Het was even stil in Berlijn

Ik hou van de grote stad. En ik ben zoals bekend verliefd op Berlijn. Kom er vaak ook alleen. Dan geniet ik van het leven in een metropool. Druk, veel lawaai, altijd leven en vogels van diverse pluimage. Overal is wel wat te doen en de keuze is enorm. Heerlijk!

Op mijn laatste trip was het echter drie keer stil in Berlijn. En ondanks mijn grootstadse lawaai-liefde waren dat drie mooie momenten van verstilling.

SACHSENHAUSEN

Ik was er al eerder geweest en wist dus van te voren al dat het weer indruk zou maken. Ik stapte uit de S-Bahn en besloot, zoals altijd,  het stuk naar het kamp te lopen. Een besluit dat ik in alle vrijheid nam, anders dan zoveel duizenden mensen jaren terug. Even daarna stond ik midden op het terrein van dit konzentrationslager.

Ik las de mensonterende verhalen op de bordjes en walgde daarvan. Hoe is het mogelijk dat een weldenkend mens dit een ander rechtstreeks aandoet? Ik zag dat een van de gevangenen Marcus heette. Ik stelde mij op met mijn rug tegen Barak 38. Ik keek naar de overdrijvende wolken. Die wolken kunnen gaan waar ze willen. Nu en ook toen. Dat geldt voor mij nu ook. Jaren geleden moet Marcus het cynisme van de wolken gevoeld hebben. Of het gaf hem hoop. We zullen het nooit weten want hij stierf veel te jong.

TEUFELSBERG

Langzaam slingerde het bospad omhoog. Dat ik op de puinhopen van het gebombardeerde Berlijn liep deed me wat. Dat diep onder mij zich de militair-technische school van Speer bevond maakte het nog meer bijzonder. Boven aangekomen glipte ik door het hek en toen stond ik ineens oog in oog met de merkwaardige radarposten van de geallieerden bovenop de Teufelsberg. Ik was de enige ‘bezoeker’ in dit desolate landschap. Overal graffiti en resten van feestjes. Het enige geluid was dat van de wapperende gerafelde doeken van de afluistertorens. Spookachtig. Daar stond ik dan. Moederziel alleen, lopend op de puinhopen van een verschrikkelijke oorlog. Ik luisterde niet af. Ik luisterde naar de stilte. Indrukwekkend en eng.

CAFÉ HILDE

Via FourSquare krijg je de mooiste tips. Café Hilde werd bezocht door twee bekenden uit Berlijn en dat was voor mij de reden om daar ook maar eens een ontbijtje te nemen. Een super gave retro tent. Voelde me meteen thuis. Het was een mooie maandagmorgen en ik besloot buiten aan de Prenzlauer Allee te gaan zitten. Een drukke uitvalsweg. Ik las een krantje en dronk heerlijke koffie. Ik hoorde het geruis van de stad maar het was toch stil. Stil van geluk. Een klein geluksmomentje. Een moment van verstilling. Heb ik af en toe nodig. Dankbaar dat ik dat mag meemaken. Stil in een metropool. Mooi!