Gentrification Gentrifizierung Gentrificatie May08

Gentrification Gentrifizierung Gentrificatie...

Tijdens mijn laatste Berlijntrip vroeg iemand op Twitter mij wat ‘the next big thing’ in Berlijn was. Een aantal jaren geleden had ik hem dat meteen verteld maar vandaag de dag vraag ik eerst waarom hij zoiets wil weten. Een kleine onbetekenende daad wellicht. Om niet al te veel toeristen naar nieuwe, hippe locaties te lokken.  Een kleine daad want het probleem van gentrificatie is natuurlijk veel groter. Maar heeft zeker ook met toerisme te maken. Het holt als een naar buitendraaiende spiraal Berlijn uit. Althans als je het vanuit het perspectief van de ‘normale’ Berlijner bekijkt. Vraag blijft in dit soort zaken altijd wie dat dan is? De Schwabin die hier met haar gezin is komen wonen? Het hippe expatstel? Of Ali uit Kreuzberg en Tante Emma in Charlottenburg die hier al jaren wonen? Je bent geneigd om het laatste te zeggen maar steden veranderen gelukkig en hun bevolkingssamenstelling ook.  Gentrificatie  Toch zie je in vele grote metropolen een patroon. Een patroon van wijken waar wellicht Am Anfang niemand wilde wonen of bevolkt werden door de Ali’s en Tante Emma’s. Vervolgens ‘ontdekken’ de autonomen, krakers en/of kunstenaars het en die maken het ongewild een stukje ‘hipper.’  Dan komen de studenten, vervolgens de eerste koffietentjes, de hipsters, de boekjesschrijvers en dus de Libelle-vrouwen en dan wonen er ineens upper middle class families. Prenzlauer Berg is daarvan in Berlijn het perfecte voorbeeld. Mitte ging PB voor en nu speelt het nog steeds sterk in Friedrichshain en Kreuzberg. In dat laatste stadsdeel moesten zelfs ooit buurtbewoners worden gescheiden van airbnb-toeristen omdat de laatsten agressief werden bejegend.  In Berlijn stijgen de huren hard al zijn ze nog niet op het niveau van andere wereldsteden, toch is er een groeiend protest. Tegen te veel airbnb (drijft de huurprijzen...

Unesco werelderfgoed in Berlijn Apr30

Unesco werelderfgoed in Berlijn...

  Op de Unesco werelderfgoedlijst staan in Duitsland 37 cultuur- of natuurmonumenten die voor het wereldnageslacht behouden moeten blijven. In Nederland staan tien monumenten op die lijst. Waaronder de Amsterdamse grachtengordel en de Van Nellefabriek in Rotterdam. In Berlijn vermeldt de lijst naast de Museuminsel en de sloten (kastelen) en tuinen rondom Slot Sanssouci nog zes ‘Wohnsiedlungen’ van de modernen. Gisteren bezocht ik er vijf op één dag (eentje zag ik al eerder). De zes door de UNESCO uitgekozen woonwijken in Berlijn ontstonden tussen 1913 en 1934. Architecten van het klassieke modernisme, met name Bruno Taut, Hans Scharoun en Walter Gropius gaven op het hun eigen architectonisch niveau reactie op de woningnood na de Eerste Wereldoorlog. Ze maakten moderne, betaalbare woningen met een keuken, badkamer en vaak een balkon in huizen met licht, lucht en zon. In tegenstelling dus tot de vele ‘Mietskasernen’ die in die jaren uit de grond werden gestampt met vaak donkere achtertuinen en zijvleugels.  De hoogwaardige architectuur, de aparte bouwwijze, het werken met kleuren en de plattegronden waren een voorbeeld voor vele architecten in de 20e eeuw. 1.  Gartenstadt Falkenberg; Tuschkastensiedlung Dit is de oudste wijk van de zes en ontworpen door Bruno Taut. Zijn motto: ‘Farbe ist Lebensfreude’ komt in deze ‘verfdooswijk’ goed tot uiting. Het is een kleine fijne wijk net achter het S-Bahn station Grünau. Als je er, zoals ik, op een zonnige dag doorheen wandelt waan je je in een dorp maar dan wel een dorp waarvan je een glimlach op je gezicht krijgt. Waar in Berlijn: S-Bahn Grünau achteruitgang en borden volgen (500 meter lopen)   2. Britz: Hufeisensiedlung Bruno Taut tekende voor het bijzondere ontwerp. Taut was deel van de beweging ‘des Neunen Bauens’ die zoals gezegd met nieuwe efficiënte  methoden en inzichten bouwden. ‘Hufeisen’ betekent hoefijzer...

Wat een fijn jaar was dat! Jul17

Wat een fijn jaar was dat!...

Eens per jaar blikt Angelique van de Wiel terug op haar zakelijke hoogtepunten. Ik bedenk me al jaren dat ik dat ook moet doen. Even terugkijken om weer met frisse blik in de toekomst te kijken. Komt ie: Het begon na de zomervakantie van 2014 met een aantal Master Classes en het vervolg van het Dutch Design Week Project waarbij ik de medewerkers van mijn favoriete week wat meer ‘Social savvy’ heb gemaakt. Meteen ook begon het rondleidingseizoen. Van de TU tot Griekse studenten en van lokale bedrijven tot de kunstclub Vught, ik heb ze allemaal met plezier in Eindhoven en Strijp-S rondgeleid. Het najaar bestond uit het geven van LinkedIn Trainingen voor CZ, de uitloop van Social Media Strategie voor Vitras en nog een staartje Facebook curriculum voor Woonbedrijf Eindhoven. Ondertussen fotografeerde ik 50 dagen voor Het Parktheater, gaf ik het Muziekgebouw training en maakt ik MU wat wijzer op het gebied van online en cultuur. De marathon Eindhoven werd weer een feestje omdat ik de social activatie van DLL mocht doen. Ondertussen nog een Instagram opdracht voor het Eindhovens Dagblad en een live blog verzorgen voor Adecco. Daarnaast weer een aantal dagen met veel plezier taxi gereden in de DDW-cab. Het mede-bedenken en natuurlijk meedoen met ‘verstoppertje voor volwassenen’ in het Parktheater was ge-wel-dig!  Daarna volgde de Lumens Groep waar ik help bij het ontwikkelen van een social media strategie. En in december deed ik nog een korte opdracht op de High Tech Campus. In januari begon ik voor vijf maanden als interim marketing manager bij Het Muziekgebouw. Een leerzame en intensieve periode volgde. Er wordt daar Champions League gespeeld.  Op 9 februari werd ik ook nog eens officieel docent. 16 uur per week verzorg ik lessen, begeleid ik afstudeerders en maak ik toetsen voor de Fontys...

Beyond Berlin, de hut van oom Tom May04

Beyond Berlin, de hut van oom Tom...

Mensen vragen vaak aan mij waarom ik ‘alweer naar Berlijn ga.’ Ik antwoord dan meestal dat ik er blij van word. Blij van de metropool, blij van de diversiteit, blij van de mensen, blij van de onontdekte plekjes. Want die zijn er nog genoeg. Dat is dan ook direct het mooie van zo’n grote stad. Je raakt nooit uitgekeken en als je er, zoals ik, erg vaak komt is er toch steeds wel weer iets nieuws. Vandaag heb ik twee ‘Siedlungen’ bezocht. Allebei in 2008 genomineerd om op de UNESCO werelderfgoedlijst te komen. De eerste heeft het gehaald, de tweede niet. Allebei de moeite waard als je een keer ‘beyond Berlin’ wilt gaan. HUFEISENSIEDLUNG Na een fietstocht van mijn Kiez in Prenzlauer Berg naar Neukölln (sowieso een aanrader om over de Hermannplatz en Karl Marx Strasse te fietsen, multiculti Berlijn op zijn best) kwam ik in het ortsteil Britz, specifiek bij de ‘Hufeisensiedlung.’ Een van de eerste sociale woningbouwprojecten in Berlijn en dus deel van de UNESCO werelderfgoedlijst. Berlijn had in de jaren twintig te kampen met enorme woningnood en mensen woonden dan ook vaak met heel veel in hele kleine woningen. Bruno Taut kreeg de opdracht voor een ontwerp om deze nood enigszins te ledigen, hij tekende voor het bijzondere ontwerp. Taut was deel van de beweging ‘des Neunen Bauens’ die met nieuwe efficiënte  methoden en inzichten bouwden. ‘Hufeisen’ betekent hoefijzer en het hoofdgebouw van de ‘Siedlung’ heeft precies die vorm. Zie hier een luchtfoto. De rest van de wijk is kleurrijk en lommerrijk, je gelooft niet dat je in een Grossstadt bent laat staan in Neukölln. De huizen eromheen hebben allemaal een tuin en zijn enkele jaren geleden allemaal verkocht. Het hoefijzer zelf is nog steeds in handen van de woningbouw. Filmpje: IMG_5654 ONKEL...

Wahnsinn am Wannsee May07

Wahnsinn am Wannsee

Ik tik dit stukje in alle vrijheid. Op een bankje, uitkijkend over de Wannsee. Prachtig uitzicht, heerlijk weer. Een ’niets-aan-de-hand’ plek. Zo lijkt het. Want achter me staat een villa. Niet zomaar een huis maar ’das Haus der Wannsee-Konferenz.’ Ik ben er net binnen geweest en kreeg het te kwaad. Ik stond in de ’Speisezimmer’ te trillen op mijn benen. Van onmacht, onbegrip en woede. Dik zeventig jaar geleden beslisten in deze kamer vijftien mannen over het lot van miljoenen onschuldige burgers. Hier, op deze plek werd de ’Endlösung der Judenfrage’ besproken en bekrachtigd. Ik heb alle vijftien koppen bekeken en hun bio’s gelezen. Opvallend dat het dertigers en veertigers waren. Hoe kun je als je bij je volle volwassen verstand bent bij zo’n vergadering aanwezig zijn en dit toelaten? Een enkeling wilde het nog anders ’oplossen’ door bijvoorbeeld sterilisatie. Maar hoe ziek is dat ook? Uiteindelijk was er echter unanimiteit over vergassing. Je snapt het niet. Toch, als je de hele tentoonstelling hier bekijkt dan kun je het zelfs een beetje begrijpen. En daar schrok ik van. Systematisch werden groepen Joden en Roma buitengesloten. Steeds een stapje verder. Gecontroleerd door een machtig apparaat. Manipulatie en propaganda deden de rest zodat de gewone bevolking ging geloven dat Joden en Roma niet deugden. En toen riepen 15 relatief jonge mannen: ’en nu lossen we het definitief op.’ En ondanks dat ik dit wist en het al honderden keren gelezen en gezien heb deed deze plek me veel. Ik ben er een beetje ziek van. NIE...