Mijn moment van 2011: thuis Dec30

Mijn moment van 2011: thuis...

  Dit jaar begon met de thuiskomst van mijn moeder. Nadat ze de kerstdagen en de jaarwisseling met tegenzin in het ziekenhuis had moeten vieren was dit haar en mijn moment van 2011. Ze werd op een brancard binnengebracht en glunderde van oor tot oor. Thuis. Al meer dan vijftig jaar haar thuis. De plek waar haar jongste zoon was geboren. De plek waarvandaan haar man zijn laatste rit maakte. De plek waar ze haar kinderen uitzwaaide naar nieuwe horizonten. Waar ze genoot van haar tuin en waar ze donderdags speelde met haar jongste kleinkinderen, vaak al rollebollend over de vloer. Thuis was ze omringd met haar eigen spulletjes en de mensen die ze liefhad. Ze stierf op 1 maart. Thuis. En toen was ik wees en verdween ook mijn thuis. Onwillekeurig zet je dan alles op een rij. Het gemis en het verdriet omzetten in iets wat beklijft. Iets nieuws. Iets wat mijn moeder waarschijnlijk nooit had gedaan. Maar wel iets waar ze trots op zou zijn. 2012 wordt dan ook het jaar dat ik ‘voor mezelf begin.’ Vanuit het creatieve hart van Nederland ga ik mooie dingen doen voor bedrijven en zzp’ers. Ze wegwijs maken in de online jungle. En als ik dan blijgemoed en vrij van tak tot tak slinger blijf ik denken aan de geweldige basis die ik thuis heb meegekregen. Thuis is Eindhoven. Thuis is mijn gezin. Thuis zijn mijn vrienden en bekenden in heel de wereld. Thuis is belangrijk. Maar ik vlieg wel uit. Helpen jullie me af en toe koers te houden? X en alle goeds voor 2012! Marc...

Meer dan een halve eeuw…...

Gisteren was het open dag in het huis van mijn ouders. Ze hebben in dat huis samen veertig jaar en mijn moeder zelfs vijftig jaar gewoond. Ik ben er geboren en lief en leed is er gedeeld. Het was zomaar een idee om vrienden, familie en kennissen afscheid te laten nemen van het huis, de spulletjes en de plek. Mensen mochten ook een aandenken meenemen. We wisten dan ook niet wat we moesten verwachten. Maar wat was het een geslaagde dag! Heel veel mensen wilden graag nog een keer bij Mientje (en Cor) zijn. Nog een keer die geur opsnuiven, nog een keer in die vertrouwde omgeving zijn. We hebben ook veel mensen blij gemaakt met spullen. De een met spulletjes voor een kind dat op kamers ging, de ander met plantjes voor in de tuin. Weer een ander met Mientje’s sporttas of met een hangertje of schilderijtje. Geweldig om te zien, geweldig om mogelijk te maken. Maar ik zag ook verdriet. Vrienden en familie die al meer dan een halve eeuw bij mijn ouders kwamen en dat nu nooit meer zullen doen. Ik vergeet het beeld nooit meer van een vriend van mijn ouders die huilend afscheid nam. Beeldjes die mijn vader ooit zelf had gemaakt stevig in zijn handen. Alsof hij nog even wilde vasthouden aan wat eens was. Er is een tijdperk voorbij. Wij bouwen nu aan dezelfde vriendschappen. Ergens hoop je dat je ooit ook zo gemist wordt. Dan heb je het goed gedaan. Ik proost vanavond op...

En soms op een kiwi… Mar11

En soms op een kiwi…...

Ik lees mijn dochter elke avond voor. In de donkere wintermaanden van 2009 is het boekje ‘Een muts voor de maan’ favoriet. Krokodil, aap en kip maken zich zorgen over de warmtehuishouding van het nachtelijk oog en proberen hem een muts, wanten en sjaal te bezorgen. Ik zal jullie het hele verhaal besparen maar uiteindelijk slaagt de missie en heffen onze vrienden blijgemoed het volgende lied aan: ‘maan, maan, lieve maan, soms lijk je op een appeltje en soms op een banaan’. Juultje kijkt bij de eerste woorden al ondeugend naar me op en kan haast niet wachten om toe te voegen ‘ (…) en soms op een kiwi’. We schateren het dan allebei uit van het lachen en verzinnen er daarna nog lustig op los. Waarmee ik maar wil zeggen dat niets hoeft te zijn wat het lijkt. Het is maar wat je erin ziet en wat je wilt geloven. Volgens mij gaat het zo ook met crises. De ene recessie is de andere niet. Natuurlijk liegen cijfers niet en ook de maan in ons verhaal blijft de maan. Toch weiger ik mee te gaan met doemdenkers en putpraters. En nee, ik ben niet naïef en negeer ook de feiten niet. Waar ik wel in geloof is de microkracht van het gezin die ons door deze tijd gaat loodsen. Een crisis zorgt ervoor dat je gedwongen wordt om anders naar zaken te kijken, dat je je creativiteit aanspreekt en het zorgt dat innovativiteit weer een kernbegrip wordt. En het maakt je bewust van de echt belangrijke zaken in het leven, zoals een dochter die met rode konen in bed ligt te stuiteren van het lachen om haar eigen grap. En daar ligt de basis voor een prachtige toekomst. Draai eens dingen om, leer simpele dingen...