Wat een fijn jaar was dat! Jul17

Wat een fijn jaar was dat!...

Eens per jaar blikt Angelique van de Wiel terug op haar zakelijke hoogtepunten. Ik bedenk me al jaren dat ik dat ook moet doen. Even terugkijken om weer met frisse blik in de toekomst te kijken. Komt ie: Het begon na de zomervakantie van 2014 met een aantal Master Classes en het vervolg van het Dutch Design Week Project waarbij ik de medewerkers van mijn favoriete week wat meer ‘Social savvy’ heb gemaakt. Meteen ook begon het rondleidingseizoen. Van de TU tot Griekse studenten en van lokale bedrijven tot de kunstclub Vught, ik heb ze allemaal met plezier in Eindhoven en Strijp-S rondgeleid. Het najaar bestond uit het geven van LinkedIn Trainingen voor CZ, de uitloop van Social Media Strategie voor Vitras en nog een staartje Facebook curriculum voor Woonbedrijf Eindhoven. Ondertussen fotografeerde ik 50 dagen voor Het Parktheater, gaf ik het Muziekgebouw training en maakt ik MU wat wijzer op het gebied van online en cultuur. De marathon Eindhoven werd weer een feestje omdat ik de social activatie van DLL mocht doen. Ondertussen nog een Instagram opdracht voor het Eindhovens Dagblad en een live blog verzorgen voor Adecco. Daarnaast weer een aantal dagen met veel plezier taxi gereden in de DDW-cab. Het mede-bedenken en natuurlijk meedoen met ‘verstoppertje voor volwassenen’ in het Parktheater was ge-wel-dig!  Daarna volgde de Lumens Groep waar ik help bij het ontwikkelen van een social media strategie. En in december deed ik nog een korte opdracht op de High Tech Campus. In januari begon ik voor vijf maanden als interim marketing manager bij Het Muziekgebouw. Een leerzame en intensieve periode volgde. Er wordt daar Champions League gespeeld.  Op 9 februari werd ik ook nog eens officieel docent. 16 uur per week verzorg ik lessen, begeleid ik afstudeerders en maak ik toetsen voor de Fontys...

Solidarnosc May31

Solidarnosc

Naast afbeeldingen van Doris D and the pins, The Police en Joy Division kon je op mijn puberkamer  een hele andere, zeer prominente poster vinden. Die van Solidarność. Ik was, op zijn zachtst gezegd, een nogal politiek geëngageerde jongere en wist van de neergeslagen opstand van 1970, van de staking en oprichting van toen de enige vakbond in de communistische wereld in 1980, van de demonstraties bij de Lenin-werf in Gdańsk en van de staat van beleg van Generaal Jaruzelski en het opsluiten van de leiders van Solidarność in 1981. En daarom hing die poster daar. Omdat ik wel zag dat dit heel bijzonder was geweest en ik ze met dit kleine gebaar wilde steunen. Steunen in een strijd voor vrijheid van meningsuiting, in een grote wens voor democratie. Het zou tot vlak voor de val van de muur duren voordat Solidarność weer legaal was. Dat deze vakbond een heel belangrijke rol heeft gespeeld bij het vallen van het ijzeren gordijn is duidelijk. Het beeld van Lech Wałęsa voor een menigte bij poort twee van de Lenin-werf. Dat beeld staat in mijn geheugen gegrift. Door een uitzending van ‘3 op reis’ kwam ineens alles weer naar boven. Ik wilde erheen. Even op die historische plek zijn. En wat bleek? Whizz-air vliegt vanaf Eindhoven op Gdańsk. En zo liep ik dus vandaag onder die poort door. Gaaf! De werf erachter is grotendeels verdwenen maar achter het imposante monument voor de slachtoffers van de opstand van 1970 is een prachtig museum gebouwd. In het Europejskie Centrum Solidarności kun je de hele geschiedenis zien en meebeleven. Vanaf 1970 tot aan 1989 alles wat er op die historische plek en de rest van Polen gebeurd is wordt er verteld en gevisualiseerd. Prachtig! Ik hou van kleine verhalen tijdens grote gebeurtenissen. Van verrassende kanten...

Beyond Berlin, de hut van oom Tom May04

Beyond Berlin, de hut van oom Tom...

Mensen vragen vaak aan mij waarom ik ‘alweer naar Berlijn ga.’ Ik antwoord dan meestal dat ik er blij van word. Blij van de metropool, blij van de diversiteit, blij van de mensen, blij van de onontdekte plekjes. Want die zijn er nog genoeg. Dat is dan ook direct het mooie van zo’n grote stad. Je raakt nooit uitgekeken en als je er, zoals ik, erg vaak komt is er toch steeds wel weer iets nieuws. Vandaag heb ik twee ‘Siedlungen’ bezocht. Allebei in 2008 genomineerd om op de UNESCO werelderfgoedlijst te komen. De eerste heeft het gehaald, de tweede niet. Allebei de moeite waard als je een keer ‘beyond Berlin’ wilt gaan. HUFEISENSIEDLUNG Na een fietstocht van mijn Kiez in Prenzlauer Berg naar Neukölln (sowieso een aanrader om over de Hermannplatz en Karl Marx Strasse te fietsen, multiculti Berlijn op zijn best) kwam ik in het ortsteil Britz, specifiek bij de ‘Hufeisensiedlung.’ Een van de eerste sociale woningbouwprojecten in Berlijn en dus deel van de UNESCO werelderfgoedlijst. Berlijn had in de jaren twintig te kampen met enorme woningnood en mensen woonden dan ook vaak met heel veel in hele kleine woningen. Bruno Taut kreeg de opdracht voor een ontwerp om deze nood enigszins te ledigen, hij tekende voor het bijzondere ontwerp. Taut was deel van de beweging ‘des Neunen Bauens’ die met nieuwe efficiënte  methoden en inzichten bouwden. ‘Hufeisen’ betekent hoefijzer en het hoofdgebouw van de ‘Siedlung’ heeft precies die vorm. Zie hier een luchtfoto. De rest van de wijk is kleurrijk en lommerrijk, je gelooft niet dat je in een Grossstadt bent laat staan in Neukölln. De huizen eromheen hebben allemaal een tuin en zijn enkele jaren geleden allemaal verkocht. Het hoefijzer zelf is nog steeds in handen van de woningbouw. Filmpje: IMG_5654 ONKEL...

Mijn PSV DNA Apr19

Mijn PSV DNA

Gefascineerd en gebiologeerd was ik toen ik achterop de fiets bij mijn vader voor het eerst de oude hoofdtribune aan de Frederiklaan zag met zijn gebogen roodwitte banen. Ergens in de seventies was dat. Hij fietste weg en in de schaduw van zijn rug keek ik nog een keer om en wist dat mijn hart verpand was aan deze club. Ergens moet een liefde beginnen en bij mij was dat bij de grootsheid van het stadion. Inmiddels zijn we 16 kampioenschappen verder, die ik allemaal bewust heb meegemaakt. En natuurlijk zeggen de jongens van nu mij minder dan vroeger een Van der Kuijlen, een Van Aerle een Nilis of een Van der Doelen. Tijden veranderen, mensen veranderen, ik verander en Bjorn van der Doelen is ook veranderd. Één ding blijft. Want dat zit nu eenmaal in mijn DNA. Door mijn vader onbewust erin gestopt op een zomerse dag ergens in de jaren zeventig. Één ding blijft. Mijn liefde voor PSV.   En mam, deze is dan eindelijk voor...

Fijn Moment 2014 Dec31

Fijn Moment 2014

Een traan biggelt over de wang van een oude man.  Het is 9 november en ik sta bij een van de  laatste restanten van de muur. De ballonnen zitten nog in hun houders. We voelen allemaal een bepaalde spanning. Straks gaan ze omhoog. Ik ken de muur nog van de tijd dat hij mensen kooide. Veel mensen die hier staan woonden aan deze kant. Mochten niet over de Spree. Je voelt haarfijn dat het mensen iets doet. Ik las veel verhalen over de muur, de val en de tijd erna. Maar dit is echt, voelbaar. En dan gaan de ballonnen één voor één omhoog. Het zindert. ‘Es geht los!’ Met duizenden mensen beleef ik een ingetogen moment. En als dan ‘onze’ ballonnen omhoog gaan klinkt er gejuich. Mensen vallen elkaar in de armen. Het is de impact van het moment. We beseffen allemaal hoe belangrijk Günter Schabowski’s woorden precies vijfentwintig jaar geleden waren. “Sofort, unverzüglich“ mochten DDR-burgers naar het westen reizen. Er kwam een einde aan jarenlange onvrijheid. Duitsland veranderde daarna, Europa werd anders. En wij herdachten dat daar nogmaals. Op een bijna serene manier. Tot de ballonnen omhoog gingen. De vrije hemel tegemoet. Toen juichten we. Ik denk weer aan de oude man, zoek hem in de menigte maar zie hem niet meer. Hij symboliseert voor mij het verdriet en de vreugde. Ik zie wel een andere oude man. Die neemt achterop zijn fiets een ballonhouder mee. Ook dat is een vorm van...

50 jaar, 50 dagen, 50 Insta’s van het Parktheater Eindhoven...

The day after the fifty days before. Zo voelt het. Wat een feest was het om elke dag in het Parktheater Eindhoven te zijn. Wat een feest om met iedereen daar te spreken en elk hoekje aan gaatje te zien. En wat een feest om de gastfotografes Miriam en Claudia prachtige foto’s te zien schieten. En tenslotte wat een feest om gisteren tijdens 24u vonkt de foto’s te mogen laten zien en een warme hand van het Parktheater te ontvangen. ‘Wat vind je zelf nu de mooiste? Het werd me gisteren en door anderen vaak gevraagd. Gisteren koos ik Dag 27 maar ik vind nu toch Dag 3 én Dag 20 (zie boven) van Miriam de mooiste. Maar mensen, het was een feest! Afkicken nu! En hierrrrrrrrrrrrr vindt u alle foto’s op een rij!...

Tips Dutch Design Week 2014 #DDW14...

TIps  2015  DDW staan hier: Tips 2015 Vorig jaar gaf ik op mijn site een aantal tips voor mjn favoriete event. Dat was meteen een van de best bekeken berichten ever. Dit jaar werd er zelfs gevraagd of ik weer wat tips op mijn site wilde zetten. Maar natuurlijk wil ik dat! Parkeertip bij Strijp-T. MIJN TIPS:         SECTIE-C Ver weg maar absoluut de moeite waard. Zeker bij mooi weer. En de Design Rides brengen je er gratis heen. Check doordeweeks wel even of ze ‘s middags open zijn. Het programma draait hier ‘s avonds vaak wel helemaal door. Sectie-C zit vol met kleine en grote projecten, barst van de designers en je ruikt in de ateliers het hout en metaal. Hier wordt vaak hard gewerkt en dat zie je ook.  Ik licht er een paar dingen uit. Helemaal achterin links de “Dee-Dee-Wee-Doom-Pa-Di-Dee” tentoonstelling die zeker de moeite waard is. Toegang 1 Euro maar daarvoor mag je wel een balletje uit een automaat halen en daarmee stemmen op de projecten. Trek je een zilveren bal dan win je zelfs een meet and greet met een heuse designer. In een grote hal zijn leuke dingen te zien rondom het thema ‘channel.’ Het fietspompkanon is leuk voor jong en oud! Kijk ook even achterin de hal bij de ‘Stop Motion studio’ van Niels Hoebers. Prachtige miniatuurwerelden, echt handwerk! En loop even binnen bij de ateliers. Ik zag een spaarpotsok, een propellorklok en even verderop bij Maarten Coolen schitterend bewerkte zwart-wit foto’s. Eten kun je o.a. bij de frietfiets (echt fantastisch lekkere bio-friet die overigens wordt geschild tijdens het fietsen), het aanschuifrestaurant en dan blus je af met echte Eindhovense koffie van de boys van DENF. Adres Sectie-C voor navi: Daalakkersweg 2 Ik ben een beetje...

One down, one to consider, one to go...

In de tachtiger jaren had ik als scholier drie grote maatschappelijke dromen. Er hing op mijn kamertje thuis een poster van Solidarność aan de muur. Ik droomde met Lech Walesa grote dromen over meer democratie in het oostblok, over vrijheid van meningsuiting en was tegelijkertijd ook bang voor ‘de Russen’ en kernkoppen en zo. Op 9 november 1989 kwam voor mij een droom uit. Ik heb met kippenvel voor de tv gezeten, gehuild en gejuicht. Dit jaar ben ik in Berlijn bij de herdenking van, voor mij, het allerbelangrijkste politieke feit uit de 20e eeuw. Ik droomde ook van een groot Eindhoven. Waarbij randgemeenten opgingen in de vierde stad van Nederland. Schreef een kritisch verslag over de agglomeratieraad Eindhoven en was niet geliefd om mijn mening in Valkenswaard. Om bepaalde ambities waar te maken en voorbereid te zijn op een stedelijke toekomst geloof ik nog steeds in een groter Eindhoven. Toch maak ik me er niet meer zo druk over. Waar ik me wel druk over maak zijn de rechten van homo’s en lesbiennes. Mijn natuurkunde leraar Brink was homo en droeg elke dag een roze driehoek. Ik voerde met hem enkele goede gesprekken na schooltijd over het waarom van zijn kleine uiting. Liberaal was ik al maar sindsdien ook voorvechter van gelijke rechten. Dat werd droom drie. Ik vond het vreemd dat bepaalde zaken niet geregeld waren en dat sommige mensen homo’s raar vonden. Toch heb ik altijd gedacht dat ergens in 2014 een coming-outdag niet meer nodig zou zijn. Helaas is niets minder waar. Natuurlijk zijn er zaken verbeterd zoals het homo-huwelijk maar wereldwijd is het nog vaak heel slecht gesteld met rechten van gays of is het zelfs nog strafbaar om een bepaald mens te zijn. En ook in Nederland is het...

50 jaar Parktheater in 50 Instagram foto’s...

Het Parktheater, of vroeger de Stadsschouwburg is een begrip in Eindhoven en een begrip bij mij. Ik werd er voor het eerst geraakt in 1981, schat ik. Met 2 vwo naar een voorstelling geweest met publieksparticipatie. Ik vond het gaaf en stoer en destijds ook een beetje chic. Als een rode draad strengelt dit theater om mijn leven heen. Daar heb ik mijn dansliefde ontwikkeld (het kijken naar dan hè?), daar ging ik heen met een van mijn eerste liefdes, daar lachte ik om Hans Teeuwen, daar raakte ik gefascineerd door een toneelstuk van Kafka, daar breng ik mijn kinderen nu al mijn liefde voor theater bij. Daar. Die plek. Ik hou d’r van. En toen Marleen van datzelfde theater mij vroeg of ik ‘iets met fotografie’ wilde doen in de 50 dagen Plein Publiek (het Parktheater opent 50 dagen lang de deuren en mensen kunnen er van alles doen, heb je een idee, geef je op!) hoefde ik niet lang na te denken. Ik ga 50 dagen lang, elke dag, één Instagram-foto maken. Van iets wat mij opvalt, kleine dingen, grote dingen, achter de coulissen, op het podium, naast het gebouw. Gewoon iets dat me raakt. En dat 50 dagen lang. Met een klein stukje tekst erbij.  #50jaar50fotos. Op Instagram....

De belangrijkste bijzaak...

Vanavond mag ik weer naar het stadion. Gratis met mijn seizoenkaart. Voor het 33e jaar op rij of daaromtrent. Ik fietste net langs het stadion en besefte dat dit nog de enige plek is waar ik sinds mijn tienerjaren regelmatig kom. Het ouderlijk huis is door een ander bewoond, een stamkroeg heb ik niet meer en bij de Ram Bam kom ik zelden meer 😉 Sinds ik eind jaren zeventig, achter op de fiets bij mijn vader, gebiologeerd opkeek tegen de gebogen rood-witte banen van de hoofdtribune aan de Frederiklaan heb ik een onbestemd verlangen om elke thuiswedstrijd aanwezig te zijn. Vroeger nog met herkenbare spelers die in een Opel Manta reden. Daarna met vedetten waar je tegenop keek en tegenwoordig met vaak ongrijpbare, zielloze spelers. En toch blijft dat kleine lapje grond, grenzend aan Philipsdorp, trekken.   Ik groeide er op. Liep in mijn bomberjack mee tussen de harde kern. Heb veel successen beleefd en ook een paar teleurstellingen. Liet op de L-side lauwe pis over me uitstrooien en was daar vaak uren van te voren al te vinden omdat je anders geen goeie plek had. Ik klom stiekem van de jeugdtribune naar de hoofdtribune en werd vaker dan me lief was teruggejaagd. Ik heb Thoresen zien scoren, het Kaiserslautern incident meegemaakt, de bloedstollende halve finale tegen Real Madrid, kreeg kippenvel in mijn hoofd van de treffer van Park tegen Milan en was erbij tijdens het wonder van 29 april 2007. PSV maar vooral ook het stadion en die specifieke plek zijn een belangrijk deel van mijn leven. Mijn tienerjaren liggen er, toen ik student was kwam ik er en ook nu, als vader van twee kinderen, sla ik zelden een wedstrijd over. Het is de belangrijkste bijzaak in mijn leven. De plannen om het...

Mijn oranje gevoel Jun29

Mijn oranje gevoel

      Zondag vroegavond 7 juli 1974. Onze huiskamer zat vol. Mensen kwamen bij ons de WK-finale kijken omdat wij al een kleurentelevisie hadden. Ik was zes jaar oud en vergeet nooit meer dat een kennis, met zijn bord friet in zijn hand, op zijn knieën, keihard ’de Nees, de Nees.’ riep. Ik was al geschokt dat we voor het eerst voor de tv mochten eten maar dat er hard geschreeuwd werd was ik al helemaal niet gewend. Dat mocht ook helemaal niet. Ik vond het maar raar, dat voetbal. Vier jaar later liep ik met een zelfgekrijt bord daags na de finale door onze buurt. ’PSV wint Europacup.’ Het kan verkeren. Weer tien jaar later reed ik in mijn Simca 1000 met vrienden naar Duitsland. Ik zag in Düsseldorf en in Gelsenkirchen Nederland winnen van respectievelijk Engeland en Ierland. Door een inschattingsfout van mijn moeder was ik er in Hamburg niet bij toen Van Basten op aangeven van Wouters de 2-1 tegen Duitsland naar binnen veegde. Ik was wel in Nijmegen waar ik met heel veel studenten een soort bevrijdingsfeest vierde. Onvergetelijke vreugde was dat. Dat moment in de Nederlandse geschiedenis moet misschien niet onderschat worden. We wonnen eindelijk op een belangrijk moment van de Duitsers. Jarenlange opgekropte frustratie uitte zich nu in feestvreugde. Mooi was dat. Ikzelf heb overigens nooit die frustratie gevoeld. Sterker nog; ik ben al sinds mijn prille jeugd Duitsland-fan. Dat begon met ’Die Sendung mit der Maus en de Mainzelmännchen en ging via Tatort en Derrick naar Berlijn en bijna een keuze voor ‘Duitslandstudies.’ Ik koos ook bewust in 4-vwo voor Duits als examenvak. Ik hou van de taal en hoewel ik in vele opzichten niet aan het beeld van de prototype Duitser voldoe hou ik ook...

Wahnsinn am Wannsee May07

Wahnsinn am Wannsee

Ik tik dit stukje in alle vrijheid. Op een bankje, uitkijkend over de Wannsee. Prachtig uitzicht, heerlijk weer. Een ’niets-aan-de-hand’ plek. Zo lijkt het. Want achter me staat een villa. Niet zomaar een huis maar ’das Haus der Wannsee-Konferenz.’ Ik ben er net binnen geweest en kreeg het te kwaad. Ik stond in de ’Speisezimmer’ te trillen op mijn benen. Van onmacht, onbegrip en woede. Dik zeventig jaar geleden beslisten in deze kamer vijftien mannen over het lot van miljoenen onschuldige burgers. Hier, op deze plek werd de ’Endlösung der Judenfrage’ besproken en bekrachtigd. Ik heb alle vijftien koppen bekeken en hun bio’s gelezen. Opvallend dat het dertigers en veertigers waren. Hoe kun je als je bij je volle volwassen verstand bent bij zo’n vergadering aanwezig zijn en dit toelaten? Een enkeling wilde het nog anders ’oplossen’ door bijvoorbeeld sterilisatie. Maar hoe ziek is dat ook? Uiteindelijk was er echter unanimiteit over vergassing. Je snapt het niet. Toch, als je de hele tentoonstelling hier bekijkt dan kun je het zelfs een beetje begrijpen. En daar schrok ik van. Systematisch werden groepen Joden en Roma buitengesloten. Steeds een stapje verder. Gecontroleerd door een machtig apparaat. Manipulatie en propaganda deden de rest zodat de gewone bevolking ging geloven dat Joden en Roma niet deugden. En toen riepen 15 relatief jonge mannen: ’en nu lossen we het definitief op.’ En ondanks dat ik dit wist en het al honderden keren gelezen en gezien heb deed deze plek me veel. Ik ben er een beetje ziek van. NIE...