Nostalgie

Ik zag vanmiddag deze foto’s en toen overviel het me weer. Nostalgie. Een vreemd gevoel. Ik ben van de vooruitgang, van nieuwe dingen, van early adopten, van modernisme en vooral van deze tijd. Nostalgie is niets van dat. Nostalgie is een gevoel. Een buikgevoel. Soms prettig, maar vaak ook van een onbeantwoord verlangen, een horizon die achter je ligt terwijl je vooruit wordt geblazen. Je kunt erin zwelgen en dat doe ik dan ook af en toe. Maar nostalgie blijft onbestemd. Je zwelgt een eind heen maar komt nooit uit op het punt dat je ooit, bijna altijd onbewust, hebt achtergelaten. Als achtjarig jongetje passeerde ik niet de poort van het oude St. Josephziekenhuis om te bedenken dat dit een stukje nostalgie to be zou worden. Mijn neusamandelen, waar ik trouwens niet met weemoed aan terugdenk, moesten eruit. Punt. Maar nu bekijk ik deze foto en loop ik in gedachten met mijn moeder over het binnenterrein. Bewonder het hoge bakstenen gebouw en hoor mezelf zeuren om een koek. Ik verfoei de mensen die besloten om het af te breken en zou wensen dat het weer in volle glorie te bewonderen was aan de Aalsterweg. Die hang naar vroeger zit altijd weer even in mijn systeem. Ik vraag me dan ineens weer af wat hoe de bewoners van ons huis tijdens de oorlog leefden, hoe mijn vader over diezelfde Aalsterweg fietste in pak-hem-beet 1973. Gelukkig blijf ik er niet in hangen. Morgenvroeg schreeuwt een van mijn dochters me weer 2011 in. Toch sta ik sterk achter de gedachte “niet slopen, tenzij.” Een echt gebouw zegt meer dan 1000 foto’s, al zijn er die gelukkig nog! En tsja, als er dan toch gesloopt wordt is de nostalgie des te heviger. En ergens is dat onbestemde gevoel...

Alles lijkt kleiner… Dec21

Alles lijkt kleiner…...

Omdat mijn moeder verzorging nodig heeft ben ik weer even voor wat langere tijd in de omgeving waar ik opgegroeid ben. Het klinkt misschien vreemd maar alles in deze ooit zo vertrouwde omgeving lijkt kleiner. Het ouderlijk huis, de straten in de omgeving, de bakker waar ik al die tijd niet meer ben geweest, de bomen langs het speeltuintje. Alles lijkt kleiner dan 25 jaar geleden. En dat geldt niet alleen voor stenen en groen. Ook mijn moeder lijkt kleiner. De rollen zijn omgedraaid. Ze is tot steeds minder in staat. En dat doet iedereen pijn. Maar soms is iets niet wat het lijkt. Haar spirit en denken zijn groots. De momenten samen zijn groots en haar levenslust is groots. Mijn moeder is een grote kleine vrouw. Ik hou van...

Papa’s trots Sep19

Papa’s trots

Verhaaltje dat mijn oudste dochter (3 jaar, 9 maanden) vanavond zelf verzon en vertelde. Er was eens een kleine giraf. En er waren grote giraffen. De kleine giraf kon niet bij de blaadjes. De grote giraffen konden wel bij de blaadjes. Toen ging de kleine giraf naar de giraffenwinkel. Daar kocht ze schoenen met hakken. Toen kon de kleine giraf wel bij de...

Ontbedbijten

Juultje (3) kwam ineens met het woord ‘ontbedbijten’ voor het aloude ‘ontbijt op bed krijgen’ Naar aanleiding van een opmerking van @pieterhendrikse ben ik eens gaan kijken of het woord al een keer gebruikt is op internet. Ik dacht namelijk dat het al lang een keer verzonnen was, maar een gang langs Google liet me alleen resultaten van mezelf zien. Nu zegt dat niet alles maar tot iemand het tegendeel bewijst is dit een neologisme in strikte zin. Ik vind het ook wel een mooie vondst. Iets efficiĆ«nter en ook gezelliger. ‘Zullen we eens lekker gaan ontbedbijten met zijn allen’ klinkt toch leuker en minder gekunsteld dan ‘zullen we eens lekker met zijn allen gaan ontbijten op bed?’ De vervoeging klinkt ook goed, al vind ik de verleden tijd wel wennen. ONTBEDBIJTEN Ik ontbedbijt jij ontbedbijt Hij ontbedbijt Wij ontbedbijten Jullie ontbedbijten Zij ontbedbijten Ik ontbedbeet Ik heb ontbedbeten Wij ontbedbeten Wij hebben...

Hup! Jun27

Hup!

Hup Holland hup! Mijn dochter van bijna twee is al helemaal gehersenspoeld. Niet door mij overigens. Toch is het cute. Zou bijna vlaggetjes buiten gaan hangen. Bijna. Luister naar dit nieuwe Idols talent:...

Een ode aan spaghetti Valkenswaard...

Het schijnt dat geur het eerste is dat je opslaat in je geheugen en dat je met je reuk het verst terug kan gaan in je verleden. Ik heb daar nu geen bron voor, ik verzin dat maar even. Is een mooi bruggetje naar de geur van Spaghetti Valkenswaard. En hoewel ik vanaf mijn tiende al het verlangen had om Valkenswaard te verlaten en naar Eindhoven te verkassen hield deze maaltijd mij keurig in het gareel. Ook dit is natuurlijk gechargeerd opgeschreven, je moet wat als blogger. Anyway, picture this: Een puberig, spichtig mannetje op zijn kamer. Met cassettebandjes in de weer en net de nieuwe poster van Doris D and the Pins uitgebreid aan het bestuderen. Dit verhaal zou letterlijk een voordehandliggende wending kunnen krijgen ware daar niet de geur van spruitjes, euh, de geur van Spaghetti Valkenswaard. Onmiskenbaar! Het mannetje wordt als door een magneet naar beneden gezogen en kijkt zijn moeder weer aan zoals hij deed toen de hormonen nog niet door zijn magere lichaam gierden. Een heel pak spaghetti ging erin, onzen (ons-onzen?) boterhamworst en veul juinen! De adolescent at en was dankbaar als een vijftigerjaren voorbeeldzoon. Uiteindelijk werd deze jongen 1 meter 91 groot en heeft hij zelf een gezin. De geur vergeet ik nooit meer! Hopen dat mijn dochters het net zo lekker gaan vinden als ik. Aan mijn indoctrinatie zal het niet liggen. En vooruit dan maar. ‘Life is about sharing’ Hier het recept van mijn moeder, Mientje Dubach! Maar pas op! Het is verslavend lekker! Nodig voor 4 personen: -een pak Albert Heijn spaghetti -2 blikjes allergoedkoopste tomatenpuree -300 gram boterhamworst aan het stuk (te krijgen bij de houdbaar afdeling AH, anders lief vragen aan meisje, zijn ze vaak niet heel blij mee) -2 grote uien,...