#DDW DUB’s Drukke Week...

Wat woon ik toch in een geweldige stad! Naast mijn werk is het deze week elke dag raak met cultuur, design, toneel, politiek en voetbal! En dat allemaal binnen de stadsgrenzen van Eindhoven. Maandag: Hele dag vrij geweest en Dutch Design Week bezocht, mocht je het nog niet gelezen hebben, hier DUB’s hoogtepunten: http://tinyurl.com/yzsprsp Dinsdag: Naar de Effenaar geweest. White Lies gezien en deze jonge broekenmannen bezorgden mij kippenvel. Goeie gig! Woensdag: Vanavond het verkiezingsprogramma van D66 definitief vastgesteld. Meeste amendementen aangenomen (ook van mij) en het is een prachtprogramma. Grote domper voor mij was wel dat door een hertelling ik niet op plaats zeven maar op negen kom. Ga ik nog over bloggen. De vraag is to voorkeurstem or not to voorkeurstem? Donderdag: Morgen, of eigenlijk vandaag naar PSV-FC Kopenhagen. Hopelijk drie punten en een belangrijke stap naar overwintering. Vrijdag: Naar het Parktheater. Zuidelijk Toneel speelt: ‘De reis om de wereld in 80 dagen.’ Een spannende mix van toneel, cabaret, muziektheater en acrobatiek met de spitse NUHR-mannen en toneelacteurs. Voeg daarbij Bert Visscher en het theaterfeest kan niet meer stuk. Zaterdag: #DDW deel twee en afsluiting #DDW met Designhuis, Van Abbe en...

De buurvrouw van een paar deuren verder…...

Nadat ik vroeger op de lagere school mijn rapport kreeg ging ik heel de buurt af om mijn cijfers te laten zien. Waarom die traditie bestond weet ik ook niet meer maar ik had altijd goede cijfers dus ik haalde heel wat appels, kwartjes en aaien over de bol op. Het was ook altijd leuk om eens bij die mensen binnen te komen en te zien hoe het er daar uitzag. Dat gold, ook toen al, voor de schoenen. Eén beeld stopte ik weg, diep in de krochten van mijn geheugen. De buurvrouw van een paar deuren verder droeg namelijk Birkenstocks. Ze was destijds (jaren zeventig) ook het prototype Birkenstockdraagster. Eind dertig, corpulent, een keer per week naar de kapper voor een haarspoeling, huisvrouw en niet gevoelig voor mode; kleding moest functioneel zijn. De slipslappende stukken kurk met een bandje boden voldoende soelaas om het te zware lichaam huishoudelijke taken te laten doen. Ze had overigens meerdere paren. Het ergste was nog dat die onder de verwarming in de keuken stonden, zodat mijn blik en mijn hersenen werden vervuild met ingedroogde zwarte tenen in het voetbed van de slippers. Gadverdamme! Een jeugdtrauma verwerk je doorgaans langzaam, maar ik ben oud genoeg om zulks geheel verdrongen te hebben. Tot een paar jaar geleden. De überhippe Wendy schafte haar eerste paar een aantal jaar geleden aan. Ik kwam thuis en dacht dat ik in ‘back to the future’ was beland. Gelukkig ziet Wendy er een stuk beter uit dan de buurvrouw, dus ik was snel terug op aarde, maar alle zwartetenentrauma’s kwamen direct weer terug. Ik troostte me met de gedachte dat Wendy een early adaptor is en dit over kon waaien. Maar dit jaar bleek niets minder waar. Elke zichzelf respecterende vrouw dacht dat ze...

Vraag het drs. BlockDUB...

Dr. Blockhead was een fenomeen op het PSV Netwerk. Het alter ego van ‘waterreusjuh’ beantwoordde op het Onzin Forum menig prangende vraag. Nadat Blockhead terecht op zijn lauweren ging rusten nam zijn assistent, drs. BlockDUB, zijn kans waar. Ook BlockDUB bleek een talent in het oplossen van problemen. Het goede nieuws is dat ik de doctorandus heb weten te strikken. De praktijk is dus open voor vragen van allerlei aard. Meestal verlost hij u nog dezelfde dag. Een garantie kan ik natuurlijk niet geven, hij is een drukbezet man. WEER IN DE LIFT MET...

M.

M. en ik hadden een speciale band, met name op vakanties. We hebben het dan over eind jaren tachtig, begin negentiger jaren. In die tijd waren M. en ik er altijd bij in wisselende samenstelling. Wij waren ook die hearts als het ging om stappen. Een avond niet stappen was een avond niet leven dus ook daar vonden we elkaar. Met name als de niet onaantrekkelijke M. weer eens een enge autochtoon of obscuur buitenlands stapvee achter haar kont had hangen. Ik speelde dan altijd haar grote broer en ontfermde me over de vaak gespeeld bange M. We hadden nooit iets met elkaar. Op de een of andere manier was dat een natuurlijke afspraak die we allebei niet wilden schenden. Het was, vaak tot ergernis van het gezelschap, onze hobby om tot in den treure te discussiëren over de meest onbelangrijke onderwerpen. Ik herinner me een hoog oplaaiende discussie of Fuji of Kodak het duurste A-merk was en of je de wisselkoers van de Dinar wel of niet met cijfers achter de komma moest omrekenen. We waren daarna altijd even boos maar daarna werd er vaak onbedaarlijk om gelachen, wat niet wilde zeggen dat het onderwerp jaren later niet nog eens terug zou kunnen komen. Achteraf gelachen hebben we ook om onze jeepsafari. Ik was toen met drie vrouwen (M., M. en W.) op vakantie op Gran Canaria. Een daarvan was mijn toenmalige vriendin en wij sliepen in een ander hotel dan M. en W. De afspraak was om die avond een keer niet te gaan stappen omdat we er vroeg uitmoesten en de tocht niet erg geschikt was om in gezelschap van een kater af te leggen. De volgende dag was M. erg chagrijnig en wilde aan helemaal niets meedoen. Het culmineerde toen...

Trouvailles (3) Buurman en Buurman...

Omdat ik dubbel tientjeslid (euh, 6 Euro 80 lid) van de VPRO ben krijg ik eenmaal per jaar een geschenk, lees twee cadeaus. Waarvan ze dat doen is een raadsel, maar blijkbaar is mijn naam meer waard dan mijn pecunia. Dit jaar koos ik voor een DVD van ‘Buurman en Buurman’. Leek me leuk voor Juultje. Deze Tsjechische animatie is ooit door de kinderen van ‘Villa Achterwerk’ gekozen tot beste kinderprogramma ooit. En terecht! Wat fijn dat Juultje ook helemaal verslaafd is aan deze twee (on)handige mannen. Nico eat your heart out, want deze mannen weten van aanpakken. Alleen in de Nederlandse versie wordt er gesproken. De stemmen worden verzorgd door Kees Prins en Simon van Leeuwen. Het ietwat archaïsche stemgeluid van beide heren maakt de serie nog mooier: ‘Even het keukenzinkje verplaatsen’. In elke aflevering klussen beide buurmannen, alleen gaat dit vaak op een grappige manier volkomen mis. Het schuren van de vloer leidt tot een gat in het beton en het behangen van een kamer wordt op diverse, steeds gecompliceerdere manieren aangepakt. Uiteindelijk komt het allemaal goed. Hun lijfspreuk is “A je to” (Tsjechisch voor “Dat is alles” ). Het is een enorme verademing dat deze filmpjes uit midden jaren zeventig nog zo leuk kunnen zijn! Studio 100 wordt zo een beetje plastic en veel kindertelevisie onecht. Dit is met liefde en puur ambachtswerk gemaakt. Ik droom nostalgisch weg naar een andere tijd en schrik op als mijn dochter (van 2006) onbedaarlijk lacht om de rare fratsen en vreemde capriolen van deze twee helden! Heerlijk! Hieronder ‘the making of’ en een aflevering. ‘A je to!’ “The making of” [youtube=http://www.youtube.com/watch?v=mvQrhdh1tTY] “De schilderklus”...

Separated from my iPhone...

Yesterday I left my iPhone behind at the desk of the T-Mobile shop in Eindhoven. It’s camera and SIM card holder are stuck and the warranty period almost ran out so I HAD TO bring it in! The first day without my iPhone went surprisingly well. MobileMe helps a bit and the idea that I can shoot pic’s again makes it bearable. But on the other hand I realize that my iPhone is an important part of my life. I miss it! It will take at least two weeks before I get it back. I think I will manage. But help and warm words are welcome. Nice thing is that you can follow the repair status on the T-Mobile site. I’ll keep you...