Het was even stil in Berlijn Jun10

Het was even stil in Berlijn...

Ik hou van de grote stad. En ik ben zoals bekend verliefd op Berlijn. Kom er vaak ook alleen. Dan geniet ik van het leven in een metropool. Druk, veel lawaai, altijd leven en vogels van diverse pluimage. Overal is wel wat te doen en de keuze is enorm. Heerlijk! Op mijn laatste trip was het echter drie keer stil in Berlijn. En ondanks mijn grootstadse lawaai-liefde waren dat drie mooie momenten van verstilling. SACHSENHAUSEN Ik was er al eerder geweest en wist dus van te voren al dat het weer indruk zou maken. Ik stapte uit de S-Bahn en besloot, zoals altijd,  het stuk naar het kamp te lopen. Een besluit dat ik in alle vrijheid nam, anders dan zoveel duizenden mensen jaren terug. Even daarna stond ik midden op het terrein van dit konzentrationslager. Ik las de mensonterende verhalen op de bordjes en walgde daarvan. Hoe is het mogelijk dat een weldenkend mens dit een ander rechtstreeks aandoet? Ik zag dat een van de gevangenen Marcus heette. Ik stelde mij op met mijn rug tegen Barak 38. Ik keek naar de overdrijvende wolken. Die wolken kunnen gaan waar ze willen. Nu en ook toen. Dat geldt voor mij nu ook. Jaren geleden moet Marcus het cynisme van de wolken gevoeld hebben. Of het gaf hem hoop. We zullen het nooit weten want hij stierf veel te jong. TEUFELSBERG Langzaam slingerde het bospad omhoog. Dat ik op de puinhopen van het gebombardeerde Berlijn liep deed me wat. Dat diep onder mij zich de militair-technische school van Speer bevond maakte het nog meer bijzonder. Boven aangekomen glipte ik door het hek en toen stond ik ineens oog in oog met de merkwaardige radarposten van de geallieerden bovenop de Teufelsberg. Ik was de enige ‘bezoeker’...