Spangas in de jaren tachtig. Mar23

Spangas in de jaren tachtig....

Als het even kan kijk ik elke dag met mijn dochters naar Spangas. Een tv-serie over jongeren op een middelbare school. De jongste dochter haakt vaak al snel af omdat de serie eigenlijk bedoeld is voor wat oudere kinderen.   Zoals ik.   Ik vind het heerlijk om elke dag even te zwelgen in nostalgie. De beelden van Spangas transformeren me weer terug in de tijd. Mijn middelbareschooltijd. De periode die me het meest gevormd heeft in mijn leven. In de jaren tachtig zat ik op het Hertog Jancollege.   Het eerste jaar was turbulent. Ik kwam als jongen met slechts één fout in de CITO-toets als veelbelovende jongeman naar de Merendreef. Na twee trimesters was het advies mavo/havo en dat alleen op basis van mijn basisschool achtergrond. Met ‘hoogbegaafden’ kon men toen op de lagere school niet omgaan en daardoor had ik nooit geleerd wat ‘ergens je best voor doen’ was.   Ik schrok. Mede omdat mijn moeder zei ‘als je het dan niet kunt dan ga je toch gewoon naar de mavo?’ Maar ik wilde heel graag op het HJC blijven en besloot tot een inhaalrace die zijn weerga in mijn leven niet kende. Van een toto-rapport naar bijna allemaal voldoendes in drie maanden. In de laatste vergadering mocht ik over naar 2-vwo.   Dat heeft me gevormd. Ik kwam er voor het eerst achter dat dingen niet zomaar vanzelf gingen en dat hard werken loont. En daarna snoof ik alles op wat deze, zeer actieve, school te bieden had.   Ik was lid van de leerlingenraad en secretaris van de medezeggenschapsraad. Ik was speler en later coach tijdens de vijflandenontmoetingen. Elk jaar in mei werd er in een ander land drie dagen gesport en natuurlijk gefeest. Alleen al de geur van...

Het is de vooruitgang meneer… Mar15

Het is de vooruitgang meneer…...

Mijn middelbare schooltijd was in een woord geweldig. Hoewel ik eerst hemel en aarde bewoog om naar het Van Maerlant in Eindhoven te mogen ben ik achteraf toch blij geweest dat mijn ouders voet bij stuk hielden en me inschreven voor het Hertog Jancollege in Valkenswaard. Van 1980 tot 1987 beleefde ik een heerlijke VWO tijd en de school en het gebouw boden alles wat je als adolescent wilt. Zwart-wit feesten, vijflandenontmoetingen, de MR, de Kemphaan, de cour, de kantine met Peer, de reis met Duits naar Oost-Duitsland, de vele strafbezoekjes aan de conciërges en dus het schoffelen, de filmavonden en het overblijf met Cis. Buiten leren was er op het Hertog Jan heel veel te doen. Het gebouw en het hele terrein leende zich daar ook voor. Je had het hoofdgebouw met grote lokalen met veel licht. Het was geen rechttoe rechtaan gebouw, maar het was gebouwd in een slangvorm met vertakkingen. Ook bevond zich boven de kantoren van de hoofdingang nog een zolderverdieping waar voornamelijk het Biologie cluster les gaf. Binnen die speciale vorm bevonden zich twee gymzalen en ook twee ingesloten cours waar je redelijk intiem je bammetjes op kon eten (en als je ze niet opat viste Cis ze wel uit de prullenbak om ze aan de uitdijende Valkenswaardse meeuwenkolonie te voeren). Naast het hoofdgebouw had je de noodlokalen. Zompige, oude lokalen met wanden van bordkarton. Toch hadden die lokalen iets unieks. Ze lagen midden in de bossen of keken uit over de oneindige sportvelden die deel uitmaakten van het terrein. Buiten de noodfabriek had je nog wat prefab gebouwen waar, zeker niet onbelangrijk, de kantine gevestigd was waar Peer de scepter zwaaide en waar je menig vrij uurtje doorbracht in nicotinedampen. Dat laatste hinderde niet, het was toentertijd de geur van vrijheid! De conciërgewoning completeerde het geheel...