Kus van een mus

Ik ben lid van een fotoclubje. Sinds kort noemen we ons Club Eleven. In dat etablissement in Amsterdam was namelijk onze officiële oprichtingsborrel. Wij komen voort uit twee jaar cursus bij het Centrum voor de Kunsten op de Stratumsedijk. We vonden elkaar en fotograferen zo leuk dat we met negen jongens en meisjes verder zijn gegaan. Eens in het kwartaal geven we elkaar een opdracht en beleven we een dag samen die in het teken van de fotografie staat. M., de benjamin van de groep (don’t ask who is the senior, don’t!), bedacht dat het wel leuk kon zijn om mee te doen met ‘kus van een mus’. M. komt uit Valkenswaard en de kus bestaat uit een fietstocht door het Leenderbos langs zeven culturele stopplaatsen. Een toneelstuk, muziek en dus ook fotografie. Nadat we diverse ideeën de revue hadden laten passeren en na een voorbereidingswandeling naar de locatie (die in plaats van tien minuten maar liefst drie uur duurde door wilde runderen, slechte navigatie en beroerde topografische kennis) besloten we om het simpel, kort en (volgens ons) leuk te houden. Onze locatie was een houten uitkijktoren. Onder de toren maakten we een afgesloten hok met een gordijn ervoor. M. de vriend van de eerdere M. (wat heb ik toch met M’en?) vertelde aan de honderden! mensen, die in groepjes voorbijkwamen, de oorsprong van ‘kus van een mus’. Het verhaal ging dat kusmussen alleen in dit gebied in Valkenswaard voorkwamen en dat wij er vijf gevangen hadden. De mussen waren wel ijdel, dus mensen moesten als het gordijn viel enthousiast reageren anders zouden de mussen hen de rug toekeren. Op het moment dat we het laken naar beneden trokken werden de mensen door vijf leden van onze club gefotografeerd. Veel gelach en soms zelfs...