Mijn PSV DNA Apr19

Mijn PSV DNA

Gefascineerd en gebiologeerd was ik toen ik achterop de fiets bij mijn vader voor het eerst de oude hoofdtribune aan de Frederiklaan zag met zijn gebogen roodwitte banen. Ergens in de seventies was dat. Hij fietste weg en in de schaduw van zijn rug keek ik nog een keer om en wist dat mijn hart verpand was aan deze club. Ergens moet een liefde beginnen en bij mij was dat bij de grootsheid van het stadion. Inmiddels zijn we 16 kampioenschappen verder, die ik allemaal bewust heb meegemaakt. En natuurlijk zeggen de jongens van nu mij minder dan vroeger een Van der Kuijlen, een Van Aerle een Nilis of een Van der Doelen. Tijden veranderen, mensen veranderen, ik verander en Bjorn van der Doelen is ook veranderd. Één ding blijft. Want dat zit nu eenmaal in mijn DNA. Door mijn vader onbewust erin gestopt op een zomerse dag ergens in de jaren zeventig. Één ding blijft. Mijn liefde voor PSV.   En mam, deze is dan eindelijk voor...

De belangrijkste bijzaak...

Vanavond mag ik weer naar het stadion. Gratis met mijn seizoenkaart. Voor het 33e jaar op rij of daaromtrent. Ik fietste net langs het stadion en besefte dat dit nog de enige plek is waar ik sinds mijn tienerjaren regelmatig kom. Het ouderlijk huis is door een ander bewoond, een stamkroeg heb ik niet meer en bij de Ram Bam kom ik zelden meer 😉 Sinds ik eind jaren zeventig, achter op de fiets bij mijn vader, gebiologeerd opkeek tegen de gebogen rood-witte banen van de hoofdtribune aan de Frederiklaan heb ik een onbestemd verlangen om elke thuiswedstrijd aanwezig te zijn. Vroeger nog met herkenbare spelers die in een Opel Manta reden. Daarna met vedetten waar je tegenop keek en tegenwoordig met vaak ongrijpbare, zielloze spelers. En toch blijft dat kleine lapje grond, grenzend aan Philipsdorp, trekken.   Ik groeide er op. Liep in mijn bomberjack mee tussen de harde kern. Heb veel successen beleefd en ook een paar teleurstellingen. Liet op de L-side lauwe pis over me uitstrooien en was daar vaak uren van te voren al te vinden omdat je anders geen goeie plek had. Ik klom stiekem van de jeugdtribune naar de hoofdtribune en werd vaker dan me lief was teruggejaagd. Ik heb Thoresen zien scoren, het Kaiserslautern incident meegemaakt, de bloedstollende halve finale tegen Real Madrid, kreeg kippenvel in mijn hoofd van de treffer van Park tegen Milan en was erbij tijdens het wonder van 29 april 2007. PSV maar vooral ook het stadion en die specifieke plek zijn een belangrijk deel van mijn leven. Mijn tienerjaren liggen er, toen ik student was kwam ik er en ook nu, als vader van twee kinderen, sla ik zelden een wedstrijd over. Het is de belangrijkste bijzaak in mijn leven. De plannen om het...

Bekerfinale 1988: Eric, Henk en Ingrid Apr08

Bekerfinale 1988: Eric, Henk en Ingrid...

Vandaag beleef ik mijn achtste bekerfinale met PSV. Ik moest het opzoeken want de beker heeft nooit echt bij mij geleefd. Terwijl het zo mooi begon. Op Hemelvaartsdag, 12 mei 1988 zat ik aan de lange zijde op het Gemeentelijk Sportpark in Tilburg. De eerste bekerfinale voor mij en de eerste bekerfinale in 12 jaar voor PSV. We wonnen van Roda JC. Omdat we dat seizoen alles wonnen. Weliswaar pas na verlenging en met twee! doelpunten van Eric Gerets maar we wonnen. De beker met de kleine oren hadden we alvast, die met de grote oren zou 25 mei volgen. Wat me verder bijbleef van deze wedstrijd is een beschonken man. Hij zat op een van de eerste rijen en direct na het eerst fluitsignaal draaide hij zich om en riep om ‘Henk.’ Niet een keer, niet twee keer maar de godganselijke wedstrijd. Terugroepen dat je Henk was had geen zin. Hij repliceerde meteen met ‘gij bent Henk nie!’ en diegene die het waagde om twee keer te zeggen dat hij Henk was kreeg ‘moek komme!’ om zijn oren. De verlenging veranderde niets aan zijn wanhopige zoektocht. Henk bleef onvindbaar. Ik had toen als eerstejaars politicologie-student natuurlijk moeten weten dat Henk er niet was. Die was met Ingrid hele andere dingen aan het doen op deze vrije dag. ‘Dronken mensen en kinderen spreken de waarheid.’ De zoektocht naar Henk en Ingrid begon daar en ik zag het niet! Maar goed dat ik een andere keuze voor mijn doctoraal heb...

Een dikke twintig jaar online...

Ergens eind jaren tachtig stond ik voor een muur. Een paar kilometer achter die muur stond Christiane. Nota bene bij de Weltzeituhr te wachten op mij. Ik kreeg geen visum en kon haar niet ontmoeten. Ik kon haar niet even mobiel bellen, laat staan dat ik haar een mailtje of Twitterbericht kon sturen. Ik kon alleen schreeuwen tegen een blinde muur. Een inspirerende frustratie. Iets later ontdekte ik in mijn studentenkamer de wondere wereld van het internet. Volgens mij waren wij via een kabelsysteem aangesloten op SURFnet. Een universitair initiatief dat in 1985 was gestart om wereldwijd verbindingen tussen uni’s te leggen. Probleem was wel dat je, zoals ik het me herinner, een dikke pil met programmeertaal moest doorwroeten om daadwerkelijk ergens anders contact te leggen. Gelukkig woonde er ook een briljante informaticus in spé in de flat. En zo zaten twee hyperende communicatiewetenschappers achter een gestreste computerman in een klein kamertje in Nijmegen toen de eerste verbinding met de wereld tot stand kwam. Vanaf Nijmegen-Oost contact met iemand uit IJsland en een figuur uit Chicago. Volgens mij speelden we een spelletje schaak. Foto’s versturen ging nog niet maar je kon wel een printje op de uni laten maken. De volgende dag wist je dan met wie je gesproken had. Mijn hart klopte sneller. We beseften daar met zijn drieën heel goed dat we aan het begin van een revolutie zaten. We wisten alleen nog niet hoe die opstand er uit zou zien. Een tijdje klooiden we wat aan. Maar het was machtig om met onbekenden over de hele wereld contact te hebben zonder dat je moest bellen. Nee, dat was magisch, dat was nieuw en wij voelden ons experimenterende koningen in een wereld van onwetenden. Eind 1994 streek ik weer in Eindhoven neer...

De halve marathon van Eindhoven als therapie...

  Afgelopen zondag trok de gezelligste marathon van Europa weer door de straten van Eindhoven. Kipchumba won in een nieuw parcoursrecord. Prachtig natuurlijk en daarmee staan we in de top 5 snelste marathons ter wereld. Maar in de luwte van deze Keniaan boekten duizenden mensen hun eigen overwinning. Een paar voorbeelden. -mijn eigen vrouw trainde keurig maar werd twee weken voor de marathon ziek. Een flinke dosis antibiotica en een ijzeren wil hielpen haar net op tijd op de been. Ze liep de halve marathon en genoot met volle teugen. De knuffel op het parcours met de kids was warm en lief -een ex collega en vriend die als therapie voor een zware burnout rustig moest hardlopen had zijn zinnen gezet op de halve. Hij liep hem fluitend uit. Het moment dat ik hem bij het Philips Stadion highfivede was ontroerend -een jongen die ik ken van het PSV Netwerk en die ik af en toe spot bij Europese uitwedstrijden liep voor het eerst een halve marathon. Hij heeft niet het ideale hardloopfiguur maar was wel sneller dan ik ooit ben geweest. Ik mocht hem door een dip heenschreeuwen. Respect! -een zakenrelatie die na een knieblessure net op tijd weer kon trainen en behoorlijk gespannen toch dik onder de twee uur liep. Mooi! -een vrouwelijke kennis die nog nooit een halve marathon had gelopen en er een toptijd uitperste is geweldig! -een jongen die ik online ken, kanker overwon en juist deze halve marathon had uitgezocht om weer te laten zien dat hij er weer helemaal was. Kippenvel. -en niet te vergeten al die jonge en oude mensen die de cityrun uitliepen. Wat een sfeer, wat een positieve vibe En zo kan ik nog wel even doorgaan. De stad bruiste maar Eindhoven zat deze zondag ook...