Wintertijd

Ik blijf hier. Hier heb ik wortel geschoten. Ik blijf hier. Ook in de wintertijd. Een gedicht van een Geldropse kunstenares, Hella Hartogs. Het hangt in de hal: Het symboliseert mijn liefde voor Eindhoven. En meer zeg ik er niet...

Een ode aan spaghetti Valkenswaard...

Het schijnt dat geur het eerste is dat je opslaat in je geheugen en dat je met je reuk het verst terug kan gaan in je verleden. Ik heb daar nu geen bron voor, ik verzin dat maar even. Is een mooi bruggetje naar de geur van Spaghetti Valkenswaard. En hoewel ik vanaf mijn tiende al het verlangen had om Valkenswaard te verlaten en naar Eindhoven te verkassen hield deze maaltijd mij keurig in het gareel. Ook dit is natuurlijk gechargeerd opgeschreven, je moet wat als blogger. Anyway, picture this: Een puberig, spichtig mannetje op zijn kamer. Met cassettebandjes in de weer en net de nieuwe poster van Doris D and the Pins uitgebreid aan het bestuderen. Dit verhaal zou letterlijk een voordehandliggende wending kunnen krijgen ware daar niet de geur van spruitjes, euh, de geur van Spaghetti Valkenswaard. Onmiskenbaar! Het mannetje wordt als door een magneet naar beneden gezogen en kijkt zijn moeder weer aan zoals hij deed toen de hormonen nog niet door zijn magere lichaam gierden. Een heel pak spaghetti ging erin, onzen (ons-onzen?) boterhamworst en veul juinen! De adolescent at en was dankbaar als een vijftigerjaren voorbeeldzoon. Uiteindelijk werd deze jongen 1 meter 91 groot en heeft hij zelf een gezin. De geur vergeet ik nooit meer! Hopen dat mijn dochters het net zo lekker gaan vinden als ik. Aan mijn indoctrinatie zal het niet liggen. En vooruit dan maar. ‘Life is about sharing’ Hier het recept van mijn moeder, Mientje Dubach! Maar pas op! Het is verslavend lekker! Nodig voor 4 personen: -een pak Albert Heijn spaghetti -2 blikjes allergoedkoopste tomatenpuree -300 gram boterhamworst aan het stuk (te krijgen bij de houdbaar afdeling AH, anders lief vragen aan meisje, zijn ze vaak niet heel blij mee) -2 grote uien,...

Uit de kast

Vandaag vulde ik, zoals altijd, mijn TOP 2000 lijstje in. De TOP 2000 is het hoogtepunt op radiogebied. Ondanks dat er elk jaar veel dezelfde nummers instaan en je via Blip FM, You Tube en iTunes en wat al niet meer de meest vreemdsoortige nummers kunt reproduceren, geeft die laatste week van het jaar mij altijd een goed gevoel. Vroeger zat ik nog dagelijks en soms zelfs 18 uur op de TOP 2000-chat maar die tijd is over. Het invullen van het lijstje en de voorpret blijft. DIt jaar heb ik voor het eerst een bepaald nummer uit mijn jeugd in mijn Top 15 geplaatst. Begin jaren tachtig kon ik dit nummer niet mooi vinden. Ik zat in de SKA scene en daarna werd ik een wannabee kakker (een hele vreemde combinatie, u heeft gelijk!). Ver verwijderd van de New Wave waar The Cure ook toegerekend werd. Het grappige was dat ik wel (al dan niet een beetje stiekem) fan kon zijn van Depeche Mode, mijn helden van Joy Division en b.v. The Simple Minds maar The Cure was not done! Misschien omdat Robert Smith er wel heel donker uitzag en dat Cure fans zich zwarter dan zwart kleedden. Ik weet het niet meer. Wat ik wel weet is dat ik ‘A Forest’ toen in het geniep en nu openlijk een GEWELDIG nummer vind! Meeslepend, sfeervol, schitterend gitaarwerk, mysterieuze zang en met bakken nostalgie. Ik ben nu, bijna dertig jaar later, definitief uit de kast. ‘A Forest’ van The Cure staat in mijn Top 10! And is there to stay!...

De fabeltjeskrantklok...

Als je heel goed kijkt zie je hier op de zonnige Demer van 1974 rechts onder het VOS bord een wit met zwart uithangbord. Dit is in mijn herinnering een driehoekig kastje. Dat kastje was op de een of andere manier een klok en als die sloeg kwamen er elk uur (kwartier/half uur?) fabeltjekrantfiguren tevoorschijn die even boven de Demer paradeerden en dan weer terugkeerden in hun holletje. Ik meen dat dit ook nog eens vergezeld ging met een muziekje. Als kleine jongen was dit een must see en ik moet mijn moeder tot vervelens toe hebben laten wachten totdat Meneer De Uil c.s. hun gezicht lieten zien. Wie weet hier nog meer over te melden? Kwamen ze om het uur? Volgens mij hing de kast boven een juwelier, wie was dat? Van wanneer tot wanneer hing hij daar en nog belangrijker: waar is die klok gebleven?  Zou mooi zijn als we die nog eens in ere konden...

Herfst

Herfst is een caleidoscoop van kleuren. Herfst is schuifelen tussen de bladeren. Herfst was vroeger het begin van een nieuw opwindend schooljaar. Midden in de herfst valt mijn verjaardag. Herfst was eikels en blaadjes verzamelen voor een kijkdoos. Herfst was rondgaan met kinderpostzegels. Herfst is paddestoelen kijken met mijn dochters in het bos. Herfst is tikkentakkende takken tegen het raam. Herfst is de geur van de eerste kou in de lucht. Herfst is de lichtjesroute. Herfst is wind tegen, met een loopneus en koude vingers op de fiets. Herfst is daarna warm thuiskomen met een kopje thee. Herfst is strijklicht van de ochtendzon over dauwvolle velden. Herfst is regen op het dak. Herfst is de geur van natte bladeren. Herfst is feeëriek verlichte straten voor Sinterklaas. Ik hou van de...

De lichtjesroute

Ik moet een jaar of zestien zijn geweest toen ik voor het eerst de verlichte ornamenten op de Aalsterweg zag. De lichtjeroute was na 15 jaar weer nieuw leven ingeblazen en ik wist totaal niet wat die ‘lempkes’ betekenden. Mijn vader legde me uit dat dit met de bevrijding te maken had en dat dit een oude Eindhovense traditie was. Ik genoot daarna vaak van de feeërieke sfeer die in de straten van Eindhoven hing. Als de dagen korter werden en mijn favoriete jaargetijde zijn intrede deed en de vrolijk gekleurde lampjes hun gloed op de herfstgetinte bladeren lieten schijnen maakten de oneindige rij armaturen op de Aalsterweg elk jaar weer indruk. Vandaag fietste ik met mijn kinderen een deel van de route. De verwonderde blik in de ogen van mijn oudste dochter was goud waard. De lampjes reflecteerden in haar ogen en meteen wist ik het weer zeker: ‘wat een fijne stad is Eindhoven toch.’ Honderden vrijwilligers zorgen ervoor dat de Eindhovense straten in een herfst-wonderland veranderen. Hulde voor die mensen! Ik ga nog heel vaak met mijn dochters genieten van deze traditie. En o ja, sommige criticasters noemen dit evenement milieuonvriendelijk en kneuterig. En voor wat betreft het laatste hebben ze gelijk. Het is inderdaad kneuterig. Maar dat is soms ook gewoon lekker! Het milieu-aspect vind ik ook belangrijk. Gelukkig heeft de organisatie besloten dat over drie jaar alleen maar LED’s zullen schijnen. Kunnen we kneuterigheid combineren met ‘leading in technology.’ Twee vliegen in een klap. Als we dan ook nog eens met zijn allen gaan fietsen dan snoeren we alle kritische geesten meteen de mond! Meteen maar even de link van de fietsroute opgezocht: Kaart Lichtjesroute Eindhoven...