Mijn moment van 2011: thuis Dec30

Mijn moment van 2011: thuis...

  Dit jaar begon met de thuiskomst van mijn moeder. Nadat ze de kerstdagen en de jaarwisseling met tegenzin in het ziekenhuis had moeten vieren was dit haar en mijn moment van 2011. Ze werd op een brancard binnengebracht en glunderde van oor tot oor. Thuis. Al meer dan vijftig jaar haar thuis. De plek waar haar jongste zoon was geboren. De plek waarvandaan haar man zijn laatste rit maakte. De plek waar ze haar kinderen uitzwaaide naar nieuwe horizonten. Waar ze genoot van haar tuin en waar ze donderdags speelde met haar jongste kleinkinderen, vaak al rollebollend over de vloer. Thuis was ze omringd met haar eigen spulletjes en de mensen die ze liefhad. Ze stierf op 1 maart. Thuis. En toen was ik wees en verdween ook mijn thuis. Onwillekeurig zet je dan alles op een rij. Het gemis en het verdriet omzetten in iets wat beklijft. Iets nieuws. Iets wat mijn moeder waarschijnlijk nooit had gedaan. Maar wel iets waar ze trots op zou zijn. 2012 wordt dan ook het jaar dat ik ‘voor mezelf begin.’ Vanuit het creatieve hart van Nederland ga ik mooie dingen doen voor bedrijven en zzp’ers. Ze wegwijs maken in de online jungle. En als ik dan blijgemoed en vrij van tak tot tak slinger blijf ik denken aan de geweldige basis die ik thuis heb meegekregen. Thuis is Eindhoven. Thuis is mijn gezin. Thuis zijn mijn vrienden en bekenden in heel de wereld. Thuis is belangrijk. Maar ik vlieg wel uit. Helpen jullie me af en toe koers te houden? X en alle goeds voor 2012! Marc...

Raider Aug13

Raider

  Augustus 1994 werd mijn moeder 65. Het cadeau was een seizoenkaart van PSV. Daarna is ze elke wedstrijd present geweest in het Philips Stadion. Een kritische maar trouwe supporter. Zeventien competities lang. Vorig seizoen werd ze ziek. Ernstig ziek. En toen ging het snel. Mijn moeder overleed 1 maart aan de gevolgen van botkanker. Het weekend voordat ze overleed speelde PSV tegen Ajax. De dokter, die voor Ajax was, kreeg er maandag voor haar overlijden nog van langs. ‘Ze hadden mazzel gehad.’ Vandaag was het dus voor het eerst sinds 1993 dat ik een seizoen begon zonder Mientje. Dat voelt vreemd. Ik heb haar seizoenkaart overgenomen en die wordt bijna het hele seizoen bezet door een goeie vriend. Maar toch. In de rust kreeg ik uit haar warme hand altijd een Pecto en voor Appie en Betsy had ze altijd een Twix, die ik steevast nog Raider noemde. Ik aaide mijn moeder altijd even over haar bol voor de wedstrijd. Ze was fan van Wilfred Bouma. Ik mis haar. Kus!   P.S. Hoe mooi was trouwens het gebaar van Joep, die Twix’en had meegenomen....

Meer dan een halve eeuw…...

Gisteren was het open dag in het huis van mijn ouders. Ze hebben in dat huis samen veertig jaar en mijn moeder zelfs vijftig jaar gewoond. Ik ben er geboren en lief en leed is er gedeeld. Het was zomaar een idee om vrienden, familie en kennissen afscheid te laten nemen van het huis, de spulletjes en de plek. Mensen mochten ook een aandenken meenemen. We wisten dan ook niet wat we moesten verwachten. Maar wat was het een geslaagde dag! Heel veel mensen wilden graag nog een keer bij Mientje (en Cor) zijn. Nog een keer die geur opsnuiven, nog een keer in die vertrouwde omgeving zijn. We hebben ook veel mensen blij gemaakt met spullen. De een met spulletjes voor een kind dat op kamers ging, de ander met plantjes voor in de tuin. Weer een ander met Mientje’s sporttas of met een hangertje of schilderijtje. Geweldig om te zien, geweldig om mogelijk te maken. Maar ik zag ook verdriet. Vrienden en familie die al meer dan een halve eeuw bij mijn ouders kwamen en dat nu nooit meer zullen doen. Ik vergeet het beeld nooit meer van een vriend van mijn ouders die huilend afscheid nam. Beeldjes die mijn vader ooit zelf had gemaakt stevig in zijn handen. Alsof hij nog even wilde vasthouden aan wat eens was. Er is een tijdperk voorbij. Wij bouwen nu aan dezelfde vriendschappen. Ergens hoop je dat je ooit ook zo gemist wordt. Dan heb je het goed gedaan. Ik proost vanavond op...

Mientje tachtig! Aug23

Mientje tachtig!

voor mijn moeder Opgegroeid in een ander tijdperk Voorbestemde plaats in de maatschappij Geen vrede mee, de oorlog brak uit Anderen dienen tot aan volwassenheid Twee kinderen, meisje, jongen De jaren vijftig, ultiem geluk Vader werkt, moeder doet de was Een nakomer, het zorgen blijft Echte bevrijding eind jaren zestig Zelf werken, met kinderen, eindelijk Vragen blijven, is dit alles? Liefde, huwelijk, kinderen Alles wordt gewogen Ontspannen en overspannen Kleinkinderen, achterkleinkind Alles draait door maar Cor gaat dood Onwerkelijk, bijna vijftig jaar Rouw en alleen verder Actief blijven en toch weer nieuw leven Genieten en huilen,  ups en downs Gezond van lichaam en geest Ik ben heel erg trots op je...