Mijn PSV DNA Apr19

Mijn PSV DNA

Gefascineerd en gebiologeerd was ik toen ik achterop de fiets bij mijn vader voor het eerst de oude hoofdtribune aan de Frederiklaan zag met zijn gebogen roodwitte banen. Ergens in de seventies was dat. Hij fietste weg en in de schaduw van zijn rug keek ik nog een keer om en wist dat mijn hart verpand was aan deze club. Ergens moet een liefde beginnen en bij mij was dat bij de grootsheid van het stadion. Inmiddels zijn we 16 kampioenschappen verder, die ik allemaal bewust heb meegemaakt. En natuurlijk zeggen de jongens van nu mij minder dan vroeger een Van der Kuijlen, een Van Aerle een Nilis of een Van der Doelen. Tijden veranderen, mensen veranderen, ik verander en Bjorn van der Doelen is ook veranderd. Één ding blijft. Want dat zit nu eenmaal in mijn DNA. Door mijn vader onbewust erin gestopt op een zomerse dag ergens in de jaren zeventig. Één ding blijft. Mijn liefde voor PSV.   En mam, deze is dan eindelijk voor...

Fijn Moment 2014 Dec31

Fijn Moment 2014

Een traan biggelt over de wang van een oude man.  Het is 9 november en ik sta bij een van de  laatste restanten van de muur. De ballonnen zitten nog in hun houders. We voelen allemaal een bepaalde spanning. Straks gaan ze omhoog. Ik ken de muur nog van de tijd dat hij mensen kooide. Veel mensen die hier staan woonden aan deze kant. Mochten niet over de Spree. Je voelt haarfijn dat het mensen iets doet. Ik las veel verhalen over de muur, de val en de tijd erna. Maar dit is echt, voelbaar. En dan gaan de ballonnen één voor één omhoog. Het zindert. ‘Es geht los!’ Met duizenden mensen beleef ik een ingetogen moment. En als dan ‘onze’ ballonnen omhoog gaan klinkt er gejuich. Mensen vallen elkaar in de armen. Het is de impact van het moment. We beseffen allemaal hoe belangrijk Günter Schabowski’s woorden precies vijfentwintig jaar geleden waren. “Sofort, unverzüglich“ mochten DDR-burgers naar het westen reizen. Er kwam een einde aan jarenlange onvrijheid. Duitsland veranderde daarna, Europa werd anders. En wij herdachten dat daar nogmaals. Op een bijna serene manier. Tot de ballonnen omhoog gingen. De vrije hemel tegemoet. Toen juichten we. Ik denk weer aan de oude man, zoek hem in de menigte maar zie hem niet meer. Hij symboliseert voor mij het verdriet en de vreugde. Ik zie wel een andere oude man. Die neemt achterop zijn fiets een ballonhouder mee. Ook dat is een vorm van...

50 jaar, 50 dagen, 50 Insta’s van het Parktheater Eindhoven...

The day after the fifty days before. Zo voelt het. Wat een feest was het om elke dag in het Parktheater Eindhoven te zijn. Wat een feest om met iedereen daar te spreken en elk hoekje aan gaatje te zien. En wat een feest om de gastfotografes Miriam en Claudia prachtige foto’s te zien schieten. En tenslotte wat een feest om gisteren tijdens 24u vonkt de foto’s te mogen laten zien en een warme hand van het Parktheater te ontvangen. ‘Wat vind je zelf nu de mooiste? Het werd me gisteren en door anderen vaak gevraagd. Gisteren koos ik Dag 27 maar ik vind nu toch Dag 3 én Dag 20 (zie boven) van Miriam de mooiste. Maar mensen, het was een feest! Afkicken nu! En hierrrrrrrrrrrrr vindt u alle foto’s op een rij!...

Tips Dutch Design Week 2014 #DDW14...

TIps  2015  DDW staan hier: Tips 2015 Vorig jaar gaf ik op mijn site een aantal tips voor mjn favoriete event. Dat was meteen een van de best bekeken berichten ever. Dit jaar werd er zelfs gevraagd of ik weer wat tips op mijn site wilde zetten. Maar natuurlijk wil ik dat! Parkeertip bij Strijp-T. MIJN TIPS:         SECTIE-C Ver weg maar absoluut de moeite waard. Zeker bij mooi weer. En de Design Rides brengen je er gratis heen. Check doordeweeks wel even of ze ‘s middags open zijn. Het programma draait hier ‘s avonds vaak wel helemaal door. Sectie-C zit vol met kleine en grote projecten, barst van de designers en je ruikt in de ateliers het hout en metaal. Hier wordt vaak hard gewerkt en dat zie je ook.  Ik licht er een paar dingen uit. Helemaal achterin links de “Dee-Dee-Wee-Doom-Pa-Di-Dee” tentoonstelling die zeker de moeite waard is. Toegang 1 Euro maar daarvoor mag je wel een balletje uit een automaat halen en daarmee stemmen op de projecten. Trek je een zilveren bal dan win je zelfs een meet and greet met een heuse designer. In een grote hal zijn leuke dingen te zien rondom het thema ‘channel.’ Het fietspompkanon is leuk voor jong en oud! Kijk ook even achterin de hal bij de ‘Stop Motion studio’ van Niels Hoebers. Prachtige miniatuurwerelden, echt handwerk! En loop even binnen bij de ateliers. Ik zag een spaarpotsok, een propellorklok en even verderop bij Maarten Coolen schitterend bewerkte zwart-wit foto’s. Eten kun je o.a. bij de frietfiets (echt fantastisch lekkere bio-friet die overigens wordt geschild tijdens het fietsen), het aanschuifrestaurant en dan blus je af met echte Eindhovense koffie van de boys van DENF. Adres Sectie-C voor navi: Daalakkersweg 2 Ik ben een beetje...

One down, one to consider, one to go...

In de tachtiger jaren had ik als scholier drie grote maatschappelijke dromen. Er hing op mijn kamertje thuis een poster van Solidarność aan de muur. Ik droomde met Lech Walesa grote dromen over meer democratie in het oostblok, over vrijheid van meningsuiting en was tegelijkertijd ook bang voor ‘de Russen’ en kernkoppen en zo. Op 9 november 1989 kwam voor mij een droom uit. Ik heb met kippenvel voor de tv gezeten, gehuild en gejuicht. Dit jaar ben ik in Berlijn bij de herdenking van, voor mij, het allerbelangrijkste politieke feit uit de 20e eeuw. Ik droomde ook van een groot Eindhoven. Waarbij randgemeenten opgingen in de vierde stad van Nederland. Schreef een kritisch verslag over de agglomeratieraad Eindhoven en was niet geliefd om mijn mening in Valkenswaard. Om bepaalde ambities waar te maken en voorbereid te zijn op een stedelijke toekomst geloof ik nog steeds in een groter Eindhoven. Toch maak ik me er niet meer zo druk over. Waar ik me wel druk over maak zijn de rechten van homo’s en lesbiennes. Mijn natuurkunde leraar Brink was homo en droeg elke dag een roze driehoek. Ik voerde met hem enkele goede gesprekken na schooltijd over het waarom van zijn kleine uiting. Liberaal was ik al maar sindsdien ook voorvechter van gelijke rechten. Dat werd droom drie. Ik vond het vreemd dat bepaalde zaken niet geregeld waren en dat sommige mensen homo’s raar vonden. Toch heb ik altijd gedacht dat ergens in 2014 een coming-outdag niet meer nodig zou zijn. Helaas is niets minder waar. Natuurlijk zijn er zaken verbeterd zoals het homo-huwelijk maar wereldwijd is het nog vaak heel slecht gesteld met rechten van gays of is het zelfs nog strafbaar om een bepaald mens te zijn. En ook in Nederland is het...

50 jaar Parktheater in 50 Instagram foto’s...

Het Parktheater, of vroeger de Stadsschouwburg is een begrip in Eindhoven en een begrip bij mij. Ik werd er voor het eerst geraakt in 1981, schat ik. Met 2 vwo naar een voorstelling geweest met publieksparticipatie. Ik vond het gaaf en stoer en destijds ook een beetje chic. Als een rode draad strengelt dit theater om mijn leven heen. Daar heb ik mijn dansliefde ontwikkeld (het kijken naar dan hè?), daar ging ik heen met een van mijn eerste liefdes, daar lachte ik om Hans Teeuwen, daar raakte ik gefascineerd door een toneelstuk van Kafka, daar breng ik mijn kinderen nu al mijn liefde voor theater bij. Daar. Die plek. Ik hou d’r van. En toen Marleen van datzelfde theater mij vroeg of ik ‘iets met fotografie’ wilde doen in de 50 dagen Plein Publiek (het Parktheater opent 50 dagen lang de deuren en mensen kunnen er van alles doen, heb je een idee, geef je op!) hoefde ik niet lang na te denken. Ik ga 50 dagen lang, elke dag, één Instagram-foto maken. Van iets wat mij opvalt, kleine dingen, grote dingen, achter de coulissen, op het podium, naast het gebouw. Gewoon iets dat me raakt. En dat 50 dagen lang. Met een klein stukje tekst erbij.  #50jaar50fotos. Op Instagram....

De belangrijkste bijzaak...

Vanavond mag ik weer naar het stadion. Gratis met mijn seizoenkaart. Voor het 33e jaar op rij of daaromtrent. Ik fietste net langs het stadion en besefte dat dit nog de enige plek is waar ik sinds mijn tienerjaren regelmatig kom. Het ouderlijk huis is door een ander bewoond, een stamkroeg heb ik niet meer en bij de Ram Bam kom ik zelden meer 😉 Sinds ik eind jaren zeventig, achter op de fiets bij mijn vader, gebiologeerd opkeek tegen de gebogen rood-witte banen van de hoofdtribune aan de Frederiklaan heb ik een onbestemd verlangen om elke thuiswedstrijd aanwezig te zijn. Vroeger nog met herkenbare spelers die in een Opel Manta reden. Daarna met vedetten waar je tegenop keek en tegenwoordig met vaak ongrijpbare, zielloze spelers. En toch blijft dat kleine lapje grond, grenzend aan Philipsdorp, trekken.   Ik groeide er op. Liep in mijn bomberjack mee tussen de harde kern. Heb veel successen beleefd en ook een paar teleurstellingen. Liet op de L-side lauwe pis over me uitstrooien en was daar vaak uren van te voren al te vinden omdat je anders geen goeie plek had. Ik klom stiekem van de jeugdtribune naar de hoofdtribune en werd vaker dan me lief was teruggejaagd. Ik heb Thoresen zien scoren, het Kaiserslautern incident meegemaakt, de bloedstollende halve finale tegen Real Madrid, kreeg kippenvel in mijn hoofd van de treffer van Park tegen Milan en was erbij tijdens het wonder van 29 april 2007. PSV maar vooral ook het stadion en die specifieke plek zijn een belangrijk deel van mijn leven. Mijn tienerjaren liggen er, toen ik student was kwam ik er en ook nu, als vader van twee kinderen, sla ik zelden een wedstrijd over. Het is de belangrijkste bijzaak in mijn leven. De plannen om het...

Mijn oranje gevoel Jun29

Mijn oranje gevoel

      Zondag vroegavond 7 juli 1974. Onze huiskamer zat vol. Mensen kwamen bij ons de WK-finale kijken omdat wij al een kleurentelevisie hadden. Ik was zes jaar oud en vergeet nooit meer dat een kennis, met zijn bord friet in zijn hand, op zijn knieën, keihard ’de Nees, de Nees.’ riep. Ik was al geschokt dat we voor het eerst voor de tv mochten eten maar dat er hard geschreeuwd werd was ik al helemaal niet gewend. Dat mocht ook helemaal niet. Ik vond het maar raar, dat voetbal. Vier jaar later liep ik met een zelfgekrijt bord daags na de finale door onze buurt. ’PSV wint Europacup.’ Het kan verkeren. Weer tien jaar later reed ik in mijn Simca 1000 met vrienden naar Duitsland. Ik zag in Düsseldorf en in Gelsenkirchen Nederland winnen van respectievelijk Engeland en Ierland. Door een inschattingsfout van mijn moeder was ik er in Hamburg niet bij toen Van Basten op aangeven van Wouters de 2-1 tegen Duitsland naar binnen veegde. Ik was wel in Nijmegen waar ik met heel veel studenten een soort bevrijdingsfeest vierde. Onvergetelijke vreugde was dat. Dat moment in de Nederlandse geschiedenis moet misschien niet onderschat worden. We wonnen eindelijk op een belangrijk moment van de Duitsers. Jarenlange opgekropte frustratie uitte zich nu in feestvreugde. Mooi was dat. Ikzelf heb overigens nooit die frustratie gevoeld. Sterker nog; ik ben al sinds mijn prille jeugd Duitsland-fan. Dat begon met ’Die Sendung mit der Maus en de Mainzelmännchen en ging via Tatort en Derrick naar Berlijn en bijna een keuze voor ‘Duitslandstudies.’ Ik koos ook bewust in 4-vwo voor Duits als examenvak. Ik hou van de taal en hoewel ik in vele opzichten niet aan het beeld van de prototype Duitser voldoe hou ik ook...

Wahnsinn am Wannsee May07

Wahnsinn am Wannsee

Ik tik dit stukje in alle vrijheid. Op een bankje, uitkijkend over de Wannsee. Prachtig uitzicht, heerlijk weer. Een ’niets-aan-de-hand’ plek. Zo lijkt het. Want achter me staat een villa. Niet zomaar een huis maar ’das Haus der Wannsee-Konferenz.’ Ik ben er net binnen geweest en kreeg het te kwaad. Ik stond in de ’Speisezimmer’ te trillen op mijn benen. Van onmacht, onbegrip en woede. Dik zeventig jaar geleden beslisten in deze kamer vijftien mannen over het lot van miljoenen onschuldige burgers. Hier, op deze plek werd de ’Endlösung der Judenfrage’ besproken en bekrachtigd. Ik heb alle vijftien koppen bekeken en hun bio’s gelezen. Opvallend dat het dertigers en veertigers waren. Hoe kun je als je bij je volle volwassen verstand bent bij zo’n vergadering aanwezig zijn en dit toelaten? Een enkeling wilde het nog anders ’oplossen’ door bijvoorbeeld sterilisatie. Maar hoe ziek is dat ook? Uiteindelijk was er echter unanimiteit over vergassing. Je snapt het niet. Toch, als je de hele tentoonstelling hier bekijkt dan kun je het zelfs een beetje begrijpen. En daar schrok ik van. Systematisch werden groepen Joden en Roma buitengesloten. Steeds een stapje verder. Gecontroleerd door een machtig apparaat. Manipulatie en propaganda deden de rest zodat de gewone bevolking ging geloven dat Joden en Roma niet deugden. En toen riepen 15 relatief jonge mannen: ’en nu lossen we het definitief op.’ En ondanks dat ik dit wist en het al honderden keren gelezen en gezien heb deed deze plek me veel. Ik ben er een beetje ziek van. NIE...

Urbexen in Berlijn Mar29

Urbexen in Berlijn

Ik deed al aan Urban Exploring toen ik een jaar of tien was. Bij ons in de straat stond achter een huis een soort loods annex woning. Het verhaal ging dat er een schrijver had gewoond maar dat die heel ver weg op vakantie was en zelden terugkwam. Na ampele overwegingen bezochten ik met een paar vriendjes de groene loods. Na drieduizend keer omgekeken te hebben glipten we door een openstaand raam. Eenmaal binnen zagen we boeken en flessen onder een dikke laag stof, kleding die nog keurig in de kast hing, een glas op tafel. De ramen klapperden, het rook onbestemd en het was koud binnen. Wij waren op ons hoede alsof elk moment de ‘schrijver’ terug zou keren en ons ‘broek zou laten lopen.’ Elke stap werd weloverwogen gezet, we durfden geen licht te maken en gingen half op de tast door de loods. Elke piep of kraak was spannend. We vonden condooms en rare boekjes. Maar we durfden niet eens hardop te giechelen. We keerden nog een paar keer terug maar het werd nooit zo opwindend als die eerste keer. Die opwinding ervaar ik wel weer een beetje als ik hier in Berlijn weer eens door een hek glip of  onder een afzetting doorrol. Eigenlijk moet ik dat op mijn leeftijd niet meer doen. Maar mensen, het is o zo gaaf! Ik heb al behoorlijk wat vervallen terreinen en panden bezocht in Berlijn. Bijvoorbeeld de Teufelsberg en de Bärenquell Brauerei. Vandaag was ik bij het Bahnbetriebswerk Pankow-Heinersdorf. Een oud goederenstation uit 1893 dat sinds de jaren negentig niet meer wordt gebruikt. Het is een enorm terrein met een Rundhaus waar aan de wagons werd gewerkt en eigenlijk een soort ‘spoorcarrousel’ is. Door de gaten in het dak straalt de zon naar binnen. Fantastisch om mee te maken. Op de rest van het terrein staat nog een buitencarrousel, een schoorsteen en nog een gebouw of tien. Heerlijk om even rond te lopen. Het terrein schijnt al in 2009 gekocht te zijn door een projectontwikkelaar die er een winkelcentrum van wil maken. Vooral voorlopig niet doen zeg ik! De foto’s:        ...

Student. Das war einmal Feb19

Student. Das war einmal...

Misschien wel het leukste festival van Eindhoven. Het Stukafest. Op een winterse avond in februari op de fiets langs diverse studentenvertrekken om te genieten van optredens van bekende en minder bekende artiesten. Samen met Rob Buddingh’ beleefde ik gisteren een bijzondere avond. Ronde 1. Lijsterlaan. Gaststudent: Alice. Optreden van Marike Jager Typisch zo’n pand waarvan je denkt: ’daar zou ik zelf wel willen wonen maar dan zonder al die studenten.’ Midden in het Villapark worden we ontvangen met gastvrije blik en Schultenbräu voor 0,50 cent per flesje. Marike Jager kan best een beetje zingen en krijgt de 25 aanwezigen meteen stil. Mooi, klein, sereen. Het past allemaal precies. De intieme sfeer voelt fijn. Ze vertelt wat persoonlijk verhalen en maakt ook muziek met een zelfgemaakt instrument gebaseerd op een groentesnijder. Prima ingrediënten voor een prachtig mini-concert. Over ingrediënten gesproken. Een huisgenoot blust dit hele verhaal af. Hij passeerde ons met een magnetronmaaltijd die hij in de keuken lekker op ging warmen. Je zag hem kijken: ’Stukafesten prima maar er moet ook nog gewoon gegeten worden.’     Ronde 2. Piuslaan. Gaststudent: Jeroen. Optreden van Propria Cures Live Jeroen blijkt een geboren host. In een net jasje en met veel egards worden we welkom geheten. Het huis en de gastheer zien er bijna te gelikt uit. Tot ik in de keuken kom en zie dat daar de macaroni en saus van vandaag (gisteren?) nog gewoon op het fornuis bacteriën staan te vangen. Gelukkig! Want zo hoort het ook met Stukafest natuurlijk. De was die hangt te drogen in de slaapkamer waar we onze jassen mogen neerleggen maakt het verhaal toch weer compleet.   De huidige redactie van het vermaarde Amsterdamse studentenblad Propria Cures zit achter een tafel en wij mogen live een half uur het...

Bucket List Jan24

Bucket List

Het fenomeen Bucket List mag bekend zijn. Ik heb er ook maar (weer eens) een gemaakt. Eerst hield ik dit soort dingen vaak voor mezelf maar wie weet kan ik er door deze blog straks eentje wegstrepen. Sommige van mijn wensen lijken onmogelijk maar juist daardoor hebben ze aantrekkingskracht.                 Onder het mom van ‘blijven dromen’ hier mijn wensenlijst voor 2014 en verder:   Een paar dagen fietskoerier zijn in Berlijn, New York en/of Londen Leraar maatschappijleer op een havo/vwo school Spelen in PSV-1 Troubleshooter op een groot vliegveld Wonen in Berlijn of op zijn minst er een pied-à-terre hebben Stadionspeaker bij PSV Met een treinmachinst internationaal meerijden Een koffietentje bezitten in Prenzlauer Berg Met mijn gezin een wereldreis maken De zon onder zien gaan op vuurland De zon op zien gaan op vuurland Een roman schrijven en uitgeven Vloeiend Duits spreken Een halve marathon onder 2:00 lopen Een foto-expositie houden ’s Nachts over de stille hei lopen “Halt Mich” op de piano spelen en stilletjes meezingen Master Design Academy doen Bij een beginnende vangrail met mijn rechterwiel van mijn auto omhoog rijden en een stukje zo verder over de vangrail rijden Burgemeester van Eindhoven zijn Een vorkje prikken met Robert de Niro en/of David Bowie en/of Lech Wałęsa Sushi eten in Tokio Een dag in het MoMa werken Meedoen met “Wie is de mol.” Met Karine een dag Haarlem bekijken   ...