Berlin, ich liebe dich

  Wat ik dit jaar heb geleerd is dat ik me op alle vlakken moet omringen met mensen waar ik blij van word. Creatieve mensen, optimisten, nadenkers, hippe vogels en kosmopolieten. Ook de omgeving moet blij maken. Urbaan, design, mooi, retro, hip. Als beide zaken ergens samenkomen dan is het hier. Ik verblijf een paar dagen in Prenzlauer Berg. Mijn favoriete stadsdeel. De mensen die hier lopen en werken en de omgeving is zo geweldig inspirerend. Vandaag ook nog even in Friedrichshain geweest en ook Kreuzberg en Neukölln staan nog op het lijstje. Allemaal plekken waar ‘mijn’ mensen samenkomen. Waar je zin krijgt in de toekomst. Gelukkig is Eindhoven Berlijn in het klein. Maar tippen  aan deze stad kan zelfs mijn Eindhoven niet. Dat hoeft niet, een paar keer per jaar hier lucht happen is prima. Ik adem Berlijn in en weiger uit te ademen. Tot ik om de hoek weer  een teug tot me neem. Berlijn is awesome. Ik ben verliefd. Een compilatie van beelden van vandaag.  ...

New York en Berlijn aan de Dommel

  Het is zaterdagmorgen. Ik zit op een terrasje op de Kollwitzplatz in Prenzlauer Berg. Ik lees de Berliner Zeitung. Daarna loop ik nog even over de biomarkt en fiets dan naar mijn appartement aan de Knaackstraße. Daar pik ik mijn kinderen op die naar de schauspielschule moeten. ‘s Avonds eten mijn vrouw en ik bij het top vegetarisch restaurant Cookies Cream (gave site!).  Ik spreek vloeiend Duits. Het is zaterdagmorgen. Ik zit op een terrasje op Union Square in Manhattan. Ik lees de New York Times. Daarna loop ik over the greenmarket en fiets dan naar mijn appartement in East Village. Daar pik ik mijn kinderen op die naar Art School moeten. ‘s Avonds eten mijn vrouw en ik bij het top vegetarisch restaurant Angelica Kitchen. Ik spreek vloeiend Amerikaans-Engels. Soms zou je wel drie levens willen leiden. Ik wil van alles beleven en mijn favoriete steden als inwoner leren kennen. Dat kan niet. Daarom droom ik er maar regelmatig over. Het mooie is dat in Eindhoven wonen ook altijd een droom is geweest. Dat klinkt misschien vreemd, naast deze wereldsteden, maar ik voel me hier prima. Net groot en dynamisch genoeg om mij het broodnodige stadsgevoel te geven. En zo zit ik op zaterdagmorgen het ED te lezen op de Kleine Berg in de binnenstad. Ik lees het Eindhovens Dagblad. Daarna loop ik over de biomarkt op het Wilhelminaplein en fiets dan naar mijn huis in Stratum. Daar pik ik mijn kinderen op die naar dansles gaan. ‘s Avonds eten mijn vrouw en ik bij het enige vegetarische restaurant dat Eindhoven rijk is: Iris. Ik spreek vloeiend Brabants. En dat is ook mooi, euh...

DUB Travels… (2) Karimunjawa Islands 2004...

In September 2004 Wendy and I backpacked our way through the Indonesian islands Java and Bali. The Lonely Planet was our only companion and we were certain about three things. One and two being the flights from and to Singapore and the third certainty was our visit to The Karimunjawa Islands, 83km northwest of Jepara (Java). Here: http://www.kurakuraresort.com/ and here: http://www.indonesiadiving.com/karimunjawa/index.htm you get a grasp why we’d like to have a rest from our hard way of travelling particularly there. Only once a week a ferry travelled from Jepara to the islands. Jepara is not far from Semarang, where we stayed the night before because this was a very special place to my father. The lonely planet stated that it was two hours by bus, so we called in a taxi more then two hours before departure. What we did not think of was the Northern Indonesian early morning rush hour. Never seen so many mopeds in one hour. They came from everywhere and made even our cabdriver nervous. Like flies they appeared left and right of our taxi. Some of them enjoyed a free ride by holding the sidebar. The traffic was the least of a problem for us. We saw the clock ticking and every minute our heartrate went up. We urged our driver to hurry up, but the poor man could not speed up without making victims. Although some chicken did not make it to Christmas. Eventually we showed up at an empty port. The chauffeur, who was tipped during the ride like he had never been tipped before felt, good for us!, a bit guilty and gestured that we had to stay put. Disappointed and confused we settled ourselves at the pier. After a while the man came back and screamed...

DUB Travels… (1) GDR 1986...

I love to travel. For business or pleasure, I like the international environment. On the road to France, at the airport for a business trip or on holiday just eavesdropping conversations in different languages. One learns a lot abroad and by seeing and experiencing other cultures one becomes more tolerant and understanding. At least that is my opinion. Travel was a blank spot on my blog. So let’s start with one of the most impressive trips I ever experienced. It was a school trip to former East Germany in 1986. So before the wall was chipped away after November 9th 1989. I was 18 years old back then and the trip was organized bij the German section of my high school. We were lucky to get a visa because it was refused the years before. We were given strict instructions when crossing the border and time after time it was emphasized that it was absolutely not done to laugh, do funny things behind one’s back or even to cough when die Grenztruppen were in the bus. It was because of these warnings that I was fiercely scared when I discovered that the banana given to me by my mother that laid next to my passport in my plastic bag had opened and had stained the most important document I needed. I handed over the sticky pass to the severe looking German border patrolman. He coughed and then looked at me. I did not dare to look back but his eyes kind of hypnotized me and I simply had to look back. ‘Also, behandelt man so wichtige Dokumente in den Niederlanden? Lieben Sie Ihr Land nicht?‘ It was clear that I was not supposed to answer. After the longest two minutes of my life he...