Een mooie dag voor de dood Mar07

Een mooie dag voor de dood...

De zon scheen vandaag volop. Op dagen als deze zat mijn moeder graag buiten op haar bankje. De eerste zonnestralen van het nieuw jaar meepakkend. Vandaag was haar crematie. En vandaag was bijzonder, waardevol, lief en warm. Vandaag was zonnig. Vandaag vergeet ik nooit meer. Net zoals ik nooit meer vergeet hoe medelevend iedereen was. Als mensen zeggen ‘het waren er teveel om te bedanken’ vond ik dat altijd een beetje overdreven maar ik heb de afgelopen dagen gemerkt dat dit echt waar kan zijn. Overweldigend en mooi hoe mensen reageren. Van mailtjes van vage bekenden tot condoleance-kaarten van dierbare familie, vrienden en bekenden. Van Twitter tot Facebook en van LinkedIn tot deze blog. Van bossen bloemen van Tweeps die al veel meer zijn dan dat tot warme belangstelling van oude en nieuwe collega’s. Van mensen die ik in jaren niet meer gezien heb tot bezoek van mijn beste vrienden. Het waren er dus echt teveel om persoonlijk te bedanken dus: MENSEN, ALLEMAAL ONTZETTEND BEDANKT! WAT VOELT DAT GOED. Drie mensen wil ik hier wel graag noemen. Mijn schoonzus Betsy en mijn broer Franc, die mijn moeder zo geweldig hebben verzorgd en het onderste uit de liefdeskan hebben gehaald. Dat is niet te beschrijven, dat is groots! Love you! En natuurlijk mijn lieve Wendy die precies begreep wat er wel en niet nodig was en die heel veel van mijn moeder hield. Mijn speech van vandaag: Eigenlijk mocht ik hier van mijn moeder niet staan. ‘En als het dan toch moet hou het dan kort,’ zei ze me nog maar twee weken geleden. Ik zei toen al dat ik een klein beetje zou luisteren. Ze had een hekel aan begrafenissen waar de overledene werd opgehemeld. Laat ik dan maar beginnen met een minder leuk...