begin van een revolutie zaten. We wisten alleen nog niet hoe die opstand er uit zou zien.

Een tijdje klooiden we wat aan. Maar het was machtig om met onbekenden over de hele wereld contact te hebben zonder dat je moest bellen. Nee, dat was magisch, dat was nieuw en wij voelden ons experimenterende koningen in een wereld van onwetenden. Eind 1994 streek ik weer in Eindhoven neer en nam vrijwel meteen daarna een abonnement op Internet Access Eindhoven. Via een modem kon je dan het internet op en ze verstrekten e-mail adressen. Op mijn werk hadden ze een Bulletin Board en daarmee kwam ik op IRC terecht. Via mIRC of Ircle je favoriete Channel in. In Nederland was dat #cafeetje. IRC maakte het makkelijk om te chatten met mensen over allerlei onderwerpen. Het was simpel en gereguleerd door Channel Operators en Computer Bots. Je ontmoette er interessante mensen, je kon er flirten en ook toen al werden er meetings georganiseerd. Daarna kwam ICQ, de voorloper van MSN. Helaas heb ik mijn eerste ICQ nummer niet meer. Is gekoppeld aan mijn iae-adres. Zou dat nog te achterhalen zijn? En ik was een van de eerste leden van het PSV Netwerk. In 1999 al een bron van informatie en geouwehoer over mijn favoriete club. Allemaal 2.0 dingen avant la lettre.

Anyway. Ik maakte vanaf het begin volop gebruik van internet. Zorgde dat mijn bedrijf en ikzelf een website hadden en zette de eerste e-commerce stappen. Google kwam en daarna LinkedIn en Facebook en Twitter. Ik vond en vind het magisch wat er allemaal gebeurt. Ik ben altijd iemand geweest die er vroeg bij wilde zijn. Gewoon omdat ik nieuwsgierig ben en toekomstgericht. Nieuwe communicatiemiddelen maakten mij extra gretig om deze wereld te omarmen. Ruim twintig jaar online is achteraf gezien een ware revolutie geweest. Eentje die langzaam kwam en nooit meer weggaat. Het heeft mij meer kennis en begrip gebracht maar ook verrassende vriendschappen, internationale contacten, spannende dates, interessante meetings en diverse banen. Maar het mooiste is misschien nog wel dat ik, nadat ik haar uit het oog was verloren, Christiane via deze blog heb teruggevonden.

Online roeleert bigtime! Als het een vrouw was dan kuste ik haar nu.

In 1986: Geweldig. Wacht maar tot de Presto-Print foto’s ontwikkeld en afgedrukt zijn.

In 2007: Geweldig. Ik ga zo naar de Hema met mijn memory card en laat ze dan afdrukken.

In 2009: Geweldig. Ik upload zo wat foto’s naar mijn MacBook en zet ze op Facebook.

In 2011: Geweldig. Via mijn iPhone en Instagram Hashtag #macfBerlin was het live te volgen en na afloop had ik direct een mooi album. 

En via Instagram ook direct alles op Posterous gepost.

Berlin is full of signs. It is also full of Street Art, stickers, billboards, graffiti, trendy people, etc. But hey, I only gave myself one day to shoot one topic.

Signs. In Prenzlauer Berg, Friedrichshain and Kreuzberg. And once in a while a nice piece of Street Art. Couldn’t help it. The funny thing is that in almost all cases if I turned the camera 10 meters to the right or left you would have a very different view of Berlin. That of plastic fantastic.

My Berlin signs on Facebook

What came to my mind today is why I love this city so much. The main reason is that it’s beauty lies in it’s so called imperfection. That here old industrial buildings are more beautiful then 18th Century convents or churches.  That graffiti lifts up this city. When something is not perfect people tend to be creative. That’s why it’s swarming with creatives here.

But the nice thing is that Berlin makes the imperfect perfect! I love it! 

Wat ik dit jaar heb geleerd is dat ik me op alle vlakken moet omringen met mensen waar ik blij van word. Creatieve mensen, optimisten, nadenkers, hippe vogels en kosmopolieten. Ook de omgeving moet blij maken. Urbaan, design, mooi, retro, hip.

Als beide zaken ergens samenkomen dan is het hier. Ik verblijf een paar dagen in Prenzlauer Berg. Mijn favoriete stadsdeel. Als ik deze stad bezoek sla ik Prenzlau nooit over. De mensen die hier lopen en werken en de omgeving is zo geweldig inspirerend. Vandaag ook nog even in Friedrichshain geweest en ook Kreuzberg en Neukölln staan nog op het lijstje. Allemaal plekken waar ‘mijn’ mensen samenkomen. Waar je zin krijgt in de toekomst.

Gelukkig is Eindhoven Berlijn in het klein. Maar tippen  aan deze stad kan zelfs mijn Eindhoven niet. Dat hoeft niet, een paar keer per jaar hier lucht happen is prima. Ik adem Berlijn in en weiger uit te ademen. Tot ik om de hoek weer  een teug tot me neem. Berlijn is awesome. Ik ben verliefd.

Een compilatie van beelden van vandaag.

Een nieuw fris concept. Een nieuw fris idee.

Nu nog mijn oude blogposts. Straks alles over Marc Dubach, mijn visie, mijn online strategie, het anders denken maar ook mijn liefde voor mijn gezin en Eindhoven. Alles door elkaar. Omdat het leven niet alleen werken is en werk niet alleen leven.

Vorige maand was ik bij de eerste Instagramwalk in Nederland. Georganiseerd door Roos van Vugt en Anna-Maria Mantel-  Giannattasio. Met een clubje leuke mensen een ‘nieuwe’ tool ontdekken. Dat inspireert! Zie ook de blog van Mariana Oud. Deze  week is het Glow in Eindhoven. Een jaarlijks lichtfeest. Deze keer in de binnenstad en op het TU/e terrein. Elk jaar gaan we met  ons fotoclubje daar mooie plaatjes schieten. Uiteraard met de Nikon D90. Dat resulteerde dit jaar in deze foto’s. Ik waarschuw  alvast (of eigenlijk achteraf), ik ben van de beweging en experimenten!

Omdat ik een fervent Intstagrammer ben en omdat het in Amsterdam zo leuk was, leek het me leuk om ook in Eindhoven een Instagramwalk te organiseren. En dat doe je tegenwoordig heel makkelijk. Je creëert een event op Facebook, nodigt je vriendjes uit en dat resulteerde in één week in zo’n 35 leuke mensen die een rondje Glow meeliepen. Niet alleen Instagram (is iPhone only) maar wel zonder statief! Al zijn er altijd mensen, Jorrit ik noem geen namen, die zich daar niet aan houden.

Wat mij betreft een zeer geslaagde avond met leuke mensen van diverse pluimage. Op Instagram gebruikten een aantal de hashtag #glow11. Het resultaat daarvan zie je hier!